kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 26-08-2008 voor het laatst bewerkt.

Egon Eiermann


Ausstellung im Badischen Landesmuseum eine über die Möbel von Egon Eiermann.

Duitse architect, ontwerper en docent, geboren 29 september 1904 Neuendorf bij Berlijn - overleden 20 juli 1970 Baden-Baden.

Egon Eiermann, die getrouwd was met de bekende interieurontwerpster Charlotte Eiermann (geb. 1912), was een van de belangrijkste naoorlogse ontwerpers van Duitsland.

Biografie
Egon Eiermann studeerde van 1923 tot 1927 architectuur aan de technische hogeschool van Berlijn-Charlottenburg waar hij de masterclass volgde van Hans Poelzig (1869-1936).

Na zijn studie werkte hij enige tijd bij de bouwafdeling van het warenhuisconcern Karstadt onder Leiding van Philipp Schaefer en vervolgens bij de Berlijnse Elektriciteitswerken.

Van 1931 tot 1934 had hij samen met Fritz Jaenecke enige tijd een architectenbureau.

Onder het Derde Rijk ontwierp hij een aantal industriële gebouwen en meubilair voor zijn eigen kantoor.

Van 1940 to 1952 was hij getrouwd met Charlotte Friedheim. Uit dit huwelijk is zijn zoon Andreas in 1942 geboren.

Zijn gebouwen met gedecoreerde gevels die hij net na de oorlog ontwierp voor het Horten-concern worden beschouwd als zijn minst geslaagde werk.

Hij begon met met Robert Hilgers een architectenbureau en bleef interieurs ontwerpen.

Zijn ontwerpen voor gebouwen en meubels in combinatie met zijn leerstoel aan de technische hogeschool van Karlsruhe vanaf 1947 en zijn zitting in verschillende jury's van prijsvragen zorgden er voor dat hij vanaf de tweede helft van de twintigste een zeer invloedrijk figuur in de (West-)Duitse architectuurwereld werd. Dat zijn connectie met de nazi's zijn professionele reputatie niet had geschonden blijkt ook uit zijn ontwerp van een modelwoning voor de tentoonstelling 'Wie Wohnen'. Eiermann bouwde ook veel overheidsgebouwen en was zo medebepalend voor het imago van de Bondsrepubliek Duitsland (BRD). Daarnaast was hij in 1951 ook nog medeoprichter van de Rat für Formgebung (Raad voor vormgeving) en zat hij in 1962 samen met Paul Baumgarten en Sep Rufin in de plancommissie van het nieuwe WestDuitse parlementsgebouw en Hogerhuis in Bonn.

Op een studiereis in Amerika in 1950 leert hij het werk van Walter Gropius en Marcel Breuer kennen, en in 1956 dat van Ludwig Mies van der Rohe.

Eiermann gebruikt liever staal dan beton in zijn gebouwen met duidelijke details en logica in de opbouw van het skelet. Als esthetische elementen voegde hij vaak zaken als trappenhuizen en liftkokers toe zoals te zien is in zijn gebouwen voor een zakdoekweverij in Blumberg (1949-1951) en voor het bedrijf Neckermann in Frankfurt am Main (1958-1961). In later werk, zoals bij het gebouw van Olivetti in Frankfurt-Niederrad (1968-1972), plaatste hij zelfs een laag van stalen buizen of balkons voor het gebouw.

Het meubilair dat hij speciaal voor zijn architectonische opdrachten ontwierp werd regelmatig later in massa vervaardigd, zoals zijn populaire rotan kuipstoelen (1952) geproduceerd door Friedrich Herr, en stoelen van gebogen multiplex (1952) geproduceerd door Wilde & Spieth in Esslingen. Zijn klapstoel SE 18 (1952), vervaardigd door Wilde & Spieth, bevatte een veermechanisme bevatte waardoor de stoel automatisch inklapte wanneer hij niet gebruikt werd.

De Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche
Zijn meest beroemde werk is de deels herbouwde Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche (kort Gedächtniskirche) op de Breitscheidplatz in Berlijn-Charlottenburg (1957-1963) waar Eiermann een aantal nieuwe stereometrische gebouwen bouwde rond de oude, door de Tweede Wereldoorlog beschadigde, kerktoren.
De oorspronkelijke kerk werd in 1891-1895 gebouwd naar een ontwerp van architect Franz Schwechten, in opdracht van keizer Wilhelm II ter herinnering aan diens grootvader keizer Wilhelm I. De kerk werd gebouwd in een neoromaanse stijl die sterk gebaseerd was op romaanse kerken in het Rijnland.
Aanvankelijk wilde architect Egon Eiermann de overblijfselen laten afbreken en vervangen door nieuwbouw. Berlijners reageerden verbolgen: Eiermann moest op z’n minst de toren van de oude kerk in zijn ontwerp opnemen. De nieuwe Gedächtniskirche werd ingewijd op 17 december 1961, vier maanden na de bouw van de Muur. De nieuwbouw bestaat uit drie afzonderlijke delen: een achthoekig hoofdgebouw, een 58 meter hoge, eveneens achthoekige toren, en een kleine kapel. Alle drie de gebouwen zijn opgetrokken uit gewapend beton en staal met daartussen kleine glasscherven in alle mogelijke blauwtinten. In het midden staat de oude toren, bevlekt door uitlaatgassen. Eiermann is later overigens op zijn standpunt teruggekomen: zonder de oude toren, zei hij, had zijn kerk even goed in Caracas of Brazilië kunnen staan. Nu was hij onlosmakelijk met Berlijn verbonden. - (Wereldtentoonstelling in Brussel (1958), hoogbouw voor de Duitse Bondsdag in Bonn (1965-1969) en de Duitse ambassade in Washington (1958-1964) zijn van zijn hand.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 215.