kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 27-11-2009 voor het laatst bewerkt.

Gae Aulenti

Italiaanse architecte, installatiekunstenares, designer van licht en interieur, geboren 4 December 1927, Palazzolo della Stella, Udine, Italië.

Gae Aulenti vindt dat ruimte moet worden bepaald door het interieur in plaats van de objecten die er in staan. Haar ontwerpen voor interieurs en producten zijn modern zonder daarbij gebruik te maken van geometrisch formalisme. Zij is eerder een voorstander van een gehumaniseerde vorm van Modernisme. Aulenti is een graag geziene spreker en schreef een boek over de geschiedenis van de architectuur in Rusland. Ze werkte samen met theater- en filmregisseurs en was in 1986 belast met de herinrichting van het oude Parijse station Gare d'Orsay, sindsdien het Musée d'Orsay.

Biografie
Nadat Gae Aulenti afgestudeerd was als architecte aan de Polytechnische School van architectuur in 1954, begon ze een eigen studio in Milaan waar ze meubilair en interieurs heeft ontworpen voor Knoll International, Olivetti en andere bedrijven. Tevens ontwierp ze verlichting voor Stilnovo en Artemide.

Van 1954 tot 1962 maakte ze grafische ontwerpen en begin jaren zestig werkte ze aan verschillende Italiaanse projecten.

Van 1960 tot 1962 gaf Aulenti les in architectuur op de Venetiaanse school van architectuur.

Van 1960 tot 1967 gaf Aulenti les in architectuur op de Milanese school van architectuur.

Net als vele van haar tijdgenoten ontwierp ze in de jaren zestig meubels voor het warenhuis 'La Rinascente'.

In 1964 ontving Aulenti de eerste prijs op de Milanese triennale voor haar werk in het Italiaanse Paviljoen. Haar installatie 'Arrivo al mare' had gespiegelde wanden met uitgesneden silhouetten van vrouwen geinspireerd op schilderijen van picasso.

Ze ontwierp nu ook meubels voor Zanotta, zoals haar meest bekende ontwerp 'April' in 1964, een vouwstoel van roestvrij staal met verwijderbare bedekking en in 1984 haar tafel 'Sanmarco'.

Gae Aulenti tekende in het jaar 1965 voor het design van de tafellamp Pipistrello, Italiaans voor vleermuis, waarna de lamp tot op heden nog steeds in productie is. Deze beroemde tafellamp van Gae Aulenti is door middel van een telescopisch systeem in hoogte verstelbaar. De lampen zijn destijds ontworpen voor de Olivetti Showrooms in Parijs. In 1966 is de lamp in produktie genomen. Vanuit Lucca een historische plaats in de Toscane Italie word de Pipistrello nog steeds op dezelfde plek vervaardigd door Martinelli Luce.

Van 1966 tot 1966 was Gae Aulenti vice-president van de Associatie voor Industrieel design.

In de jaren zeventig begon ze met het ontwerpen voor het toneel en van 1976 tot 1978 werkte ze samen met het Prato Theater.

In 1972 werkte ze mee aan de tentoonstelling in het MoMA waar ze een environment voor ontwierp, een opgedeelde kamer met pyramide-achtigevormen in elke hoek van de kamer.

Afgezien van een serie Italiaanse bouwwerken, kreeg Gae Aulenti grote bekendheid door haar herinrichting van het Parijse Musee d'Orsay (1980-1986).

Design voor het Museé d'Art Moderne in het Centre Pompidou (1982-1985).
De tijdelijke en labyrintische opstelling van Hulten werd in 1986 ingeruild voor een vast parcours, opgebouwd uit een dubbele rij white cubes langs een centrale promenade. Dit ontwerp van de Italiaanse interieurarchitecte Gae Aulenti ontlokte sommigen het paradoxale commentaar dat het Centre Pompidou “eindelijk een echt museum” bezat. Waar de labyrintische opstelling van de jaren zeventig het warenhuiskarakter van het Centre Pompidou beklemtoonde, betekent de inrichting van Aulenti een terugkeer naar de statige en uitgepuurde inrichting van een traditioneel museum – een operatie die Daniel Buren ooit laconiek als “Retour à l’ordre, étape n° 1” betitelde. - (Design voor het Palazzo Grassi (1985-86) in Venetie.

Websites: Aulenti' aan de architectuur van Gae Aulenti, de Milanese architecte die zegt dat ze geen eigen stijl nastreeft en die desondanks de prestigieuze Japanse Premium Imperial Award for Architecture 1992 won.

Critici hebben haar allerlei verwantschappen aangewreven: haar werk zou lijken op dat van Carlo Scarpa, zij zou behoren tot de Italiaanse neorationalisten. Maar zelf claimt ze alleen de invloed van Louis Khan. In haar architectuur wil ze simpel zijn, wil ze doordringen tot de essentie. Haar interesse geldt niet het oppervlak maar de structuur. Architectuur gaat over de physieke context, zij moet oriëntatie verschaffen zodat je weet waar je je bevindt en waar je heengaat. Dat was ook haar belangrijkste streven bij de verbouwing van de twee musea in Parijs: Musée d'Orsay en de vierde verdieping van Centre Pompidou.

Aulenti werkt zonder dogma's. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting in de verbouwingen van Palazzo Grassi in Venetië en Musée d'Orsay. Het centrale thema was: hoe dient de nieuwe architectuur zich tot het oude gebouw te verhouden. Bij Palazzo Grassi koos Aulenti voor de analogie. Ze liet de ruimtes ongewijzigd en voorzag het gebouw van adequate belichting, beveiliging en airconditioning. Daarbij nam ze een maximale eerbied voor het gebouw en de te exposeren kunstwerken in acht.

De opdringerige decoratie van het enorme gewelf in Musée d'Orsay stond een analoge werkwijze niet toe. Aulenti zocht naar een interventie die tegenover dit gewelf stand kon houden en dus een sterke eigen identiteit moest hebben. Zij plaatste oud en nieuw met grote nauwkeurigheid tegenover elkaar, maar liet zich tegelijkertijd leiden door de assen en de symmetrie van het oude station.

In huizen moeten mensen zich vrij voelen, zelfs zo vrij dat ze haar architectuur durven te veranderen. Die eis is bij meubilair en lampen minder belangrijk. Daarom staat Aulenti zichzelf bij het ontwerpen van gebruiksvoorwerpen meer expressie toe. Maar ook daar geldt: het moet functioneel zijn.

Aulenti ontwierp ook decors voor opera's. Voor haar architectuur was dat leerzaam. Eerst was bijvoorbeeld een deur voor haar 'gewoon een deur', maar in het theater ontdekte ze de dramatische kwaliteiten ervan, ze leerde de vele betekenissen van een deur kennen en dat verrijkte haar architectuur.

Juist vanwege de aandacht voor structuur en constructie bestempelt Aulenti zichzelf als een architect die werkt in de traditie van de modernen. Daar ligt ook haar affiniteit met architecten als Rossi, Grassi, Gregotti, met wie ze in de jaren '50 studeerde en in de redactie van het tijdschrift Casabella zat; met hen onderzocht zij de moderne architectuur en de architectuur van de eeuwwende. Maar ondanks de absentie van 'een stijl', ontstaat er telkens weer de typische Aulenti-expressie in haar gebouwen. - (bron: archidea 1993)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 417.