kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 14-07-2008 voor het laatst bewerkt.

Kaptein-Roodnat

Kaptein Roodnat

Ontwerpersduo bestaande uit Stijn Roodnat en Marleen Kaptein.

Marleen Kaptein, geboren 30-12-1971.
Afgestudeerd in 1997 aan de Design Academy Eindhoven
Winnaar tweede prijs Young Designers and Industry

Stijn Roodnat, geboren 20-06-1973.
Afgestudeerd 1999 Cum Laude aan de Design Academy Eindhoven
Winnaar van de Forbo Krommenie vormgevingsprijs
Docent aan de Design Academy.

De ontwerpen van Marleen Kaptein en Stijn Roodnat zijn duidelijk en positief. Vaak berusten ze op eenvoudige en toegankelijke vormen die de essentie van de functie benadrukken. Beiden denken vanuit de gebruiker. Stijn Roodnat in constructieve zin, Marleen Kaptein graag door dingen binnenste buiten te keren en te zoeken naar de eenvoudigste en meest natuurlijke benadering.

Kaptein Roodnat kreeg bekendheid met onder andere ontwerpen voor de Stichting Kunst in de Openbare Ruimte, het monumentale ontwerp voor de Martinez Gallery in Brooklyn New York, het ontwerp voor de Clinic of Pediatrics in New York, Mandarina Duck Parijs en het St. Radboud Ziekenhuis Nijmegen.

Stijn Roodnat kreeg na zijn afstuderen met zijn vilten stoel al onmiddellijk veel aandacht van de pers. Van deze stoel wordt eerst de stof gemaakt waarna deze wordt opgevuld met twee componenten schuim om het de stevige constructie te geven.

Marleen Kaptein en Stijn Roodnat zijn ook de ontwerpers van het Kindermonument dat in het najaar van 2004 op het park van Crematorium en Begraafplaats Beukenhof te Schiedam moet worden gerealiseerd. Het Kindermonument is een herdenkingsteken en een plaats waar in intieme kring plechtigheden kunnen plaatsvinden en de as kan worden verstrooid van te vroeg geboren, doodgeboren en zeer jong gestorven kinderen.
Wat de kunstenaars vooral voor ogen stond, was een rustplek en een monumentaal element in de omgeving dat door z’n vorm en materiaalkeuze direct moest aansluiten bij de omringende natuur. Groen, wit en blauwtinten overheersen zoals altijd in een omgeving met struiken en bomen.
Eigenlijk is het monument een grote schelp, een vorm die doet denken aan een slakkenhuis. En net zoals de natuur haar groei vastlegt in merktekens zoals groeistrepen op schelpen, jaarringen in het hout van de boom, lagen in gesteente en knoppen en ogen in de struik, is het kindermonument in lagen uitgevoerd.
De kleuren zijn koraalachtig en gedeeltelijk iets transparant wat aan het geheel een zachte, meer organische uitstraling moet geven. Het monument omarmt daardoor als het ware de bezoekers en biedt ‘m zelfs een zitplaats in het binnenste. Afgekeerd op dat moment van de begraafplaats en één met het strooiveld en de struiken daarachter.
Een ander element is dat de schelp verwijst naar het leven dat verder gaat. Zoals in de tekeningen op schelpen en in jaarringen van bomen te zien is, laat elke gebeurtenis z’n sporen na. Kaptein / Roodnat heeft ernaar gestreefd dat het Kindermonument geen gedenkteken moet zijn in de meer gebruikelijke zin van het woord maar een plek moet vormen om tot rust te komen en lief te hebben, zoals ook verwoord is in de dichtregel van Leo Vroman die in het monument als tekst wordt opgenomen: O, als ik troosten kon, dan zou ik wenen.

Binnen het ontwerpduo zoekt Stijn Roodnat naar structuren. De technische complicaties boeien hem bovenmatig zoals ook blijkt uit de ogenschijnlijk eenvoudige, maar technisch geraffineerde uitvoering van het Kindermonument. Voor hem loopt het ontwerpproces parallel met het denken over de technische aanpak. ‘Het resultaat moet zichzelf verklaren’, zegt hij. ‘Helder zijn, zonder toelichting en zonder dubbele bodem. Het kneden van de techniek is een interessante parallel en veelal even inspirerend als het ontwerpen zelf’.

Marleen Kaptein werkt vanuit volstrekt tegenovergesteld gezichtspunt. Ze vindt het leuk om te verdwalen en de regels om te draaien. ‘Ik laat mij bij het ontwerpen niet beperken door vaste structuren en gangbare volgordes van het ontwerpproces’, zegt ze. En - bijna verontschuldigend – ik wil graag dat het ontwerp leuk gevonden wordt. Ik keer ideeën binnenste buiten en ontwerp soms van achter naar voren. Maar uiteindelijk passen alle onderdelen van het ontwerp toch op een natuurlijke manier bij elkaar’.

stalen buizen, die bezit hebben genomen van het schoolplein en de aula. KapteinRoodnat won in 2007 de Designprijs Rotterdam 2007 voor dit project.
Inspiratiebron voor het project is een fragment uit de film ‘Mon Oncle' van Jacques Tati. Tati werkt in de buizenfabriek van zijn broer. Als op een dag hoogwaardigheidsbekleders de fabriek komen bezoeken, wil hij indruk maken op het gezelschap door heel interessant op allerlei knoppen te gaan drukken. Hierdoor slaat de machine totaal op hol en is de hoeveelheid en de vorm van de buis die de machine produceert niet meer te overzien.
Het ontwerp van KapteinRoodnat voor de Paradijsvogel is gebaseerd op dit concept van één ‘doorgroeiende' buis. De buis (van 50 mm doorsnee) begint bij de hoofdingang als handrailing en voert naar het schoolplein, waar het een eigen leven begint te leiden. Door verschillende vormen aan te nemen ontstaan er nieuwe functies, zoals speel- en zitobjecten (voetbalgoal, basketbal-mand, tuimelrekjes, banken). Na een heel traject op het schoolplein te hebben afgelegd gaat de buis dwars door de muur van het schoolgebouw de aula binnen. Hier krijgt de buis vormen en functies die specifiek voor deze binnenruimte bedoeld zijn (theater, podium, hangplek, poefjes, gordijnrails). De leerlingen van de Paradijsvogel kunnen zich volop uitleven in dit spannende lijnenspel! - (www.stroom.nl)

Website: www.kapteinroodnat.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 875.