kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Toyo Ito

Japanse architect, geboren in 1941.

Na het een diploma behalen van de Universiteit van Tokyo in 1965, werkte hij voor de Metabolist architect Kiyonori Kikutake tot 1969.
Toyo Ito richtte zijn eerste bureau, URBOT (Urban Robot), op in 1971. Later veranderde hij de naam in Toyo Ito & Associates (1979).

"I have always thought of my architecture as being itself a garden." Met dit citaat verwoordt de Japanse architect Toyo Ito de krachtlijnen die we terugvinden in zijn oeuvre en denken over architectuur. In een tuin ervaar je een toestand. De sfeer is er soms onvoorspelbaar, soms rustgevend. Een tuin heeft geen duidelijk afgelijnde vorm, gaat op in de omgeving. Het is een losse organisatie van verschillende elementen.
Ito gebruikt graag metaforen als deze, een dankbaar middel om de mentale verbeelding vast te leggen. De metafoor werkt als een gids in het creatieve proces van idee tot architectuur. Ook al blijft er een kloof tussen het abstracte idee en zijn materiële vorm in een concrete maatschappij, dan nog levert de metafoor betekenissen op die complex en meerduidig zijn.

'Tower of Winds' (Yokohama, 1986)
De metafoor ligt aan de basis van heel wat vroege projecten van Ito. Zo is architectuur als de wind - veranderlijk, ongrijpbaar en zonder vaste vorm - het uitgangspunt voor de Tower of Winds, een ventilatietoren voor de ondergrondse ruimten van het station van Yokohama. De toren reageert door een ingenieus technologisch systeem op klimatologische omstandigheden en verandert daardoor van wand, kleur en lichtintensiteit en verandert zo van een grote geperforeerde aluminium cilinder in een mysterieus apparaat.

De stad Tokio is de metafoor voor het huidige hectische leven in een metropool. Ito laat zich inspireren door de dynamiek van de constante metamorfose die steden als Tokyo en de manier waarop informatietechnologie de relatie van de stad met haar bewoners heeft veranderd. Ito is vooral op zoek naar de gelaagdheid die informatietechnologie aan architectuur toe kan voegen. In een recent essay merkt hij hierover op: "The functions of one's own body have been overlaid by a layer of the electronic body. Different preceptions are generated. We must take account of the software design of the environment, just as much as the real architecture of the environment." (Domus, januari 1998).

Ito is een architect die zich radicaal openstelt voor het hedendaagse, de levensstijl van nu en de gevolgen van de kapitalistische consumptiemaatschappij. Aanvankelijk is zijn architectuur vrij abstract en formalistisch. Maar over de evolutie van een twintigtal jaar reageert Ito in zijn ontwerpen op de mens als individu, op zijn onderlinge relaties, op de leefstijl en de thema's van de stad. Door middel van teksten, installaties, gebouwen en presentaties in tijdschriften poogt Ito zijn visie over architectuur als consumptieartikel in een consumptiemaatschappij duidelijk te maken.

In de jaren tachtig, een periode van gigantisch veel afbraak en talrijke nieuwbouwprojecten in Japan, is het logisch dat een architect zich moet herdefiniëren. Ito accepteert het consumptiesysteem, maar overstijgt het door een culturele en artistieke expressie te introduceren. Dit levert een architectuur op waarin een kritische, sociale boodschap vervat zit.
De klassieke architectuur is voor Ito totaal voorbijgestreefd en kan niet meer worden opgenomen in een stad die volledig gefragmenteerd, vloeibaar en dynamisch is. Het huis heeft er zijn symbolische betekenis verloren en de notie van identiteit van de plek heeft geen enkele zin meer. Ito initieert het begrip van vloeibare, zwevende architectuur. Deze staat voor de vormgeving van de ruimte in een wereld die minder en minder materieel wordt, hoewel architectuur onderhevig blijft aan de zwaartekracht en nog steeds bestaat uit materie.

De wil om efemere architectuur, homogene, transparante en immateriële ruimten te maken, leidt Ito naar een diepgaande materialenstudie en preciese toepassing ervan. Waar het vroege werk referenties vertoont aan de betonarchitectuur van Tadao Ando en iets later de hightech-invloed van zijn stagemeester Kazuo Shinohara merkbaar is, zoekt Ito, net als zijn jongere collega's Itsuko Hasegawa en Kazuyo Sejima, naar een hedendaagse interpretatie. Technologie is daarbij een belangrijk onderdeel. De niet-dragende materialen moeten als een huid reageren op de omgevingsveranderingen. Vochtigheid, wind, temperatuur en licht brengen ruimtelijke transformaties teweeg door hun invloed op de overwegend glazen en metalen wanden. Dit alles roept verwantschap op met de traditionele Japanse architectuur en haar feeëriek spel van licht en schaduw.
Het belang van Ito's werk is de uiterst hedendaagse interpretatie van wat ruimte vandaag kan zijn. Ito vervat en vertaalt op onzichtbare wijze zowel de architectuurgeschiedenis als de Japanse traditie.

Ito stond oorspronkelijk bekend voor zijn transparante, vederlichte constructies. Het immateriële en virtuele tijdperk waren toen aan de orde. Sinds zijn beroemde Sendai-mediatheek (2001) plaatst hij in zijn organische ‘blurring architecture’ de mens meer centraal.
Een groot aantal buizen, willekeurig geplaatst op een vlak oppervlak, moeten energiecentra voorstellen die zich naar buiten uit verspreiden, die met elkaar in botsing komen, en die getransformeerd worden in complexe, niet-homogene velden.

2005 Toyo Ito wint de Koninklijke Gouden Medaille. wordt de Koninklijke Gouden Medaille goedgekeurd persoonlijk door Haar Majesteit de Koningin en jaarlijks gegeven aan een persoon of een groep mensen de van wie invloed op architectuur een echt internationaal effect heeft gehad.

Websites: www.desingel.be (Blurring Architecture, 2000)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 361.