kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 24-01-2009 voor het laatst bewerkt.

Shiro Kuramata

Japanse ontwerper, geboren 1934 in Tokyo - overleden 1991 in Tokyo.

Kuramata is een invloedrijke Japanse ontwerper die in de jaren zeventig en tachtig van de twintigste eeuw experimenteert met de materialen acryl, glas, aluminium en staalplaat met fijne mazen waarmee hij open transparante meubels ontwerpt. Terugkerend thema in het werk van Kuramata is dematerialisatie en de ironie van functie en vorm. Dit doet hij door het Japanse minimalisme af te zwakken met westerse ironie.

Onder de bedrijven die zijn ontwerpen vervaardigden bevinden zich Vitra, Cappellini, XO, Fijiko, Ishimura, Mhoya Glass Shop, Aoshima Shoten en Kurosaki.

De tijdloze ontwerpen van deze Japanse designer maken deel uit van de permanente collecties van de belangrijkste musea ter wereld: New York Moma, Metropolitan Museum, Museum of Modern Art in Toyama ...

Biografie
Shiro Kuramata studeerde tot 1953 architectuur aan de Gemeentelijke Technische Hogeschool van Tokyo waarna hij een jaar werkte voor meubelfabrikant Teikokukizai. Daarnaast studeerde hij binnenhuisarchitectuur aan het Kuwazawa-instituut voor Design in Tokyo, waar hij in 1956 zijn diploma ontving.

Van 1957 tot 1963 was hij medewerker in ontwerpstudio San-Ai van het warenhuis Maysuya in Tokyo. Hier richtte hij zich op design voor de detailhandel.

In 1965 opende hij in Tokyo zijn eigen atelier, het Kuramata Design Office. Kuramata ontwierp interieurs voor honderden cafés en restaurants, waaronder de Judd Club (1969) in Tokyo.

In 1972 ontving hij de Mainichi Design Award waar hij in 1975 adviseur van werd.

Zijn opmerkelijke Drawers in an irregular Form (1977) was een van de eerste meubelontwerpen die hem internationale roem bezorgden.

In 1981 ontving Kuramata de Japanse Cultuurprijs voor Design.

In de jaren '80 gebruikte hij ongewoon materiaal als stalen kabels, gaaswerk en acrylhars voor de vervaardiging van zeer origineel en expressief meubilair met opmerkelijke ruimtelijke kwaliteiten.

Voor de Memphis groep in Milaan ontwerpt hij onder andere de tafels Kyote (1983) van cement en glas en Sally (1987) van metaal en gebroken glas, die verfijnder en wat bescheidener waren dan de ontwerpen die men tot dan toe kende van de Italiaanse groep.

In de jaren 1984-87 ontwierp hij minimalistische meubelen en accessoires voor de boetieks van Issey Miyake in Tokyo (1986), Parijs (1984) en New York (1987). Ook maakte hij interieurs voor de winkel Seibu in Tokyo (1987).

Met How High The Moon (1986/87) voor de Vitra Edition-collectie wist Kuramata de vorm tot het uiterste minimum te beperken. Rugleuning, armleuningen en zitvlak zijn tot eenvoudige kubusvormen teruggebracht en in metaalgaas vertaald. De zachtglanzende, gedematerialiseerde oppervlakken doen denken aan het bleke schijnsel van de maan. De naam is ontleend aan een jazznummer van Duke Ellington. Materiaal: metaalgaas, gevormd en gesoldeerd, vernikkeld en met epoxyhars bedekt.

Ook de titel van de stoel Miss Blanche (1988) refereert aan de Westerse cultuur: een personage uit Tennessee Williams A Streetcar Named Desire.

In 1988 begon hij een ontwerpbureau aan de Rue Royale in Parijs waar hij een huis kocht dat oorspronkelijk door Robert Mallet-Stevens voor Joël en Jan Martell was ontworpen.

In 1991 overlijdt Shiro Kuramata in Tokio.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 620.