kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Hani Rashid

De Amerikaanse architect Hani Rashid is als architect werkzaam in New York, waar hij samen met Lise Anne Couture hoofd is van architectenbureau Asymptote, en is als docent verbonden aan Columbia University.

In zijn projecten onderzoekt Rashid de relatie tussen reële en virtuele ruimte en geeft daarmee een indruk van de status van architectuur in het digitale tijdperk.

Hani Rashid en Lise Anne Couture startten in 1989 hun studio en behoren inmiddels tot de nieuwe generatie architecten die meer dan ooit de hele wereld als hun werkveld zien. Eind jaren tachtig raakten zij bekend door het winnen van de prijsvraag voor de Los Angeles Gateway Monument met hun inzending 'Steel Cloud' en daarmee werden zij de jongste vertegenwoordigers van het Deconstructivisme. Steelcloud was een voorstel voor een multifunctioneel gebouw over de Hollywood Freeway in Los Angeles.

Asymptote heeft zich vooral bezig gehouden met onderzoek naar de invloed van multimedia en digitale technologie op de architectuur, veelal door experimenten met ruimtelijke installaties zoals onder andere te zien was op de Biënnale van Venetië in 1996. Verder ontwierpen zij het Guggenheim Virtual Museum, een interactief architectuurproject dat via het internet toegankelijk is, momenteel verricht het bureau een aantal studies voor gebouwen. In 1995 verscheen er een monografie van het bureau: Asymptote: architecture of the interval . Asymptote bouwde het Haarlemmermeerpaviljoen voor de Floriade hier in Nederland, werd gevraagd mee te doen aan de prijsvragen voor een museum voor BMW en Mercedes in Duitsland en ontwierp een cultureel centrum in Tours (Frankrijk). Naast de vele architectuuropgaven waarin zij beelden van onze internationale beeldcultuur tot vorm maken, maken zij ook objecten en ruimten binnen de context van de beeldende kunst. Voor de Dokumenta II in Kassel ontwierpen zij een installatie (Flux 3.).

Volgens Rashid komen een aantal aspecten steeds weer in hun projecten terug; data, zoals in datascapes, skin, de gebouwhuid, movement, effects, zoals in filmregie, en body, de morfologie en de verdwijning daarvan onder invloed van multimedia. Dit laatste aspect is ook duidelijk aanwezig in Rashids eerdere werk, voornamelijk installaties, waarin de confrontatie wordt aangegaan tussen de virtuele en reële ruimte. In deze installaties worden projecties gemaakt op een architectonisch object, waardoor het karakter van het object totaal verandert. De confrontatie tussen object (het reële) en projectie (het virtuele) wordt nog eens verhevigd doordat de projectie interactief is, en beïnvloed kan worden door data afkomstig van sensoren of het internet. Het object, of body, wordt dus een drager van datascapes, en daardoor als het ware vloeibaar, of lijkt zelfs te verdwijnen.

In het latere werk van Asymptote wordt deze relatie verder onderzocht waarbij de gebouwhuid, of skin, als drager van digitale informatie een centrale rol speelt. In het ontwerp voor het Kyoto Edutainment Center is geprobeerd de vormtaal van digitale technologie te benaderen door het gebouw als een gestroomlijnd object, een technisch artefact, te doen voorkomen. Verder wordt hier de huid van het gebouw voorgesteld als een driedimensionaal gevormd videoscherm waarop beelden het karakter van het gebouw telkens doet veranderen. Datzelfde geldt voor het ontwerp van het Virtual Artcentre in New York, waar de huid van het gebouw bestaat uit elektronisch glasplaten, die functioneren als pixels. Met dit glas kan de relatie interieur-exterieur continu worden veranderd, of kan de gevel gebruikt worden als projectiescherm voor de exposerende kunstenaar.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 389.