kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Joseph Lyman Silsbee

Joseph Lyman Silsbee (1848-1913)

them residences. Seven of his buildings are listed on the National Register of Historic Places.

Silsbee's Chicago office in the 1887-1889 had a number of young architects who were later to become outstanding architects, especially residential architects: Frank Lloyd Wright, George Grant Elmslie, George Maher, and Irving Gill. Each of these men went from Silsbee's to Adler and Sullivan's office, perhaps following Wright who was the first to make the change.

Although by 1897 Silsbee's prominence had begun to wane, he continued to practice in Chicago almost until the time of his death in 1913. His work divides into periods -- all with a kind of textbook accuracy. -- when he was designing in Gothic Revival, Richardsonian Romanesque, Queen Anne, Shingle and Colonial Revival.

He is also noted for having designed the Moving Sidewalk for the Chicago World's Fair of 1893, the forerunner of the moving platforms and escalators of today.

Silsbee enjoyed an extremely successful career. He executed over 350 known designs throughout the country, and had a vigorous practice until his death in 1913.

Certainly one of his accomplishments was his influence on the early work of Frank Lloyd Wright: ''Silsbee could draw with amazing ease. He drew with soft, deep black lead-pencil strokes and he would make remarkable free-hand sketches of that type of dwelling peculiarly his own at the time. His superior talent in design had made him respected in Chicago. His work was a picturesque combination of gable turret and hip with broad porches quietly domestic and gracefully picturesque. A contrast to the awkward stupidities and brutalities of the period elsewhere.'' - F. L. Wright, "An Autobiography"

Frank Lloyd Wright's vader was een rondtrekkende muzikant, maar toen die het gezin verliet, werd de dan 16-jarige Frank de kostwinner van de familie. Hij kon aan de slag als leerjongen op het kantoor van een lokale aannemer, Allen D. Connover. Tegelijkertijd volgde hij enkele uren per week les aan de universiteit.

Connover was in die tijd de enige professionele bouwkundige in Madison. Hij was in wezen geen Architect aangezien hij veeleer aandacht besteedde aan constructie dan aan ontwerp. Behalve het toezien op de bouw van ontwerpen, door anderen getekend, was Connover ook het hoofd van de afdeling ingenieurs bouwkunde aan de universiteit. Wat als gevolg had dat wat Wright leerde in Connover's kantoor, bouwkunde in de praktijk was. De werkjes die hij moest opknappen waren niet altijd papierwerk.

Gedurende de twee jaar dat Wright in dienst stond van Connover studeerde Frank Lloyd Wright van 1885 tot 1887 Techniek aan de Engineering School van de University of Wisconsin. Van de vier jaar durende cursus die technische instructies en teken-oefeningen bevatte volgde Wright nog geen twee jaar. Hij brak deze studie af omdat hij Architect wilde worden.

In de zomer van 1887 ging Wright ervan door, naar Chicago, wat een berekend risico was. Zijn gebrek aan een officiƫle opleiding op hoger niveau sprak in zijn nadeel. Terwijl zijn vaardigheid en kennis opgedaan in Connover's bedrijf en zijn boekenkennis dit tekort weer goed maakten. Via een oom kwam hij in contact met de weinig bekende Architect Joseph Lyman Silsbee. Hij zeurde net zo lang bij de Architect tot hij een baantje kreeg als tekenaar voor $8 per week.

Al snel leerde hij de basisvaardigheden en kon hij aan het werk voor het ontwerp van een Kerk, het All-Souls project: De Lloyd-Jones familiekapel in een idyllische vallei in Wisconsin nabij Spring Green was het eerste gebouwtje waaraan Wright als jongeman werkte. Het was een speciaal ontwerp voor een Kerk en Silsbee's invloed was sterk zichtbaar. Het geheel leek meer op een clubhuis dan op een Kerk, door het informele, asymmetrische ontwerp en de mix van metselwerk en bruine shingels.

Wright bleek zeer begerig om nieuwe uitdagingen aan te gaan, hij werkte dan ook maar zeven of acht maanden bij Silsbee. Toch vergat hij nooit wat hij geleerd had bij Silsbee. Later zouden er nog sporen terug te vinden zijn in zijn werken die getuigden van Silsbees invloed.

In de herfst van 1887 hoorde hij over een vacature bij Adler en Sullivan en Wright solliciteerde voor de baan van tekenaar. Wright werkte verscheidene nachten door om een serie tekeningen uit te kiezen die hij Sullivan zou laten zien. Sommige van de tekeningen waren verwerkingen van Silsbee's tekeningen, anderen waren wel overwogen 'Sullivanistisch'. Tijdens het interview bestudeerde Sullivan de tekeningen en Wright werd aanvaard voor 25 dollars per week.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 12.