kunstbus







Droog Design

Website: www.droogdesign.nl

Een origineel idee, een helder en hedendaags concept, een praktisch en eenvoudig product, gecombineerd met vernieuwing in idee en soms nieuwe technologie, eenvoud, hergebruik, tactiliteit, ervaring, het onvermijdelijke ornament, het zijn allemaal bekende stokpaardjes van Droog.

Internationale Meubelbeurs van Milaan 1993
Droog Design startte in feite als een bijeengeraapte collectie van jonge Nederlandse ontwerpers op de internationale meubelbeurs van Milaan in 1993. Designcritica Renny Ramakers en ontwerper Gijs Bakker hadden bij deze generatie een verfrissende trendbreuk geconstateerd die in hun ogen een Internationaal podium verdiende. Het ging op de beurs om producten van goedkope industriŰle materialen en gevonden voorwerpen, zoals een boekenkast van pakpapier en Multiplex of een kast bestaande uit gevonden lades. De presentatie kreeg de titel Droog Design mee ľ kenmerkend was namelijk de eenvoud en de humor.

Droog Design Foundation
Het succes in de media en de positieve respons van vakgenoten deden Ramakers en Bakker besluiten de activiteiten voort te zetten en op 28 februari 1994 werd de stichting Droog Design als platform voor Nederlands hedendaags design officieel opgericht.

Eigenlijk is de collectie in de eerste plaats een reactie op alle over-design aan het eind van de jaren '80 door met een reeks spontane, radicaal andere producten de ontwerpwereld open te breken. Het kostte de jonge ontwerpers achter deze producten vaak ook de nodige moeite om hun opleiding aan de 'conservatieve' ontwerpopleidingen af te ronden met de afstudeerontwerpen die zij voorstelden en inbrachten in Droog Design.

Droog Design wordt door Ramakers en Bakker omschreven als een mentaliteit. Zij hanteren de originaliteit van het idee, de helderheid van het concept en een 'droge, nuchtere' vormgeving als selectiecriteria voor de jaarlijkse presentaties in Milaan.

Al snel bleek dat kiezen uit het bestaande aanbod te weinig speelruimte gaf. Droog Design besloot zelf projecten te initiŰren om de ontwikkelingen in het vakgebied te stimuleren. In 1995 werd met de afdeling Ruimtevaart van de Technische Universiteit Delft het project Dry Tech I gerealiseerd. Enkele door Droog Design uitgekozen ontwerpers kregen de gelegenheid met nieuwe kunststoffen te experimenteren. Op vergelijkbare manier stelde de Duitse porseleinfabrikant Rosenthal zijn laboratorium open. De resultaten van deze projecten werden in Milaan getoond naast of in het kader van de door Droog geformuleerde thema's. De porseleinen borden van Dick van Hoff en de theepotten van Gijs Bakker uit het Rosenthalproject namen in de presentatie 'The inevatible ornament' in 1998 een prominente plaats in. Later volgden opdrachten van het bedrijfsleven en overheden.
Droog Design is in deze projecten de intermediair en speelt een rol die het midden houdt tussen art director en plaatsvervangend opdrachtgever.

Voor de Kulturstiftung Dessau W÷rlitz in het voormalige OostDuitsland is een reeks regionale producten ontwikkeld. Samen met het reclamebureau KesselsKramer ontstond 'Do create', een project dat de relatie tussen gebruiker en object centraal stelt.

NL Architects richtte op uitnodiging van Droog het Parijse filiaal van de tassenfabrikant Mandarina Duck in.

In 2003 heeft Droog de door Jurgen Bey ontworpen negen meter lange stadsbank 'Cityscape' voor de wijk Roppongi in Tokio geleverd.

collectie Droog Design
Een residu van alle activiteiten is de collectie Droog Design, waarin een selectie van de ontwerpen wordt opgenomen. De productie en de distributie liggen bij verschillende partijen, afhankelijk van de aard van het product. Tekenend voor de kwaliteit van de projecten is dat meestal een of meer ontwerpen buiten de context furore maken. De Knotted Chair van Marcel Wanders ontstond tijdens Dry Tech I en wordt nu door de firma Cappellini geproduceerd. De boom bank van Jurgen Bey, een ontwerp voor het park van Schloss Oranienbaum, staat in de lobby van het Hudsonhotel van Philippe Starck in New York, de snelbinders uit de winkelinrichting van Mandarina Duck worden los aan de consument verkocht.

De succesvolle show op de eerste meubelbeurs in Milaan bracht al snel de eerste 'problemen' met zich mee. De diverse vertegenwoordigers bleken ge´nteresseerd in producten waarvoor nog geen producent was gevonden en die zich eigenlijk vaak ook niet voor een meer seriematige productie lenen, zoals de inmiddels onvermijdelijk geworden stapelkast van Tejo Remy. Het overgrote deel van de ongeveer 90 producten wordt door ofwel door de ontwerpers zelf geproduceerd of het wordt door het bedrijf DMD gemaakt, soms als one-off, soms in grotere series. Andere producenten wagen zich nauwelijks aan de collectie of vallen af vanwege de te grote compromissen die nodig blijken bij de productie.

gemeenschappelijke stijl
Droog is niet een groep ontwerpers met een gemeenschappelijke ideologie of stijl - een wijdverbreid misverstand. Ramakers en Bakker signaleren, presenteren en stimuleren belangrijke ontwikkelingen.
Dat Droog als een typisch Nederlands verschijnsel wordt gezien heeft verschillende oorzaken. Droog presenteerde de trendbreuk die begin jaren negentig internationaal gaande was met Nederlandse voorbeelden. Bovendien paste de sobere, non-conformistische mentaliteit van deze ontwerpen in de mythe die Nederland graag over zijn volksaard in stand houdt. Iedereen kon meeliften op de mediahype die Droog Design tot het vlaggenschip van de Nederlandse vormgeving maakte en daarmee werd een stevige basis gelegd voor de Nederlandse ontwerpers die nu tot de wereldtop behoren.

2005 Simply Droog - Elf jaar spraakmakend Droog-design
Zes zalen vol opwindend design. In 1993 begonnen Renny Ramakers en Gijs Bakker onder de naam Droog Design met de selectie van producten voor de jaarlijkse meubelbeurs in Milaan. Inmiddels telt het designplatform honderdzestig producten van bijna tachtig ontwerpers. Of alle Droog-producten over honderd jaar nog overeind zullen staan, kan niemand voorspellen, maar ontwerpers als Gijs Bakker, Marcel Wanders, MartÝ GuixÚ, Arnout Visser, Jurgen Bey, Cynthia Hathaway, Tejo Remy, Richard Hutten, Eibert Draisma, Simon Heijdens en Hella Jongerius hebben sterke oeuvres opgebouwd.

De objecten van deze ontwerpers geven aan dat het idee van hergebruik altijd belangrijk is geweest bij de ontwerpen van Droog en dat de ontwerpers oude, versleten en ouderwetse producten die niet langer in hun omgeving pasten met succes een tweede leven hebben gegeven. Kenmerkend voor veel Droog ontwerpen is dat ze vertrouwde voorwerpen vernieuwen waardoor ze als nieuw en ongewoon overkomen.

mutation
Het Nederlandse collectief Droog Design verraste Milaan midden jaren 90 met een andere 'soort' design. Geen productdesign, maar maatschappelijk en communicatief design. Vormgeving als taal in plaats van beeld. Marcel Wanders ontwerpt in 1995 een met touwen geknoopte stoel, waar ook echt kan op gezeten worden. Hella Jongerius ontwerpt een klassieke urne en vaas. In werkelijkheid is het beeld manipuleerbaar omdat de vaas niet in glas of keramiek is, maar van een plooibaar polyurethaan is vervaardigd. Dick van Hoff bedenkt een lavabo in vilt. Dichtbij merk je dat het ding in polyester ge´mpregneerd is. Dankzij de nieuwe mogelijkheden binnen de kunststofindustrie nemen de 'Droogdesigners' een loopje met de realiteit. Wat je ziet is niet wat je hebt. Hun werk wordt surrealistisch, dada´stisch en Nederlands genoemd. Alsof ze een uitzondering vormen en niet echt in het Milanese designmekka thuishoren. Pas wanneer Cappellini in 1997 de stoel van Wanders in productie brengt, wordt de term 'mutation' - waarmee bedoeld wordt dat traditionele toepassingen en materialen in een nieuw verband worden gebracht - een trend. Steeds meer designers gaan het decontextualiseren als een methode toepassen. Het deformeren, het vervreemden, wekt de aandacht.

Renny Ramakers
Renny Ramakers studeerde kunstgeschiedenis in Leiden. Sindsdien werkt ze als kunsthistoricus, ze is curator van tentoonstellingen en schreef bijdragen in diverse boeken en catalogi. Van 1988 tot 1993 was Ramakers hoofdredacteur van het tijdschrift 'Industrieel Ontwerpen' en van 1993 tot 1997 was ze hoofdredacteur van 'Items'; een tijdschrift over ontwerpen, architectuur en communicatie.

privacybeleid