kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 20-09-2008 voor het laatst bewerkt.

Eileen Gray

Ierse ontwerpster en architecte, geboren 9 augustus 1878 te Brownswood in Ierland - overleden 31 oktober 1976 in Frankrijk.

Alhoewel haar werk vaak werd overschaduwd door haar gelijken zoals Le Corbusier en Marcel Breuer, wordt de Ierse ontwerpster, lakkunstenares en architecte Eileen Gray nu wijd en zijd herkend als een ontwerpster met grote talenten. In haar eigen tijd had Gray slechts een select groepje kunstenaars en verzamelaars liep warm voor haar vooruitstrevende werk.
In haar eerste beroepsuitoefening als lakspecialist maakte zij schermen, panelen, meubels en voorwerpen met een technische virtuositeit en poëtische kracht.
Daarna ontwikkelde Eileen Gray interesse in de architectuur en ontwierp twee huizen in het zuiden van Frankrijk, de “E-1027” (1929) en “Tempe a Pailla”(1934), wat duidelijk voorbeelden zijn van de geest van de Modernistische beweging.

Biografie
Eileen Gray kwam uit een aristocratische familie nabij Enniscorthy, een klein stadje in Zuid-Oost Ierland. Van 1898 tot 1902 studeert ze aan de “Slade School of Fine Art” in London. Tegelijkertijd leerde ze lakwerk vervaardigen in de meubelmakerij van D. Charles in Dean Street.

In 1900 bracht ze haar eerste bezoek aan Parijs. Van 1902 tot 1907 volgt ze college’s aan de “École Colarossi” en de “Académie Julian” in Parijs. In 1907 betrekt Eileen Gray een appartement in Parijs waar ze tot haar dood, in 1976 blijft wonen.

De Ierse Eileen Gray belandde in Parijs in een bruisend cultureel klimaat dat haar op het lijf geschreven bleek. Ze knipte haar haar kort, droeg mannenpakken en had zowel mannelijke als vrouwelijke minnaars. In haar werk vond ze al snel haar draai. Ze leert de Japanse ambachtsman Seizo Sougawara kennen, die haar de oosterse lakwerktechnieken bijbrengt. Vanaf 1910 ontwerpt ze gelakte schermen en panelen met motieven, die ze in 1913 exposeert op de “Salon des Artistes Décorateurs”.

De Couturier en kunstverzamelaar Jacques Doucet voelt zich erg aangesproken tot haar werk en geeft haar verschillende opdrachten, waaronder het scherm Le Destin (1914) en de tafel Lotus (1915).

Tijdens de WO I werk Eileen Gray eerst als ambulancechauffeuse in Parijs, maar van 1915 tot 1917 vertrekt zij samen met Sougawara naar London.

In 1919 kreeg ze haar eerste volledige interieuropdracht voor het appartement aan de Rue de Lota van Mme Mathieu Lévy - waarvoor ze haar beroemde gelakte blokschermen ontwierp.

Na veel exclusieve opdrachten opent Gray in 1922 haar eigen winkel, “Galerie Jean Désert”.

Haar werk kwam na een expositie van haar werk in Amsterdam onder de aandacht kwam van De Stijl architect jan Wils (1891-1972). Vooral een slaapkamer-boudoir voor Monte Carlo, dat getoond werd op de Salon des Artistes Décorateurs in 1923 viel in de smaak van de avant-garde in Nederland. Deze bewondering was wederzijds en haar werk raakte steeds meer beïnvloed door de zuivere geometrische vormen van De Stijl.

Villa E.1027
Behalve meubels en interieurs bouwde ze ook twee strakke, oogverblindend witte villa's aan de Côte d'Azur. Eileen Gray werkte samen met Jean Badovici (1893-1956) aan haar eerste villa van 1924 tot 1929. De villa in Roquebrune was voor haar een prototype, een onderzoeksproject voor het moderne leven. Speciaal voor de E.1027 ontwierp Gray een groot aantal rationele meubels, zoals de stoel Transat (1925-1930) en een tafel van stalen buizen en glas. Slechts enkele zijn hiervan in produktie genomen. Gray ontwierp de villa, de tuin en het interieur als een samenhangend kunstwerk. Villa E.1027 is hierdoor een van de voorbeelden van het optimistische modernisme geworden. Le Corbusier bracht in 1938 enkele muurschilderingen in het huis aan, dit zeer tegen de zin van Gray in die deze daad als een vernieling van haar kunstwerk beschouwde.

Eileen Gray is ook de ontwerpster van de legendarische Bibendum-stoel (1925), die met zijn leuning van twee dikke, met leer beklede banden aan een Michelin mannetje doet denken.

Van 1930 tot 1931 ontwierp ze het interieur van Badovici's appartement aan de Rue Chateaubriand, gevolgd door een ander huis voor eigen gebruik, de Tempe a Pailla in Castellar, dat werd voltooid in 1934.

Nadat een expositie van haar werk, een onuitgevoerd voorstel voor een Centre des Vacances, in Le Corbusiers Pavillon des Temps Nouveaux raakte Eileen Gray in de vergetelheid tot de Amerikaanse verzamelaar Robert Walker in 1970 haar ontwerpen opkoopt en er nieuwe belangstelling voor haar werk en leven opbloeit. Journalisten schreven lovende artikelen, haar originele meubels brachten goud op bij veilinghuizen, haar ontwerpen werden met veel succes gereproduceerd. Enkele jaren geleden is besloten Gray's beroemdste villa – E.1027 in Roquebrune – liefdevol te restaureren en er een museum voor het modernisme van te maken.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 9.