kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Heddy Honigmann

Heddy Honigmann (Peru, 1951)

Peruaans-Nederlandse film- en documentairemaakster,

Heddy Honigmann staat bekend om haar liefdevolle portretten van gewone mensen. Met haar speelfilms en documentaires won Honigmann nationale en internationale erkenning en vele, ook internationale film – en publieksprijzen. Haar werk is in vele landen op televisie uitgezonden en wordt vertoond op filmfestivals in de hele wereld. De laatste jaren werden retrospectieven van haar werk georganiseerd door filmfestivals en musea in Parijs, Barcelona, Valencia en Madrid, in Berlijn, Minneapolis, Graz/Oostenrijk, Toronto, San Francisco en in het Museum of Modern Art in New York.

Levensloop:
Heddy Honigmann (1951) is geboren te Lima, Peru, waar ze tot 1973 woonde.
Heddy Honigmann’s komt uit een joods emigrantengezin. Haar moeder is Poolse. Haar vader werd in Wenen geboren. Toen de oorlog uitbrak zijn zij naar het oosten gevlucht. Haar oma ging met een groep joden in het zuiden van Rusland wonen. Haar vader vocht in het Rode Leger, werd gevangen genomen en naar Mauthausen overgebracht. Daaruit is hij ontvlucht. Na de oorlog wilde hij niet in Europa blijven. De familie heeft een jaar lang in Italië gewacht en kreeg uiteindelijk een visum voor Peru. Hier werd Heddy in 1951 geboren..... (bron: literatuur aan de Universiteit van Lima, vertrok ze in 1971 naar Rome waar ze film studeerde aan het Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome. Sinds 1978 is Heddy Honigmann in het bezit van de Nederlandse nationaliteit.

Zij regisseerde een groot aantal korte films, documentaires en speelfilms, waaronder ‘Hersenschimmen’ (1987), ‘Tot ziens’ (1995), 2 minuten stilte a.u.b (1998), televisiedocumentaires zoals twee afleveringen van ‘Oog in oog’(IKON) en twaalf afleveringen van ‘Liefde gaat door de maag’, i.s.m. de Humanistische Omroep Stichting. (Zie voor een meer volledige filmografie Bernlef over een echtpaar dat geconfronteerd wordt met de langzaam intredende dementie van de man. Met Joop Admiraal en Marja Kok.

Ghatak (1990): Documentaire over de in 1976 overleden Indiase filmmaker Ritwik Ghatak.

Verhalen die ik mijzelf vertel (1991): Speelfilm gebaseerd op een kort verhaal van Julio Cortázar. Paul is een dromerige man die zichzelf voortdurend verhalen vertelt. Maar dan blijken fantasie en werkelijkheid meer door elkaar te lopen dan op het eerste gezicht lijkt.

Tot ziens (1995): Speelfilm over de onmogelijke liefde tussen een gelukkig getrouwde man en een alleenstaande vrouw, hun passie en verscheurdheid. Hoofdrolspeelster Johanna ter Steege werd op het filmfestival van Locarno bekroond met een Bronzen Luipaard.

O Amor Natural (1996): Enkele (hoog)bejaarde Brazilianen lezen fragmenten voor uit de erotische poëzie van de Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade. Met grote tederheid reageren ze op Drummond's openhartige beschrijvingen en halen herinneringen op aan hun eigen seksuele avonturen.

2 minuten stilte a.u.b. (1998): Elk jaar herdenkt Nederland op 4 mei zijn oorlogsslachtoffers gedurende twee minuten stilte. Aan verschillende mensen, zoals aan filmmaakster Netty Rosenfeld, schrijfster Anne Enquist, een horecaondernemer op de Dam en de dochter van een NSB-er, wordt gevraagd wat deze dag voor hen betekent.

In 2000 zette het Nederlands Film Festival haar met een retrospectief programma als Gast van het Jaar in de schijnwerpers.

Haar documentaire Crazy (1999) over Nederlandse VN-militairen won in 2000 het Gouden Kalf voor Beste Lange Documentaire. In Crazy staan de traumatische ervaringen van een aantal Nederlandse VN-militairen centraal. Van de eerste vredesmissie in Korea in 1950 tot de oorlog in Cambodja, Libanon en Bosnië. Aan de hand van muziek die zij destijds draaiden, en die sterk verbonden blijft met hun ervaringen, haalt een aantal veteranen herinneringen op en vertelt over het verwerken van hun emoties.

Tot haar meer recente documentaires behoren ‘Goede man, lieve zoon’ (2001) en ‘Dame la Mano’ (2003).
In 2003 hield de Museum of Modern Art in New York een tentoonstelling van het werk van Honigmann. Tijdens de tentoonstelling werd de wereldpremière van de film Dame La Mano gehouden; een documentaire over hoe Cubaanse bannelingen weten te overleven in de opgeklopte wereld van Amerika - dankzij hun onverwoestbare liefde voor ritme, voor het leven, en vooral, voor de opzwepende rumba.

Liefde gaat door de maag (2004/2005); 12 documentaires
Filmmaker HEDDY HONIGMANN gaat in een serie van twaalf afleveringen op zoek naar de betekenis van het spreekwoord 'Liefde gaat door de maag'. Honigmann laat twaalf mannen en vrouwen voor de camera een gerecht bereiden dat onlosmakelijk verbonden is met herinneringen aan een dierbaar persoon.

‘Forever’ (2005/2006), documentaire over de kracht en vitaliteit van kunst en een plaats waar liefde, dood en schoonheid samen gaan: de begraafplaats ‘Père Lachaise’ in Parijs waar een indrukwekkend gezelschap van kunstenaars ligt, zoals Proust, Chopin, Callas, Morrison en Mélies.
Niet de graven en monumenten voor beroemde helden en kunstenaars staan centraal, maar de levenden. Velen komen voor hun 'eigen' doden: man, echtgenote, vader of zoon. Andere bezoekers laten voor geliefde kunstenaars een briefje, gekraste woorden op een steen of een bloem achter. Enkele bewonderaars vertellen over het belang van kunst en schoonheid in hun leven. Gaandeweg wordt zichtbaar en voelbaar hoe de begraafplaats niet alleen een laatste rustplaats voor de doden is, maar vooral een plek waar de levenden vrede en zelfs inspiratie kunnen vinden.
De beelden van Père-Lachaise worden uitgebreid met intrigerende flarden uit archieffilms van bijvoorbeeld Georges Méliès en Henri-Georges Clouzot. Op de geluidsband worden citaten uit À la recherche du temps perdu van Marcel Proust of gedichten van Apollinaire gecombineerd met evocatieve opnames van Yves Montand (Le temps de cerises), Maria Callas (Casta diva, uit Norma van Bellini) of de Fantaisie impromptu van Chopin.

In 2006 heeft Heddy Honigmann samen met 70 filmmakers deelgenomen aan het project ’26,000 Gezichten’ dat bestaat uit korte film portretten van de duizenden asielzoekers die uit Nederland gezet zullen worden.

Onlangs werd zij bekroond met de Van Praag-prijs van het Humanistisch Verbond. (Heddy Honigmann krijgt Van Praag-prijs (Passie en verlangen in beeld) door: Kees Driessen)

Zie ook filmografie op www.humanistischverbond.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 425.