kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 09-01-2016 voor het laatst bewerkt.

De Merode

De Merode, ook von Merode en van Merode genaamd, is een oud Belgisch, Duits en Nederlands adellijk geslacht, oorspronkelijk afkomstig uit het Rijnland. De familie draagt de titel Prins de Merode. Door huwelijk is dit geslacht verbonden met tal van adellijke families, terwijl het tevens gelieerd is aan de meeste Europese vorstenhuizen.

De wapenspreuk van het huis Merode is 'Plus d'honneur que d'honneurs' of 'Meer eer dan eerbetoon'.

Wapenschild van het Huis Merode: D'or, à quatre pals de gueules, à la bordure engrêlée d'azur.

Afkomst
De genealogie van het Huis Merode gaat terug tot het begin van de twaalfde eeuw. Volgens de legende zou de oorsprong van het huis zelfs nog ouder zijn en teruggaan tot Raymond Bérenger, Koning van Aragon en Graaf van Barcelona. In 1174 oefende de familie al de macht uit in het plaatje 'Rode' nabij Düren dat later 'Merode' zou gaan heten en zijn naam zou geven aan de illustere adellijke familie. (Het oude slot in het dorp Merode is vandaag na meer dan achthonderd jaar nog steeds in het bezit van de familie de Merode-Westerloo!) Werner I werd rond die tijd genoemd als de eerste heer van (Me)Rode en wordt algemeen aanzien als de stamvader van de familie. Werner had twee zonen waarvan de twee voornaamste takken van het huis Merode afstamden. De eerste was Johan, die ook 'Scheiffart' werd genoemd. Van hem stamt de tak genaamd 'Scheiffart de Merode' af. Deze lijn kwam tot grote bloei in Duitsland maar stierf uit in het begin van de 18de-eeuw. De Merodes die een rol speelden in de geschiedenis van de Nederlanden en België stammen allen of van de tweede zoon, Werner II. Deze tak werd bijgevolg de 'tak Werner' genoemd. Tot diep in de veertiende eeuw zullen beide takken mekaar de eigdom van de heerlijkheid Merode betwisten. Pas in 1362 komt een telg uit de tak Werner, Richard I de Merode in het bezit van de hele heerlijkheid. Deze Richard bekleedde een belangrijke plaats onder de Keulse adel en voert de titels van Baron van Merode en Baron van Frentz. Door een weldoordacht huwelijk aan te gaan zal Richard zijn bezittingen nog gevoelig uitbreiden en zal de familie op het grondgebied van het huidige België en Nederland terecht komen.

de Merode-van Wesemael en Westerlo
Richard I huwde met Margaretha van Wesemael, een erfdochter uit een illuster Brabants geslacht. De heren van Wesemael waren Erfmaarschalk (Seneschalk) van het Hertogdom Brabant en behoorden tot het kruim van de Brabantse adel. Margaretha erfde het Graafschap Olen en de heerlijkheden Hulshout en Quabeek (dit laatste is vandaag geen dorp meer maar er is nog de gelijknamige hoeve vlak bij Westerlo maar op het grondgebied van de gemeente Herselt die vandaag 'Kaaibeekhoeve' wordt genoemd). De heerlijkheid Westerlo die afhing van het Sint-Maartenskapittel van Utrecht werd echter geërfd door Margaretha's broer Jan van Wesemael en kwam voorlopig nog niet in handen van de familie de Merode. Wegens het wangedrag van Jan van Wesemael wenst het kapittel zijn leen liever aan Richard II de Merode en zijn nakomelingen te laten toekomen. Jan stoort zich echter weinig aan de dreigementen van het kapittel en houdt ondanks talrijke processen het leen in handen tot bij zijn dood in 1467. Bij testament schenkt hij de heerlijkheid overigens aan zijn landheer Karel de Stoute ondanks het feit dat het leen helemaal niet onder het Hertogdom Brabant ressorteerde. Deze laatste geeft het in leen aan zijn vertrouweling Antoine de Croÿ die het op zijn beurt verkoopt aan Guy de Brimeu. Na een eindeloze reeks processen valt in 1478 voor de Raad van Brabant de beslissing en wordt Westerloo voorgoed aan Jan IV de Merode toegewezen.

Jan IV de Merode neemt in 1482 definitief bezit van de heerlijkheid Westerloo. Hij was de zoon van Richard II en Beatrix van Pietersheim die op haar beurt erfgename was van de Keizerlijke Baronie van Pietersheim bij Lanaken en van de heerlijkheden Rummen, Sievernich, Leefdaal, Oirschot, Hilvarenbeek en Impden. Via de heren van Pietersheim erven de Merodes ook de voogdij over het land van Duffel. Jan I kwam uit een gezin van zeven kinderen en zijn broers worden de stamvaders van verschillende takken van het Huis van Merode; Richard III van de tak Merode-Houffalize en Willem van Merode-Rummen. Een broer Arnold wordt kanunnik van Maastricht en medeëigenaar van Pietersheim. Werner, een bastaardbroer, krijgt de heerlijkheden van Lismaël, Pellines en Puchey. Het zijn de mannelijke afstammelingen van Jan IV die als Heren en later Markiezen van Westerlo de hoofdlijn van het huis Merode zullen verder zetten. Door het huwelijk van Jan IV de Merode met Adelheid van Hoorn kwamen ook de heerlijkheden Perwez, Geel, Duffel, Walem en Herlaar in het bezit van de familie.

Het huis de Mérode bezat de titels van baron en van graaf al sedert zeer lang, minstens sedert de 15e eeuw. Filips, graaf de Mérode (1594-1638), werd de eerste markgraaf van Westerlo, waar nu nog steeds een groot domein is dat de Mérode genoemd wordt.

De oudste tak, de Scheiffart de Mérode, stierf uit in 1733.

Het huis de Mérode verwierf ook verschillende adellijke titels:

. Prins van Rubempré, in het Heilige Roomse Rijk (1759)
. Prins van Everberg (Everberghe), in het Heilige Roomse Rijk (1759)
. Prins van Everberg, in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1827)
. Prins van Grimbergen (Grimberghe), in België (1842)
. Prins van Rubempré, in België (1846)
. Prins van Merode (Mérode), in België (1929)

De Belgische Antoinette Ghislaine de Mérode-Westerloo was de moeder van prins Albert I van Monaco.

Het huidige familiehoofd, Charles-Guillaume, derde Prins de Mérode, Markies van Westerlo, Prins van Rubempré en Prins van Grimbergen, woont in Frankrijk;

Kastelen
De Familie bezat talrijke kastelen. In België waren dat onder andere de kastelen van Argenteau, Beersel, Borgharen, Braives, Bury, Carlsbourg, Crupet, Drongen, Fologne, Fournes, Prinsenkasteel (Grimbergen), Habay, Haltinne, Ham-sur-Heure, Horst, Houffalize, Jehay, Lavaux-Sainte-Anne, Loverval, Marbais, Morialmé, Ossogne, Petegem, Pietersheim, Resteigne, Rixensart, Solre-sur-Sambre, Villemont, Waroux.

De kastelen van Merode (Westfalen), Westerlo, Rixensart, Everberg en Trelon zijn nog bezit van de familie.

In Nederland komen enkele de Merodes voor als Heer van Asten, Hilvarenbeek, Oirschot en Eckart.

Zie ook: Bernard van Merode, Bernard van Merode, Floris van Merode.

De Merodes zijn aangetrouwd met de prinsen van Monaco.

Bekende personen met de naam de Mérode zijn:

Bernard van Merode (1510-1591) of Bernhard van Merode, bondgenoot van Willem van Oranje en plaatsvervangend stadhouder in Friesland; Bernard van Merode was heer van Rummen, heer van Ramsdonk en, door zijn huwelijk, eigenaar van het kasteel van Houthem. Bernard van Merode maakte deel uit van het Eedverbond der Edelen, en behoorde tot de delegatie die in 1566 het tweede Verzoekschrift van de Edelen aan landvoogdes Margaretha van Parma overhandigde.
Alva onteigende zijn bezittingen in 1568 en Bernard vluchtte met zijn gezin naar Keulen.
Bernard van Merode was een volgeling van Willem van Oranje. In 1572 veroverde hij voor de prins de stad Mechelen. De tegenstanders van de prins zetten de poorten open en de Spanjaarden trokken moordend en plunderend de stad in, wat als de Spaanse furie in Mechelen de geschiedenis in zou gaan. Toen Bernard van Merode vanuit Mechelen naar Dendermonde trok, werden onderweg de kerken van Lippelo en Malderen door zijn troepen geplunderd.
Vanaf 1581 was hij plaatsvervanger van Willem van Oranje in Friesland, waar hij zich zo gehaat maakte dat hij in 1583 werd teruggeroepen en opgevolgd werd door Graaf Willem Lodewijk van Nassau-Dillenburg.

gehuwd met Maria van Zevenbergen
kinderen:
. Magdalena van Merode
. Agnes van Merode
. Floris van Merode
. Bernard van Merode

Bernard van Merode (1570-1640), heer van Asten en berucht heksenvervolger, was de zoon van Bernard van Merode, die een vertrouweling was van Willem van Oranje.
Hij studeerde rechtswetenschappen in verschillende Europese steden en gebruikte de daar opgedane kennis om zijn heerlijke rechten tot het uiterste te verdedigen, zowel tegenover de pastoor en de bevolking als tegenover het centrale gezag. Vanaf 1595 was hij, door zijn huwelijk met Catharina van Brederode, die vrouwe van Asten was, in het bezit van de heerlijkheid Asten. Vrijwel onmiddellijk begon hij met een zeer wrede heksenvervolging, waar zowel de plaatselijke bevolking als de kerk (pastoor) tegen protesteerden en bezwaarschriften naar hogere autoriteiten sturen. Het was een man van uitzonderlijke wreedheid die actief aan de martelingen deelnam.
Mede uit de onteigeningen van de bij deze processen geconfisqueerde goederen wist hij het kasteel te verbouwen van een versterkte burcht tot een edelmanswoning in Renaissance stijl. Ook zijn landgoed breidde hij uit en hij legde tuinen aan en een oprijlaan. De ronde toren werd vervangen door een vierkant poortgebouw en er kwamen trapgevels.
Bernard van Merode nam op politiek gebied een dubbelzinnige positie in. Zijn vader was een sympathisant van Willem van Oranje, terwijl hij zelf zijn dochter naar een klooster stuurde, maar tevens door de katholieke autoriteiten werd bekritiseerd om zijn heksenvervolgingen en zijn orangistische sympathieën.
In 2007 kwam, bij opgravingen in de slotgracht van het voormalig kasteel van Asten, een scherf van een baardmankruik tevoorschijn, met erop een paus die in een duivel veranderde. Een dergelijke symboliek was gebruikelijk in de propagandastrijd tussen katholieken en calvinisten aan de vooravond van de Tachtigjarige Oorlog. Men vermoedt dat hij deze kruik heeft weggeworpen toen hij uiteindelijk zijn protestantse achtergronden heeft afgezworen.

Gehuwd met: Catharina van Brederode
Kinderen:
. Floris van Merode (1600)
. Agnes Wilhelmina van Merode
. Anna Magdalena van Merode
. Johanna van Merode

Juliana van Merode (1578-1640) huwde in 1601 met Lamoraal van Horne en is voorouder van vrijwel alle West-Europese vorstenhuizen, alsmede de tsaren van Rusland;

Floris van Merode (1600- na 1640) was zoon van Bernard van Merode en Catharina van Brederode en werd geboren omstreeks 1600.
In 1620 trouwde hij met Margaretha van Gendt. Hij was korte tijd, namelijk omstreeks 1640, heer van Asten. Hij was echter een militair die nooit in Asten kon zijn. Niet lang nadat Johan de Salm van Malgré gesneuveld was, verliet hij de krijgsdienst en kwam hij op het kasteel wonen. Zijn gezondheid was echter verzwakt en hij stierf niet lang daarna.
Van hem zijn twee bastaarddochters bekend: Maria en Florentia. De laatste ging als burgeres in Asten wonen.

Jean-Philippe-Eugène de Merode (1674-1732), Graaf van Merode en Markies van Westerlo, veldmaarschalk;
Jean-Philippe-Eugène de Merode (Nederlands: Jan-Filips-Eugeen van Merode) (Brussel, 22 juni 1674 - Merode, 12 september 1732) was een vooraanstaand edelman en legeraanvoerder in de Zuidelijke Nederlanden en het Rijnland uit het Huis Merode.

Félix de Mérode (1791 - 1857), Belgisch politicus;
Philipp Félix Balthasar Otto Ghislain graaf van Merode, beter bekend als Félix de Mérode (Maastricht, 13 april 1791 - Brussel, 7 februari 1857), was een Belgisch politicus, stammend uit het adellijk geslacht van Merode.
Zijn vader was burgemeester van Brussel toen België deel uitmaakte van het Eerste Franse Keizerrijk. Felix was dan ook Fransgezind en liberaal en genoot zijn opleiding in Parijs. Zijn broer Frederik viel tijdens de herovering van Antwerpen in 1830 en is een Belgische held. Félix de Merode huwde in 1809 met Rosalie de Gramont, de dochter van een Franse markies.
Hij was een van de hoofdrolspeler van de Belgische Revolutie en lid van het Voorlopig Bewind. Hij was één van de Belgische edelen die in een vroeg stadium van de Belgische revolutie de Belgische troon kregen aangeboden. Hij weigerde voor deze eer omdat hij niet zelf van koninklijken bloede was, maar vooral omdat hij van mening was dat de troon beter door een buitenlandse prins kon worden bezet. Op deze manier konden immers nieuwe politieke, dynastieke en diplomatieke banden met buitenlandse vorsten en regeringen worden gesmeed die het jonge en kwetsbare België ten goede konden komen. In 1831 werd Félix de Mérode benoemd tot minister van Staat.

Xavier de Merode (1820-1854), kamerheer van de paus en minister van defensie van de Kerkelijke Staat van 1860-1865, organiseerde de strijd van de Zouaven tegen de strijd voor Italiaanse eenheid

Charles de Mérode-Westerloo (Everberg, 1 augustus 1824 - Brussel, 6 april 1892), Belgisch diplomaat, politicus en minister van Staat;
Karel de Mérode-Westerloo (Charles-Antoine-Ghislain (Karel) graaf van Merode-Westerloo), ook de Mérode de Rubempré, 10de Markies van Westerlo, 7de Prins van Rubempré en 4de Prins van Grimbergen, was een Belgisch diplomaat en politicus voor de Katholieke Partij.
Van Merode was een grondeigenaar en woonde op het kasteel van Westerlo, de gemeente waarvan hij burgemeester was van 1879 tot aan zijn dood in 1892. Hij werd op jonge leeftijd diplomaat en bracht het tot Buitengewoon Gezant en Gevolmachtigd minister in Spanje. Karel van Merode was volksvertegenwoordiger en senator voor de Katholieke Partij. Hij was senaatsvoorzitter van 1885 tot aan zijn dood in 1892. In 1890 werd Karel van Merode-Westerloo benoemd tot minister van Staat. Karel van Merode-Westerloo was de vader van Hendrik van Merode-Westerloo die eveneens burgemeester van Westerlo en senaatsvoorzitter zou worden.

Antoinette de Merode (1828-1864) huwde in 1846 met Prins Charles III van Monaco;
Antoinette Ghislaine de Mérode-Westerloo (Brussel, 28 september 1828 – Parijs. 10 februari 1864) was vorstin van Monaco. Ze werd geboren als zesde kind en vierde dochter van graaf Werner de Mérode en diens vrouw gravin Victoire de Spangen d'Uyternesse. Op 28 september 1846 huwde zijn met prins Karel van Monaco, de latere vorst Karel III. Uit dit huwelijk werd een zoon geboren: Albert (1889 – 1922), vorst van Monaco 1889-1922
Door de bruidsschat die Antoinette meebracht, kon Albert Monte Carlo verfraaien om vermogende buitenlandse toeristen aan te trekken. Zo liet hij in 1858 het Casino des Spélugues bouwen.
Antoinette kocht het kasteel Marchais in de Champagne, dat tot de dag van vandaag in het bezit van de Grimaldi's is.
Antoinette werd bijgezet in de kathedraal van Monaco.

Henri de Merode-Westerloo (1858-1908), Belgisch politicus en minister;
Henri Charles Marie Ghislain (Hendrik) graaf van Merode-Westerloo (Parijs, 28 december 1858 - Lausanne, 13 juli 1908), ook de Mérode de Rubempré, 11de Markies van Westerlo, 8ste Prins van Rubempré en 5de Prins van Grimbergen, was een Belgisch politicus en minister voor de Katholieke Partij.
Van Merode was doctor in de rechten, diplomaat en grondeigenaar. Na de dood van zijn vader Karel van Merode-Westerloo werd hij burgemeester (1892-1908) van Westerlo. Hendrik van Merode was volksvertegenwoordiger (1884-1892 en 1894-1900) in de arrondissementen Brussel en Turnhout en senator (1900-1908) in het arrondissement Mechelen-Turnhout voor de Katholieke Partij. Hendrik van Merode was senaatsvoorzitter van 1903 tot aan zijn dood in 1908. Tussen 1892 en 1895 was Van Merode minister van Buitenlandse Zaken.

Alexandre de Merode (1934-2002), hoofd van de medische commissie van het Internationaal Olympisch Comité;

Emmanuel de Merode (°1970), beheerder van Wild Life Direct (Kongo), echtgenoot van Louise Leakey;


Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/De_Merode
Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1822.