kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 30-12-2015 voor het laatst bewerkt.

Aldo Rossi

Italiaans architect, stedebouwkundige, designer, schilder en theoreticus, geboren 3 mei 1931 in Milaan - overleden 4 september 1997 in Milaan.

Aldo Rossi, de architect van het Bonnefantenmuseum, kreeg door zijn gebouwen de naam van een streng (neoclassicistisch) bouwmeester van elementaire vormen. Hij meent dat het onmogelijk is om 'te denken zonder een zekere obsessie'. Die obsessie bestaat voor hem uit abstractie en reductie, twee elementen die in al zijn ontwerpen zijn terug te vinden door hun geometrische eenvoud. Al als jonge architect past hij een gereduceerde, heldere vormstructuur toe, waarin licht en schaduw een bepalend element zijn.

Aldo Rossi wordt gezien als grondlegger en belangrijkste vertegenwoordiger van het neorationalisme. Aldo Rossi was één van de postmoderne architecten die zich vanaf de jaren zestig keerden tegen de in hun ogen dogmatische functionaliteit van het Nieuwe Bouwen. De postmoderne architecten vonden dat architectuur meer was dan functie. Ze refereerden met hun ontwerpen aan archetypes en historische voorbeelden, maakten gebruik van de symboolwaarde van kleuren en vormen en sloten geen middel uit om te komen tot een expressieve werking van een object. En terwijl architectonische ontwerpen per definitie uitgaan van een functie, schrokken ze er niet van terug om projecten te ontwikkelen die geen ander doel dienden dan herinneringen op te roepen, associaties vrij baan te geven, of de fantasie te prikkelen: architectuur als beeld. - (architectuur in het boek L'architettura della città (De architectuur van de stad) waarin tegen de visie van de moderne architectuur in zijn theorieën over de herwaardering van de stad als historisch gegroeide eenheid en de rol van monumenten worden uiteengezet.

Gebouwen van Aldo Rossi zijn te vinden in Italië (Provinciegebouw in Perugia, Theatro Calo Felice in Genua, Casa Aurora in Turijn e.a.), Duitsland (Berlijn), Nederland (Bonnefantenmuseum Maastricht), de Verenigde Staten en Japan (Il Palazzo in Fukuoka). Andere belangrijke ontwerpen zijn: het IBA huizenblok en het Duits Historisch Museum in Berlijn en La Villette Sud in Parijs.

Onder het grote publiek is Rossi ook bekend van de ontwerpen voor huishoudelijke apparaten voor Alessi.

Biografie
Aldo Rossi brengt de oorlogsjaren door in het noorden van Italië.

Van 1949 tot 1959 studeerde Rossi architectuur aan de polytechnische Hogeschool van Milaan.
“Ik geloof dat ik een van de slechtste studenten aan de Politechnico van Milaan was, alhoewel de kritiek die men daar op mij leverde, me nu als het mooiste compliment voorkomt dat me ooit is gemaakt. Professor Sabbioni, voor wie ik een buitengewone bewondering koesterde, raadde me af architect te worden. Hij zei dat mijn ontwerpen leken op de tekeningen van een metselaar of een plattelandsaannemer, die een steen gooit om het punt aan te duiden waar een raam moet worden geplaatst. Om dit commentaar moesten mijn vrienden lachen, maar ik was er blij om. Tegenwoordig probeer ik het geluk terug te vinden dat het tekenen mij gaf, het geluk dat voor onervarenheid en domheid werd aanzien en dat later mijn werk heeft gekenmerkt.” - (Aldo Rossi in ‘Verzamelde Werk’ over zijn afstudeerproject)

1955-1964 bijdragen aan de tijdschriften il Contemporaneo en Casabella Continuità, waarvan hij van 1961 tot 1964 hoofdredacteur was. Hij kreeg al snel naam als een auteur die vocht voor een andere benadering van de stedelijke architectuur dan in de opbouwjaren na de oorlog gebruikelijk was. Tegenover het functionalisme stelde hij het belang van de vorm.

Rossi begon al in 1956 te werken voor Ignazio Gardella en Marco Zanuso.

Hij maakte ontwerpen voor de renovatie van de Milanese wijk Via Sarini en een Turijns winkelcentrum - twee projecten met een militaristische benadering van architectuur.

In 1963 assisteerde hij eerst Lodovico Quaroni op de Scuola Urbanistica in Arezzo, daarna Carlo Aymonino op de universiteit van Venetië.

Samen met Luca Meda deed hij in 1964 de planning voor de 13e Triënnale in Milaan.

In 1965 wordt hij docent aan de Polytechnische Hogeschool van Milaan.

1965 Realisatie Partizanenmonument in Segrate.

Neorationalisme
Rossi, een van de meest vooraanstaande archtitecten van zijn generatie, deed in de jaren zestig belangwekkend onderzoek naar de structuur van de Europese stad. Hij maakte een analyse van de samenhang tussen stedelijke vorm (de morfologie) en de gebouwtypen waaruit deze is samengesteld (de typologie). In de praktijk trachtte hij de bouwtypen die hij uit zijn onderzoek abstraheerde, een elementaire, zuivere gestalte te geven. Met deze benadering, die aan de basis ligt van het zgn. neorationalisme, oefende hij grote invloed uit.

1966 publicatie van L'architettura della città (De architectuur van de stad)
Auteur: Rossi, Aldo

Beroemde uitgave van de Italiaanse architect Aldo Rossi uit 1966. Doel van deze studie was het in kaart brengen van de voornaamste problemen van de wetenschap van de stad.
Rossi zocht gedreven naar een antwoord op de problemen van de moderne, verbrokkelde wereld. In 'De architectuur van de stad' behandelt hij de stad als een product van menselijk handelen. De historische structuur is een levende vorm waar de moderne architect lering uit kan trekken voor zijn eigen werk. Zo geeft voor Rossi de typologie van bouwwerken een alternatief voor simpel functionalisme. In zijn ontwerpproces liet hij zich leiden door een noodzakelijk persoonlijk spel van associaties, herhalingen en analogieën – als inperking van de wanorde. Het ging om 'referenties voor het leven'.
In 'De architectuur van de stad' verzet Rossi zich, geheel in de geest van de tijd, tegen de modernen en in het bijzonder tegen de functionalistische reductie van de architectuur en de vervlakking van de stad tot een product van planningsprocessen. Rossi stelt een nieuwe werkwijze voor de analyse van de stad voor. Deze stoelt op de begrippen typologie en morfologie, en is verbonden met het ontwerp dat geenszins 'neutraal' is, maar wordt gedragen door een 'houding' ofwel een architectonische tendens.
Met de "architectuur van de stad" bedoelt hij de manier waarop de stad gegroeid is in de loop der tijd, hij beschrijft hoe het denken over de stad veranderd is. Er zijn twee manieren om naar de ontwikkeling van de stad te kijken: je kunt de stad zien als een verzameling van verschillende functies of als een verzameling van ruimtes. Rossi benadert de stad vanuit architectonische of geografische structuren.
Het boek heeft gedurende meer dan dertig jaar alle trends en modes overleefd en vormt een nog altijd actueel instrument voor hen die zich op de mogelijkheid van een intrinsieke rationaliteit van het architectonisch ontwerp beroepen.
Met een nawoord van Umberto Barbieri waarin die het belang van deze studie benadrukt en aangeeft hoeveel invloed deze op het denken over stedenbouw in Nederland heeft gehad in de afgelopen jaren. Met een twintigtal kleine zwartwitillustraties.

1969-1970 realisatie woonblok Gallatarese in Milaan (samen met Carlo Aymonino).
Rossi's loopbaan in de architectuur nam zijn vlucht met het ontwerp voor de ‘Gallaratese flatgebouwen' in Milaan.

1971 wint met Gianni Braghieri de wedstrijd voor het kerkhof San Cataldo bij Modena, dat van 1980-1984 gebouwd wordt.

1972-1974 gastprofessoraat Eidgenössische Hochschule Zürich. Later in zijn carrière geeft hij ook les aan de universiteiten van Yale, Harvard en Venetië.

1975 wordt professor aan het Architectuurinstituut van de Universiteit van Venetië

1978 realisatie lagere school te Fagnano Olona

1980 Teatro del Mondo te Venetië
Rossi kreeg van de Biennale de opdracht het Theatro del Mondo te ontwerpen, een drijvend theatergebouw in de baai van Venetië.

Als toonaangevend postmodernistisch architect nam hij deel aan het project van Alessi, Tea & Coffee Piazza (1980), waarna hij ook andere ontwerpen zoals kookpotten en koffiepotten voor Alessi maakte, waaronder de koffiezetapparaten La Conica (1984) en La Cupola (1989). Hij ontwierp verder tapijten voor ARP Studio en meubilair voor Molteni, Up & Up en Unifor.

1981 publicatie van A Scientific Autobiography waarin hij nog eens uiteenzet dat de stad het product is van eeuwenlang menselijk handelen dat je niet weg kunt poetsen, ook niet uit je hoofd.

1982 realisatie begraafplaats te Modena

1983 directeur van de 1e Architectuur Biënnale Venetië.

1984-1987 Casa Aurora, Turijn
1986 hotel in Fukuoka, Japan

1987 richt met Umberto S. Barbieri een bureau in Den Haag op.
1988 erelid American Institute of Architects

1988 Deutsches Historisches Museum, Berlijn (niet gerealiseerd).
1988 Herinrichting van het voormalige Slachthuisterrein in de Laakhavens in Den Haag.

1990 Winnaar Pritzker Architecture Price

1991 Centrum voor Moderne Kunst in Vassivière, Frankrijk.

1991 - 1993 uitbreiding van het vliegveld Linate bij Milaan.
1991 - 1996 kantorencomplex voor de Walt Disney Corporation in Orlando.

1991-1993 grote Rossi-expositie in Parijs, Berlijn, Gent en Amsterdam. Ook zijn er verschillende tentoonstellingen geweest van zijn ontwerpen voor gebruiksvoorwerpen en grafisch werk.

In 1992 kreeg hij de Thomas Jefferson medaille voor architectuur.

1992 Lighthouse, Academiesingel, Breda, Noord-Brabant
De vuurtoren van Aldo Rossi stond aanvankelijk in het Wilhelminapark in Breda. Tegenwoordig is Rossi’s ‘Lighthouse’ te zien op de hoek van de Emmastraat en de Academiesingel. Hier staat het werk in het water, rechts van de ingang van Park Valkenburg. Voor degenen die Breda per trein bezoeken en lopend van het station naar het centrum gaan, staat de vuurtoren daar als een baken, als een markering bij de ingang van de stad. Veel ontwerpen van Aldo Rossi (1931-1997) begeven zich op het grensgebied van beeldende kunst en architectuur. Misschien is zijn werk het beste te typeren als beeldende architectuur. Het kunstwerk in Breda is een ruimtelijk, architectonisch model en duidelijk herkenbaar als vuurtoren. Het oktagonale 18 meter hoge werk functioneert alleen niet als vuurtoren, het is niet toegankelijk en staat in deze stedelijke omgeving op een wezensvreemde plaats. - (elementen uit het werk van Rossi terug te vinden, zoals een monumentale trap met glazen bovenlicht en de ranke koepel.
'Verlust der Mitte' door Aldo Rossi
Het Bonnefantenmuseum in Maastricht verrijst langs de Maas in een voorstad, die vanouds met de stad verbonden is door de Romeinse brug waaraan de stad haar naam dankt: Trajectum ad Mosam. Typologisch is het museum samengesteld uit drie bouwlichamen, waarvan het middelste uitkomt op een cilindervormig gebouw met een hoge koepel, die bekroond wordt door een belvédère, van waar de rivier en de stad aan de overzijde bewonderd kunnen worden. De middenvleugel wordt doorsneden door een lange, met hout beklede trap. Deze en andere elementen vormen de oorspronkelijke architectonische kern waardoor men wordt herinnerd aan de scheepvaarttraditie van Hollandse steden en de grote rivier die door Maastricht komt en Europa doorkruist.
- (Genua.

1997–2000 Gebouw voor onder andere Cirque du Soleil, Berlijn (niet gerealiseerd)

1997 overlijdt op 4 september in Milaan aan de gevolgen van een auto-ongeluk.

'Aldo Rossi, hier vooral bekend als de andere Aldo, eerst als de marxist uit Venetië en later ook om zijn reproduceerbare zeer herkenbare ontwerpen. Met Mies van der Rohe en Heinrich Tessenow, zijn leermeester, de Palladio's van deze eeuw. Zijn benadering ontnam de Moderne architectuur het primaat van de functie en bracht daar vorm, betekenis, het typebegrip en de notie van de stad als collectief geheugen voor terug. Door de komst van Umberto Barbieri, bij Rossi afgestudeerd, werden wij deelgenoot van deze voor Nederland onbekende theorie.' - (Weeber herdenkt Aldo Rossi)

Cultuurfilosoof Johan Sanctorum, wijdde in opdracht van architect Alfredo De Gregorio, in het boek "Passione Urbana" (2006, Roularta Books), een uitvoerige analyse aan de teken- en beeldtaal van Aldo Rossi. - (Het gebouw Bonnefantenmuseum


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 791.