kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 19-01-2010 voor het laatst bewerkt.

Charlotte Perriand

Franse modernistische vormgeefster en architect, geboren 24 oktober 1903 in Parijs - gestorven 27 oktober 1999 in Parijs

Magistraal schepster van de bewoonde ruimte en ontwerpster van iconen van het 20ste-eeuws design vanuit haar passies: het sociaal engagement, 'I'habitat pour le plus grand nombre', de kunst van het wonen, en de liefde voor de natuur. Interieurarchitecte Charlotte Perriand was van 1928 tot 1937 verantwoordelijk voor de interieurs van de ontwerpen van Le Corbusier en Pierre Jeanneret. Haar bijdrage bij het uitwerken van de moderne woon- en leefcultuur die deze architecten voor ogen hadden, wordt vaak onderschat.

Biografie
Charlotte Perrand bracht haar jeugd door in Parijs met regelmatige uitstapjes naar Savoie. Van 1920 tot 1925 volgt zij een opleiding aan de École de l'Union Centrale des Arts Décoratifs in Parijs, waar zij studeert bij Henri Rapin en Marcel Dufrène (1876-1955).

Perriand exposeert voor het eerst met haar werk op de Société des Artistes Décorateurs.

In 1926 trouwt zij met haar eerste man en verandert hun zolderappartement in een "machine age" interieur.

In 1927 ontwerpt Perriand de Bar sous le Toit voor de Salon d'Automne, waarin voor het eerst haar meubilair van geanodiseerd aluminium en chroom staat. Wanneer Le Corbusier het ziet, nodigt hij Perriand uit om in zijn studio in Parijs 35, rue de Sèvres, te komen werken om meubels en interieurs te ontwerpen. Zij zal tien jaar lang met hem en zijn neef Pierre Jeanneret samenwerken. Perriand was in deze periode verantwoordelijk voor de meeste meubelontwerpen uit het atelier van Le Corbusier.

chaise longue

Samen met Jeanneret en Le Corbusier ontwerpt zij in 1928 een groep leunstoelen en een chaise longue waar zij veel succes mee heeft. Deze werden later opnieuw uitgegeven door Cassina. De stoelen waren geproduceerd in chromen of stalen buisframes met een variëteit in bekleding, waaronder koehuid. Dit werk en vooral de chaise longue, mede omdat Perriand hierin gefotografeerd werd voor een tentoonstelling, is een van de bepalende ikonen uit Perriand's carrière.

Perriand creëert een model modern appartement in glas met de eerste stalenbuisontwerpen voor systeemmeubilair, het Équipement de l'habitation dat wordt geëexposeerd op de Salon d'Automne van 1929. Deze revolutionaire, modern esthetische en functionalistische meubelcollectie weerspiegelde Perriands geloof in morele en fysieke geschiktheid.

Ook in 1929 verlaten Perriand, Le Corbusier en Jeanneret de Société des Artistes Décorateurs, omdat de jury hun niet genoeg ruimte wilde geven om te exposeren, waarop ze de Union des Artistes Modernes (U.A.M.) oprichten. Hier ontmoet zij Jean Prouvé, met wie zij later meubilair en interieurs zal ontwerpen om zijn meubilair tentoon te stellen.

In 1930 scheidt zij van haar man en verhuist naar Montparnasse. Zij ontmoet kunstschilder Fernand Léger, die een goede vriend wordt. Ook reist zij naar Moskou voor een CIAM conferentie. In 1931 exposeert zij onder haar eigen naam op de U.A.M.- exposities.

In 1932 gaat zij aan het hoofdkantoor project van het Leger des heils in Parijs te werken. In 1933 reist zij weer naar Moskou en naar Athene om deel te nemen aan CIAM conferenties.

In 1934 ontwerpt Perriand het meubilair voor Le Corbusier's nieuwe appartement aan rue Nungesser-et-Coli.

In 1937 verlaat Perriand de studio van Le Corbusier om samen te gaan werken met Fernand Léger aan een paviljoen voor de Parijse Expositie en om te werken aan een ski oord in Savoie. Zij toont een aluminium berghut op de 'Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne' in Parijs.

In 1939, wanneer de Tweede Wereldoorlog begint, verlaat zij Savoie en keert terug naar Parijs. In 1940 werkt Perriand samen met Jean Prouvé, Pierre Jeanneret en George Blanchon in 'Les Ateliers Jean Prouvé', waar zij geprefabriceerde aluminiumgebouwen ontwerpen.

In 1940 reist ze naar Japan, waar ze tot 1942 adviseur industriële vormgeving van het Japanse Ministerie van Handel is. In 1942 wordt ze gedwongen Japan te verlaten als een ongewenste vreemdeling, maar kan niet wegkomen door een zeeblokkade en is gedwongen de rest van de oorlog in Vietnam door te brengen, waar zij met haar tweede man trouwt en een dochter krijgt, Pernette.

Bij haar terugkeer in Frankrijk in 1946 ontwerpt Perriand weer gebouwen, interieurs en meubilair. Dit doet zij zowel alleen als met Jeanneret, Blanchon en Prouvé. In deze periode ontwerpt zij onder meer meubels voor vakantiehuisjes in Méribel les Allures (1946-49).

In 1947 werkt zij met Fernand Leger aan het ontwerp voor Hôpital Saint-Lo.

In 1950 ontwerpt zij een prototype voor een keuken voor het appartementengebouw Unité d'Habitation van Le Corbusier in Marseille. In 1951 ontwerpt zij de Franse afdeling van de Triennale Expositie in Milaan.

Van 1955-74 ontwerpt zij meubilair voor de galerie Steph Simon in Parijs. Voorts ontwerpt zij de vergaderzalen voor de Verenigde Naties in Genève, één van haar grootste interieur ontwerp opdrachten die zij alleen uitvoerde.

In 1959 werkt Perriand met Le Corbusier en de Braziliaanse architect Lucio Costa aan het interieur van hun Maison du Brésil in Cité Universitaire in Parijs. In 1960 werkt zij met Erno Goldfinger aan het design voor het Franse Toeristenkantoor op Londen's Piccadilly. In 1962 begint zij aan een langlopend project om series ski-oorden te ontwerpen in Savoie.

In de jaren '80 is zij korte tijd juryvoorzitter van van de 'International Competition for New Office Furniture', gesponsord door het Franse Ministerie van Cultuur. Zij werkte eveneens als adviseur voor meubelfabriek Cassina, die de meubelen van haar Jeanneret en Le Corbusier opnieuw op de markt bracht.

Er zijn diverse retrospectieve tentoonstellingen van haar werk gehouden, waaronder in 1955 in Japan in 1965 in Parijs, in 1985 in het Musée des Arts-Décoratifs in Parijs en in 1998 in het Design Museum in Londen.

In 1998 publiceert zij haar autobiografie, getiteld Vie de Création, of Life of Creation. In deze autobiografie vertelt Perriand dat zij zo geïnspireerd werd door Le Corbusier's boek Towards an Architecture, dat zij hem uitnodigde om in 1927 naar haar tentoonstelling in de Salon d'Automne te komen. In 1999 sterft Charlotte Perriand in Parijs.

Websites:
. www.designmuseum.org


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 2019.