kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 22-08-2008 voor het laatst bewerkt.

Georges de Feure

Belgisch-Hollandse schilder, graficus, decorontwerper en ontwerper voor de kunstnijverheid, geboren 6 september in Parijs - overleden 26 november 1943 aldaar.

De van oorsprong Belgisch-Hollandse Fransman Georges Joseph van Sluyters, beroemd geworden onder de naam Georges de Feure, was een van de meest originele en veelzijdige vertegenwoordigers van het fin de siècle. Hij werkte vooral in Parijs. Behalve als schilder was actief op alle mogelijke gebieden van de kunstnijverheid. Hij ontwierp meubelen, porselein, sieraden, stoffen, ramen, glaswerk, affiches en hij illustreerde boeken. Kenmerkend voor zijn werk is het uitgesproken vrouwelijke karakter en de filigraanornamentiek.

Biografie
Georges Joseph van Sluyters werd geboren op 6 september 1868 als zoon van de Nederlandse architect Jan Hendrik van Sluijters en de Belgische Charlotte Françoise Josephe Marechal.

Aanvankelijk werd hij ambachtsman in Nederland en werkte hij enige tijd bij een boekbinderij in Den Haag. De Feure leerde tijdens zijn leertijd tot boekverkoper in Den Haag het Symbolisme kennen geraakte onder de indruk van Pierre Cécile Puvis de Chavannes.

In 1891 verhuisde hij naar Parijs om een schildersopleiding te volgen bij Jules Chéret en werd hij illustrator voor de kranten Le Courrier Français en Le Boulevard. In deze periode veranderde hij zijn naam in Van Feuren en later in De Feure.

Hij begon zijn artistieke loopbaan in Parijs als acteur en ontwerper van affiches, maakte daarna naam als schilder van vrouwfiguren en landschappen en wijdde zich tenslotte aan het ontwerpen van kleden, textiel, meubels en glas-in-lood. Tussen 1890 en 1905 was zijn naam onlosmakelijk verbonden met de avant-gardistische stromingen van het symbolisme, decadentie, Japonisme en Art Nouveau.

In 1894 werd er in Parijs een expositie van zijn symbolistische tekeningen gehouden. In hetzelfde jaar ontwierp hij art-nouveaumeubilair voor Maison Fleury.


La voix du mal, 1895, olieverf op paneel, 65x59, Verzameling Robert Walker
Niet alleen de raadselachtige sfinx of de ambivalente efebe behoren tot de geliefkoosde vrouwentypes van de Art Nouveau: ook de vrouw als ronduit kwaadaardig, de man in het verderf stortende figuur is bij heel wat kunstenaars van het fin-de-siècle aan de orde.
Deze vrouw voert kennelijk duistere plannen in het schild. Het doek heet dan ook de stem van het kwaad. De zuiver decoratieve stijl is even frappant als de perversiteit die de vrouw uitstraalt. Een criticus zei over dit werk: derrière ce visage féminin, marqué par les luttes intérieures d'une âme tourmentée, folâtrent les nus lascifs de pécheresses provocantes. De literaire inhoud is in dit soort werken vrij belangrijk. (BRT; Histoire)
Meer dan het werk zelf getuigt de titel van het puritanisme van die tijd. Volgens deze visie was het kwaad vòòr alles van seksuele aard. De hier afgebeelde vrouw voelt zich aangetrokken door de lesbische liefde: de stem van het kwaad. (symb 106)

1900 Exposition Universelle et Internationale de Paris
Rond 1895 werd Georges de Feure samen met Eugène Gaillard door Siegfried Bing uitgekozen om de decoraties te ontwerpen voor het Pavillon Bing op de Wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Bing stelde een Art-Nouveau-stijl tentoon die overeenkwam met de smaak van de Belle Epoque. Voortaan werd de Parijse Art Nouveau geidentificeerd met de luxueuze, ranke meubelen van Eugene Gaillard en Georges de Feure en het nogal sculpturaal barokke werk van Georges Hoentschel.
Doordat Bing veel steun kreeg van kunstenaars kreeg hij toestemming in de Parijse wereldtentoonstelling van 1900 een eigen paviljoen in te richten. Bing exposeerde zijn Pavillon de l'Art Nouveau met groot succes. In zijn streven naar een Gesamtkunstwerk bracht Bing drie veelbelovende, maar nog relatief onbekende designers bijeen: Georges de Feure, Edward Colonna en Eugène Gaillard. Markante voorbeelden van hun uitgesproken elegante ontwerpen worden gepresenteerd als stijlkamers. Kamerschermen, sofa's, vitrines, en een compleet slaapkamerinterieur, aangevuld met porselein, glas en textiel. Ook het werk van de Belgische Henry van de Velde werd hier getoond.
Eugène Gaillard deed de antichambre, de eetkamer met een duizelingwekkende buffetkast en een slaapkamer met een lyrisch bed. Edward Colonna richtte de salon in met licht citroenhout en een vederlichte vitrinekast met bloemstengels in haut-reliëf. Georges de Feure ontwierp de haute couture van het interieur in een boudoir in verguld hout. ''Een van de verfijndste en volmaakste decoratieve ensembles die in onze tijd zijn verwezenlijkt, het meesterstuk van deze Wereldtentoonstelling'' was de reactie van een vooraanstaand criticus. Met name de twee interieurs van De Feure werden geprezen.

Aldus bekend geworden als decoratief kunstenaar legde Georges zich naast het schilderen toe op het maken van uiterst verfijnde 'vide-poche' meubels. Vanaf 1900 had de Feure de leiding over de ontwerpafdeling van Siegfried Bings Maison de l'Art Nouveau, waar hij meubilair, keramiek en glaswerk ontwierp, evenals het sanitair en interieur van de winkel.

Samen met de architect Theodor Cossmann richtte De Feure het Atelier de Feure op, dat zijn meubelontwerpen ging produceren.

In 1903 wijdde Bing een hele expositie aan zijn werk.

Voor de Eerste Wereldoorlog verhuisde De Feure naar Engeland, waar hij voornamelijk als decorontwerper werkte. In 1928 keerde hij terug naar Parijs en verwierf daar een leerstoel aan de Ecole Nationale Supérieure des Beaux-Arts.

In 1924 ontwierp hij extravagante interieurs voor couturier Madeleine Vionnet in Parijs.

Websites:
. (www.elseviermaandschrift.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 6351.

Tweets by kunstbus