kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 13-01-2016 voor het laatst bewerkt.

Franse film

Franse Film

Dominante periode: 1896 tot de Eerste Wereldoorlog
In de periode 1896 tot de Eerste Wereldoorlog waren Franse films de meest geziene ter wereld.

Vanaf 1896 waren er vier grote spelers op de markt: de gebroeders Lumière, Gaumont, de gebroeders Pathé en Georges Méliès. Vanaf 1902 verkochten de gebroeders Lumière hun octrooien aan de gebroeders Pathé en legden ze zich enkel nog toe op de productie van pellicule. Pathé werd daarmee het grootste filmbedrijf ter wereld.

De absolute werelddominantie van de Franse film in deze periode was mede het gevolg van een wet die de Franse overheid in juli 1906 goedkeurde. Deze wet voorzag in één vrije dag per week voor arbeiders en bedienden. Pathé begreep dat er daardoor steeds meer opportuniteiten kwamen in de vrijetijdsindustrie en begon met de oprichting van bioscopen. Daarvoor gebeurde de vertoning van films nog voornamelijk op bv. jaarmarkten.

De publiekssamenstelling wijzigde ook. Daar waar er voordien voornamelijk laaggeschoolden ( vaak analfabeten ) naar de film gingen, zorgde de bouw van de bioscopen ervoor dat ook de bourgeoisie meer interesse toonde voor film.

Het succes liet niet lang op zich wachten: in de zomer van 1907 waren er al meer dan vijftig bioscopen in Parijs.

Sluimerende moeilijkheden: 1911 tot 1914
De moeilijkheden voor de Franse cinema begonnen rond 1911. Niet alleen waren er alsmaar meer Amerikaanse concurrenten op de markt, maar de productiekosten stegen gestaag in Frankrijk. Zowel de lonen als de prijs van de pellicule stegen. Bovendien begonnen steeds langere films uit te komen waardoor men meer pellicule nodig had.

Definitief einde Franse succesverhaal: de Eerste Wereldoorlog
De Eerste Wereldoorlog bracht de Franse filmindustrie op de knieën. Alles stond in het teken van de oorlogsvoering. Vanaf 1918 was de Franse dominantie verleden tijd en namen de Amerikanen de fakkel over.

Jaren '20 - Franse Avant-Gardes
De Franse Avant-Garde cinema dateert uit de jaren '20. Omdat ze niet te vatten zijn onder één noemer is het aangewezen te spreken van de meervoudsvorm Avant-Gardes. Documentaires die gemaakt werden onder de noemer Avant-Garde is deze periode worden vaak apart aangeduid met de term stadssymfonieën.

1919 tot 1924
- Parijs was op dat moment ‘the place to be’ voor kunst
- De centrale figuur was Louis Delluc. Hij was auteur, redacteur, theoreticus geboeid door esthetiek en de grondlegger van de filmkritiek, de cineclubs en de cinefilie.

1924 tot 1930
- Radicale theorieën zoals de ‘Visuele symphonie’ en de ‘Integrale synegrafie’. Men streefde duidelijk naar een soort pure film.
- Er werden alsmaar meer abstracte films gemaakt.
- Men wou het denken en het onderbewustzijn uitdrukken.
- Men probeerde kunst met een grote ‘K’ te maken.

Het einde van de Avant-Gardes
Met de komst van de geluidsfilm werd het maken van films bijzonder duur. Bovendien moest men gaan werken in speciaal uitgeruste studio’s. Dat konden de Avant-Garde cineasten die onafhankelijk wensten te werken niet langer betalen.

Kenmerken Avant-Garde in de filmwereld:
- Deze cineasten werkten in de marge van de samenleving of waren er radicaal tegen gekant
- Ze deden aan polemiek
- Ze wilden de cinema vrij maken van de andere kunsten en keken denigrerend neer op andere cineasten
- Ze waren sterk theoretisch en erg zelfbewust
- Ze wensten de essentie van de filmkunst te vatten

Een stroming?
Vaak worden de films van de Avant-Garde cineasten uit de jaren '20 ondergebracht onder de noemer impressionistische cinema. Men verwijst hiermee enerzijds naar de schilderkunst en muziek, anderzijds naar het zich afzetten tegen het Duits expressionisme. Toch kan men moeilijk van een stroming spreken. Er zijn namelijk té grote verschillen tussen de cineasten onderling. Bovendien wijzigden ze hun aanpak tijdens hun carrière veelvuldig.

Er zijn wél gemeenschappelijke stijlkenmerken tussen diverse films uit deze periode:
- Proberen gevoelens en gemoedstoestanden op louter filmische manier tot uiting te brengen. Ze gebruiken m.a.w. camera-effecten daar waar het Duits expressionisme bijvoorbeeld met bepaalde belichting en decors werkt. Voorbeelden van deze camera-effecten zijn kadrage, mobiele camera en veel close-ups.
- Ongewone camera-hoeken
- Vanaf ‘La Roue’ van Abel Gance heeft men ook veel aandacht voor montage. Men wil komen tot een zogenaamde photogénie, dat is een soort esthetisering van het beeld.

Selectie cineasten en films:
Louis Delluc; Fièvre, La Femme de Nul Part
Germaine Dulac; La Souriante Madame Beudet ( 1923), La Coquille et le Clergyman (1927)
Jean Epstein; Coeur Fidèle (1923), La Chute de la Maison Usher (1928), Finnis Terrae (1929)
Marcel L’Herbier; El Dorado (1921), L’Inhumaine (1924)
Abel Gance; La Roue, Napoléon
Fernand Léger; Ballet Méchanique (1924)
René Clair; Entr’ Acte (1924)

Jaren '30 - Doorbraak geluidsfilm en hoogtepunt poëtisch realisme
De overgang naar de geluidsfilm had ook in Frankrijk grote gevolgen voor de filmindustrie. Eerst en vooral betekenden de hogere productiekosten het einde van het geëxperimenteer met de Franse Avant-Garde cinema. De Fransen waren afhankelijk van de Amerikanen, de Duitsers en de Zwitsers voor de aankoop van geluidsapparatuur, waarvoor ze natuurlijk érg diep in de buidel moesten tasten. Bovendien vestigden bedrijvens als Western Electric en Tobis Klangfilm zich in de randgemeenten van Parijs om films te produceren. Hoewel dit artistiek tot interessante zaken leidde ( bijvoorbeeld 'Sur les Tois de Paris' van René Clair betekende dit wel bijkomende concurrentie voor de Franse filmproducenten.

De geluidsfilm had ook een grote impact op de status van een aantal sterren. Enerzijds moesten sommigen hun filmcarrière opgeven omdat hun stem bijvoorbeeld niet paste bij hun uiterlijk. Anderzijds grepen sterren uit het theater en de musical hun kans om het in de filmwereld te maken. Sterren uit deze periode zijn o.a.: Jean Gabin, Michel Simon, Arletty, Fernandel, ...

De Franse studio's produceerden in de jaren '30 vooral komedies met een muzikaal tintje en pessimistische, realistische melodrama's. Van deze laatste soort films is het poëtisch realisme het belangrijkste.


Copyright, This article is licensed under the GNU Free Documentation License. It uses material from the Wikipedia article http://nl.wikipedia.org/wiki/Categorie:Franse_film
Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1496.