kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 18-04-2008 voor het laatst bewerkt.

Kruisiging

Kruisiging is een methode om iemand ter dood te brengen, waarbij het slachtoffer wordt vastgebonden of vastgenageld aan een kruis en blijft hangen totdat de dood erop volgt.

Methode
Tegenwoordig wordt aangenomen dat het vastbinden van de ledematen met een touw de meest gebruikte methode was: het vastnagelen zou voorbehouden zijn aan de ernstigste gevallen. Bij kruisiging waren verschillende doodsoorzaken mogelijk: meestal stierf het slachtoffer uiteindelijk door verstikking. Mogelijk kon een slachtoffer ook sterven door een hartstilstand, een fysieke shock of uitdroging. Het bloedverlies door vastnagelen is nihil.

Er werd begonnen met een flinke afranseling om de spieren te verzwakken. Het slachtoffer kreeg de dwarsbalk van het kruis op de schouders gebonden en moest zo naar de executieplaats lopen. De gevolgen van een valpartij laten zich raden. Na aankomst op de executieplaats werd de dwarsbalk op de staander geplaatst. Met behulp van een treeplank kon het slachtoffer zich staande houden. Echter, na verloop van tijd zakte door het gewicht het lichaam steeds verder voorover en naar beneden. Hierdoor werden de longen als het ware dichtgeknepen waardoor zich vocht ophoopte. Het slachtoffer voorkwam verstikking door zich met zijn benen omhoog te drukken. Dit kostte echter veel kracht en was bijzonder pijnlijk, waardoor het na verloop van tijd steeds minder lukte.
Wanneer het opdrukken niet meer lukte, stikte het slachtoffer. Daarom werd het slachtoffer lek geprikt. Opgehoopt vocht uit de longen kon dan ontsnappen en zo leefde het slachtoffer nog wat langer. Ook werd met dat doel wel een kleine verfrissing aangeboden. Afhankelijk van de conditie van het slachtoffer, de methode waarop het slachtoffer gekruisigd werd en externe factoren trad de dood binnen enkele uren of pas na enkele dagen in. Aan het eind van de dag had het meestal wel lang genoeg geduurd en werden de benen van het slachtoffer gebroken zodat het zich niet meer kon oprichten en versneld stikte.

Indien een slachtoffer niet met touw aan het kruis gebonden werd, werd het met spijkers of nagels aan het kruis vastgeslagen. Deze nagels konden wel 13 tot 18 centimeter lang zijn en een vierkante centimeter breed. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt (en ook op veel schilderijen is afgebeeld), werden deze nagels niet door de palm van de hand geslagen, maar door de pols. Proeven met lijken toonden enkele eeuwen geleden al aan, dat iemand van het kruis af zou scheuren als de nagels door de handpalmen zouden zijn geslagen. De spijkers werden langs de zenuwen geslagen, waardoor het optrekken of opduwen zeer pijnlijk was. De nagels schuurden direct langs de zenuwen.

Waarschijnlijk waren de Perzen de eersten die kruisiging als executiemethode gebruikten. Er is bewijs dat gevangen genomen piraten zijn gekruisigd in de haven van Athene. Alexander de Grote introduceerde kruisiging binnen zijn hele rijk. Hij schijnt ooit een generaal te hebben laten kruisigen omdat deze het oneens was met zijn campagneplannen.

Romeinen
De Romeinen gebruikten kruisiging als straf voor slaven, geminachte vijanden en criminelen. Kruisiging werd gezien als een zeer oneervolle wijze om te sterven. Kruisiging was ook alleen "voorbehouden" aan niet romeinen. Mensen die een romeinse achtergrond hadden, werden nooit gekruisigd, maar op een andere manier geëxecuteerd. Gekruisigden werden niet begraven, wat in die tijd verlies van de identiteit betekende. Het lichaam bleef aan het kruis hangen als voedsel voor honden en gieren. Om te voorkomen dat verwanten het lijk van het kruis zouden halen om het toch te begraven werd er een wachtpost bij gezet. In Judea, evenwel, mocht een lijk niet 's nachts blijven hangen (Deuteronomium 21:23) en Jezus werd dan ook dezelfde dag nog begraven.

Onder de Romeinen was het gebruikelijk dat het slachtoffer zelf de horizontale dwarsbalk (niet noodzakelijk het hele kruis) moest dragen naar de plek van de kruisiging. Als de kruisiging plaatsvond op een vaste plaats (zoals Golgotha bij Jeruzalem) stonden de verticale balken daar al klaar.

Bij de invoering van het christendom in het Romeinse Rijk werd kruisiging afgeschaft.

Japan in de Middeleeuwen
In het oude Japan werd de kruisiging op een andere manier toegepast. Het slachtoffer (meestal een crimineel) werd op een T-vormig kruis gehesen, waarna hij door een beul met speren werd gedood. Het lichaam hing nog enige tijd voordat het begraven mocht worden.

Moderne kruisigingen
Kruisigingen zijn tegenwoordig zeldzaam. Nergens ter wereld worden ze als officiële straf toegepast. Soms wordt kruisiging tijdens een oorlog toegepast. Relatief recent zijn in Cambodja gevangenen gekruisigd door het regime van de Rode Khmer.

Verder zijn er geruchten dat in delen van Afrika kruisigingen plaatsvinden.

Op de Filipijnen kruisigen sommige katholieken zich vrijwillig voor enige tijd op Goede Vrijdag, om het lijden van Christus te ervaren.

Beroemde kruisigingen
. Alexander de Grote kruisigde 2000 inwoners van Tyrus na het moeilijke beleg van hun stad.
. Alexander Janneüs kruisigde 800 opstandelingen.
. Spartacus' opstand. (Spartacus en ongeveer 6000 van zijn volgelingen werden langs de 200 kilometer lange weg van Capua naar Rome gekruisigd)
. Petrus (volgens de overlevering werd Petrus op eigen verzoek ondersteboven gekruisigd omdat hij zich niet waardig vond op dezelfde manier te sterven als Jezus)
. Andreas (volgens de overlevering werd Andreas gekruisigd op een X-vormig kruis: vandaar de naam Andreaskruis)
. Aartsbisschop Joachim van Nizjni Novgorod (ondersteboven gekruisigd aan de Heilige Deuren van de Kathedraal in Sevastopol, USSR in 1920)

. Arrestatie van Jezus en kruisdood
In Jeruzalem, vlak voor Pesach (joods Paasfeest), heeft Judas Iskariot, een van de discipelen, tegen betaling van dertig zilverlingen, Jezus uitgeleverd aan de joodse hogepriesters. De arrestatie vond plaats vlak na het Laatste Avondmaal dat Jezus met zijn discipelen gevierd had en waarbij hij hun voeten had gewassen. Een in hun ogen uitzonderlijke daad van nederigheid.

Jezus werd midden in de nacht gearresteerd in de Hof van Gethsémané, een olijfboomgaard vlak buiten de muren van Jeruzalem. Hij werd verhoord door het Sanhedrien, de joodse Raad van oudsten, de overpriesters en schriftgeleerden, vervolgens door de Romeinse praefectus Pontius Pilatus, Herodes Antipas en opnieuw Pilatus, waarbij hij beschuldigd werd van Godslasterlijke uitspraken.

Tenslotte werd hij veroordeeld tot de dood aan een houten kruis, een in die tijd gebruikelijke, maar bijzonder wrede vorm van doodstraf voor oproerkraaiers. Het vonnis werd voltrokken op een heuvel die Golgotha heette (ook wel de 'Schedelplaats' genoemd). Met Jezus werden ook twee misdadigers gekruisigd. Boven zijn hoofd bevestigde men een bordje met de tekst: "Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum" (Jezus van Nazareth, koning der joden), op veel schilderijen afgebeeld als 'INRI'.

Zijn doodsstrijd duurde zes uur, van 's ochtends negen tot 's middags drie uur (in die tijd heette dat het derde tot het negende uur van de dag). Jezus uitte tijdens die zes uren verschillende zogenaamde kruiswoorden. Omstreeks het middaguur 'viel er duisternis over het hele land, die drie uur aanhield' (Matt.27:45). Toen Jezus (letterlijk) de geest gaf en stierf na het uiten van "Het is volbracht", vond een aardbeving plaats (die overigens alleen door de evangelist Matteüs vermeld wordt), waarbij 'de graven werden geopend en de lichamen van veel gestorven heiligen tot leven werden gewekt' (Matt.27:52). Ook scheurde het 'voorhangsel' (afscheidingsgordijn tussen het Heilige en het Heilige der Heiligen') in de tempel middendoor.

Jezus' - van windsels en kruiden voorziene, maar nog niet gebalsemde - lichaam, werd begraven in een ongebruikt privégraf van de rijke Jozef van Arimathea; een zware grafsteen werd ervoor gerold en de steen werd verzegeld. De joodse Raad verzocht en kreeg een wacht bij het graf, omdat men vreesde dat Jezus' volgelingen het lichaam zouden stelen om te kunnen beweren dat hij was opgestaan uit de dood.

Opstanding van Jezus en hemelvaart
De derde dag na zijn dood, ontdekten enkele voorzichtig teruggekeerde discipelen, onder wie een paar vrouwen (zijn moeder Maria, Maria Magdalena en nog een andere Maria) die wilden kijken of ze hem mochten balsemen, dat de grote steen was weggerold, de wachten verdwenen en het lichaam, met achterlating van de keurig opgerolde linnen lijkwindsels, onvindbaar. Zowel in de evangeliën als in enkele van de brieven in het Nieuwe Testament wordt gewag gemaakt van verschijningen van Jezus aan een groot aantal (ten minste vijfhonderd) volgelingen, en van gesprekken en een laatste maaltijd met zijn discipelen.

Bij die laatste maaltijd, aan de oever van het Meer van Galilea, rehabiliteerde hij Petrus, die tijdens de rechtszaak, uit angst, tot driemaal toe omstanders had verzekerd Jezus niet te kennen. Daarna nam hij afscheid. Jezus gaf zijn discipelen de opdracht zijn blijde boodschap van vergeving van zonden door zijn dood en opstanding, waarmee een nieuw verbond tussen God en mens tot stand was gekomen, over de gehele wereld te verspreiden; en hij beloofde hen dat hij terug zou komen (de 'wederkomst'). Vervolgens voer hij op naar de hemel (de hemelvaart').

Jezus heeft zijn dood en opstanding zelf meerdere malen voorzegd en het is gebeurd, precies zoals hij gezegd heeft (Lukas 18:31-33).


Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/Kruisiging
Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 134.