kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 02-01-2016 voor het laatst bewerkt.

Bruno Menari

Italiaanse ontwerper, product designer, grafisch vormgever, architect, kunstenaar, designtheoreticus, pedagoog, filosoof en auteur van kinderboeken, geboren 24 oktober 1907 Milaan - overleden 29/30? september 1989.

'De grootste belemmering voor het doorgronden van een kunstwerk is de poging om het te begrijpen.' - (Bruno Menari)

Bruno Munari, een van de belangrijkste designers van de twintigste eeuw, was een creatieve duizendpoot, die zijn talent verdeelde over verschillende vakgebieden, waaronder design. Hij was daarnaast bijvoorbeeld ook een begaafd schilder.

Biografie
Bruno Murani studeerde in 1924 aan de Technische Hogeschool in Napels.

Vanaf 1927 werkte hij als schilder en beeldhouwer in Milaan en Rome. Als beginnende kunstenaar was hij de jongste futurist van Italië. Hij toonde zijn werk op de exposities 'Secondo futurismo' in 1927, 'Trentate Futuristi' in 1929 en de Biënnale van Venetië in 1932.

In 1932 raakte hij geïnteresseerd in fotografie en een jaar later begon hij te werken als grafisch vormgever en reclamemaker voor merken als Campari en Olivetti en een aantal tijdschriften (onder meer het luchtvaartblad Ali d'Italia van Alitalia).

Tegelijkertijd begon hij zijn kinetische structuren Macchine Inutili (Nutteloze machines) te maken.

In 1945 begon hij boeken te ontwerpen en vanaf 1949 gaf hij zeer veel kinderboeken uit. Hij schreef een handvol woordenboeken, een tractaat over vorken, en een waslijst zogeheten Onleesbare Boeken (de Libri Illeggibili). Hij was de uitvinder van het geanimeerde kinderboek, in zijn eigen woorden: "visuele verhalen die enkel kunnen worden begrepen door het volgen van de visuele verteldraad." Zijn kinderboeken waren enorm succesvol. Ze verschenen onder meer in Groot-Brittanië, de Verenigde Staten, Japan, Duitsland en Oostenrijk. Nella nebbia di Milano (In de nevel van Milaan), zijn meest geprezen kinderboek uit 1968 is nog steeds verkrijgbaar.

Hij was een van de oprichters van de Movimento Arte Concreta in 1948.

In de jaren vijftig begon de zelfstandige lichtkunst, vaak gecombineerd met kinetische kunst. In de lichtkunst worden lichtbronnen van velerlei aard gebruikt. In de lichtval onderscheidt men direct en indirect licht. Indirect licht werkt met reflectie- en transmissieverschijnselen. Bruno Munari was de eerste die experimenteerde met polarisatie-effecten. Hij begon te experimenteren met kleurinteractie, waarbij hij gebruikmaakte van positieve en negatieve beelden.

Vanaf 1945 ontwierp hij artikelen en meubilair, zoals Zizi, een rubberen speelgoedaapje voor Pigomma, waarvoor hij in 1953 een Compasso d'Oro kreeg. Hij was ontwerpadviseur bij onder andere IBM, Olivetti, Cinzano, Danese, La Rinascente, Pirelli en Mondadori. Murani ontwierp auto's, asbakken en lampen (en, kort voor zijn dood, een polshorloge voor Swatch). Zijn Singer-stoel (1945) weerspiegelt Munari's geloof in eenheid van schone kunsten en ontwerp.

In 1951 ontwierp Murani zijn bekendste designvoorwerp: de asbak Cubo. Die ging pas in 1957 in productie, bij Danese, maar is nog steeds op de markt. "As op zichzelf kan redelijk mooi zijn. Wat het effect van een asbak verbrodt, is de sigarettenpeuk. Een asbak heeft iets van een kleine vuilniscontainer, en die hoort niet op een netjes bureau of eettafel. Nogal wat gevoelige mensen trachten de zaken wat mooier voor te stellen door de toevoeging van bijvoobeeld verbrande lucifers, maar zelfs dat maakt een asbak niet echt verleidelijk. Wat nodig is: een container met een houder waarin alles voor het oog wordt verstopt. Een kubiek volume bijvoorbeeld, van melanine, met een uitneembaar interieur van geanodiseerd aluminium (...). Een asbak zoals deze, of beter gezegd, deze bijzondere asbak, ontworpen door Munari." - (Uit de productbeschrijving van de Cubo. Verkrijgbaar in oranje, rood, wit en zwart.)

Danese
In de jaren zestig bracht het merk Danese een hele reeks ontwerpen van Munari in productie, waaronder de Struttura continua (1961), een reeks metalen bladen gevat in een houten blok, en de Tetracono (1965), vier conische vormen, telkens in twee kleuren geschilderd, die middels een motor konden worden bewogen, voor een opvallend optisch effect. Er werden slechts tien exemplaren van gemaakt. Hij ontwierp ook het klassiek geworden logo van Danese.

In de jaren zestig tekende Munari een groot aantal boekomslagen voor de uitgever Einaudi. Hij publiceerde zijn Teoremi sull'arte, stelde tentoon bij Olivetti in Milaan en Rome, en in Tokyo, waar hij een efemeer paviljoen ontwierp dat in zestig minuten kon worden opgetrokken. Hij hing er onder meer zijn Xerografie originali, vroege voorbeelden van fotocopieermachinekunst.

Uit 1964 komt zijn Falkland-lamp, gemaakt van een tube stretch-nylon en een een aantal stalen ringen met verschillende diameters, volgens Munari een voorbeeld van een spontane vorm (bij Danese).

In 1967 was hij een tijd gastprofessor aan Harvard University. Hij verwerkte zijn cursussen in een boek, Design e communicazione visiva, dat wordt beschouwd als zijn belangrijkste theoretische werk.

Na 1968 werden kinderen zijn belangrijkste publiek; hij ontwikkelde onder meer een reeks educatieve kaartspellen die kinderen ertoe moesten aanzetten zelf hun verhalen te bedenken en het creatieve laboratorium voor kinderen, een avantgarde experiment voor de bekende 'metodo Munari®', het creatieve denken.

Begin jaren '70 gaf hij les in basisvormgeving en visuele communicatie aan Harvard en werd hij hoogleraar aan de Scuola Politecnica in Milaan.

In 1971 ontwerpt hij Abitacolo, een structuur gemaakt van geplastifieerd staal bedoeld als een soort geminimaliseerde leefruimte voor kinderen in een gezinswoning.

Murani overleed op 30 september 1998.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 3437.

Tweets by kunstbus