kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Peter Eisenman

Peter Eisenman (1932)

Amerikaanse architect en directeur van het Institute for Architecture and Urban Studies in New York.

Het werk en de visie van Eisenman wordt gekenmerkt door het zoeken van contrasten, fragmentarisering, het botsen van oud en nieuw en architectuur als betekenisdrager gevuld met symbolische inhoud.

Peter Eisenman studeerde architectuur aan vier Amerikaanse universiteiten.

Amerikaans architect Behoort tot de zgn. New York School, een groepering die in de jaren zeventig de elementaire geometrische principes van de Nieuwe Zakelijkheid weer wilde toepassen. Hij maakte toen villa's en hield zich bezig met stedenbouw en stadsvernieuwing.

Daarna rekent men zijn werk tot het postmodernisme; in de jaren tachtig werkte hij samen met de Franse filosoof Derrida.

Eisenman vestigde in 1980 een architectenbureau om zich, na jaren van lesgeven, alleen met bouwen bezig te houden en met het schrijven van theoretisch werk. Hij publiceerde verscheidene boeken, waaronder House X, Moving Arrows, Eros and Other Errors, Houses of Cards en essays. Eisenman heeft een breed scala van projecten ontworpen inclusief grootschalige woonwijken, stadsontwerpprojecten, faciliteiten voor onderwijsinstituten en privé-woningen.

In 1985 ontving Peter Eisenman een eerste prijs (Stone Lion) voor zijn Romeo and Juliet project op de Derde Internationale Architectuur Biënnale te Venetië.

1988 Museum of Modern Art in New York 'Deconstructivist Architecture'
Onder leiding van de Amerikaanse architect Philip Johnson werd het werk van zes architecten en één bureau tentoongesteld. Voor velen was het de eerste keer dat ze hoorden van deconstructivistische of deconstructie architectuur. De betrokken architecten waren Bernard Tschumi, Frank Gehry en Peter Eisenman uit de VS, Daniel Libeskind uit Italië, Rem Koolhaas uit Nederland, Zaha Hadid uit Groot-Brittannië en het Oostenrijkse bureau Coop Himmelblau. Er werd gesteld dat deze architectuur teruggrijpt op het Constructivisme van de jaren twintig en dertig. Het verbindende thema in alle ontwerpen kan worden samengevat in het citaat bij de ingang van de tentoonstelling: 'Zuivere vorm is inderdaad besmet, omdat hij architectuur verandert in een middel tot instabiliteit disharmonie en conflict.' Mark Wigley een van de samenstellers, verklaarde dat architectuur een conservatieve discipline is die pure vorm voortbrengt terwijl het Deconstructivisme deze droom van pure vorm verstoort en verandert in een nachtmerrie. In de praktijk resulteert deze nachtmerrie in een verwarrende collectie willekeurig bij elkaar geplaatste vlakken en verwrongen lijnen, die samen de indruk wekken dat de constructie ieder moment in elkaar kan zakken. Het is onnodig te zeggen dat veel ontwerpen nooit de overgang maken van het tekenbord naar de bouwplaats.

Een gebouw dat de overgang van de tweede naar de derde dimensie maakt, is Peter Eisenman's House VI, met een verwarrende opening of onzichtbare zuil, die door alle verdiepingen loopt. Zelfs door het bed van de eigenaar. Hij heeft ook een omgekeerde trap boven de echte geplaatst, wat een duizelingwekkend effect geeft. In zijn House X gaat Eisenman nog een stap verder door glazen vloeren te gebruiken en het huis geen duidelijk middel punt te geven.

Design for Cannaregio West Venice (1978)
Internationale Bauaustellung Berlin (1980 - 1986)

Chora L Works, Parc de Ia Villette (1985 - 1986)
De kennismaking van het grote publiek met deconstructivistische architectuur zal het Parc de Ia Villette worden, ontworpen door Eisenman en Bernard Tscbumi. Het is onderdeel van president Mitterrands 'Grands Projects' voor Parijs. Samen ontwierpen ze een serie vreemde rode gebouwen, vol met zwevende balken en rare hoeken, folies geheten. Het moet nog blijken of dit park de beweging algemene erkenning zal brengen.

University Art Museum of the California State University at Long Beach (1986)

In Nederland ontwierp hij in 1990 een tijdelijk videopaviljoen in Groningen.

In 1997 ontwierp hij het Aronoff Centre for Design and Visual Arts in Cincinnati (VS), waarbij de computer een belangrijke rol speelde.

2003 Holocaust-Mahnmal
Na het tien jaar durende debat over een monument voor de slachtoffers van het Duitse nazi-bewind, begint de bouw van zijn omvangrijke monument voor de door de nazi's vermoorde joden. Eisenman bedacht een veld met de omvang van vier voetbalvelden, met vele honderden betonnen zuilen en een informatiecentrum dat vlak naast het parlementsgebouw - de voormalige Rijksdag - moet komen.

10 mei 2005 Holocaust-monument Berlijn onthuld
Het monument strekt zich uit over een oppervlakte van 20.000 vierkante meter. Op het glooiend terrein in het hartje van de stad staan 2711 grijze, rechthoekige pilaren tot 4,7 meter hoog. De pilaren moeten volgens de Amerikaanse architect Peter Eisenman een gevoel van desoriëntatie en eenzaamheid teweeg brengen. Het monument staat vlakbij de Brandenburger Tor. Een deel van de pilaren bevindt zich boven de voormalige bunker van de nazi-minister van Propaganda, Goebbels, en vlakbij de bunker waar Hitler zich eind april 1945 van het leven beroofde.
Eisenman, ontwerper van het beruchte Mahnmal, een sobere constructie met betonnen palen, voelt zichzelf geen debater. Hij staat al aan het front, in Berlijn, waar 97 procent van de inwoners tegen zijn ontwerp is, hetgeen hem overigens het gevoel geeft op de goede weg te zijn. Hij vindt alle oorlogsmonumenten pathetisch, al die kunstzinnigheid, die zuilen met ruiters, high art, low art, no art, hij weet het niet, het kan hem ook niet veel schelen, en eigenlijk houdt hij wel van wat pornografie op zijn tijd. Wanneer Sontag wil weten wat er mis is met het Holocaust Memorial in Washington, antwoordt Eisenman dat de Shoah 'niet te representeren' is; het is allemaal een kwestie van 'cruciale afstand', en zelfs zijn eigen werk wantrouwt hij tot op zekere hoogte.
Zie www.groene.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 100.

Tweets by kunstbus