kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Michael Moore

SiCKO- Michael Moore Interview on "Real Time with Bill Maher

Michael Moore (23 april 1954 - ) is een politiek en maatschappelijk geëngageerde schrijver/tv/filmmaker uit de Verenigde Staten.

Naast zijn werk als regisseur is Moore ook als schrijver actief. Hij heeft enkele bestsellers geschreven.

De in 1954 in Flint Michigan geboren Michael Moore is vooral bekend om zijn provocatieve documentaires waarin hij sociale wantoestanden in de Verenigde Staten op kritische wijze aan de kaak stelt. Als klein kind wond hij zich al op over onrechtvaardigheden en organiseerde hij minidemonstraties.

Moore zou net zoals zijn vader gaan werken in de autofabriek, maar na een dag achter de lopende band gaf hij het al op. Aan de universiteit besloot hij na twee semesters de brui te geven, toen hij zijn auto niet meer kwijt kon.

Hij stortte zich met succes op de plaatselijke journalistiek. Hij richtte het linkse weekblad de Flint Voice op, waar hij hoofdredacteur, uitgever en advertentie-aquisiteur was. Later veranderde het blad in de Michigan Voice en kreeg het een oplage van 60.000. Voor een baan als redacteur bij het maandblad Mother Jones in San Francisco liet hij zijn blad na 10 jaar teloorgaan. Bij Mother Jones werd hij echter na vier maanden al ontslagen wegens ‘ongedisciplineerd gedrag'.

Terug in Flint zakte hij depressief op de bank waar hij schijnbaar vele jaren voor zich uit heeft zitten staren. Toen hij erachter kwam dat er door reorganistie van de autofabriek in Flint 30.000 banen verloren zouden gaan werd hij boos. Het gehele stadje zou door deze reorganistie werkeloos worden. Hij wilde een film maken over deze wantoestand. Twee jaar lang probeerde hij baas van General Motors; Roger Smith te spreken te krijgen. Hij wilde dat Roger publiekelijk verantwoording zou afleggen over het massaontslag. Hij had nog nooit een camera vastgehouden maar wilde verslag doen van de metamorfose die Flint als gevolg van deze actie zou ondergaan. Hij nam een spoedcursus van een week en maakte zich de grondbeginselen van het filmen eigen, vervolgens ging hij met microfoon en camera op pad. Hij had geen geld om de film te maken maar wist door het organiseren van bingo-avonden, (en naar verluid het verkopen van zijn huis) een aardig bedrag bij elkaar te schrapen. Dit resulteerde in de documentairefilm Roger & Me.

Roger & Me (1989) (film)
Hij debuteerde in 1989 met Roger & Me. In deze film over de sluiting van een autofabriek in zijn geboorteplaats - General Motors verplaatst de productie naar het goedkopere Mexico - hanteert Moore al zijn quasi-naïve confronterende stijl van interviewen en monteren die zijn handelsmerk is geworden. De feiten, en de intenties van de geïnterviewden, moeten het daarbij weleens afleggen tegen Moores ongeveinsde verontwaardiging. In de algemeen bejubelde documentaire "Roger and Me" gaat hij op zoek naar de heer Roger Smith, de grote baas van General Motors, die hij wil aanzetten om naar Moore's geboortestad Flint te komen om de ravage te zien die zijn bedrijf daar aangericht heeft. General Motors ontsloeg namelijk ongeveer 40.000 mensen in Flint. Hij wil weten wat de PDG van GM drijft en aast een film lang op een interview dat hij uiteindelijk nooit zal krijgen. Deze cynische en eigenlijk zeer humoristische documentaire droeg de ondertitel "Humorous Look at How General Motors Destroy Flint. Drie jaar later breidde hij met "Pets or Meat. The Return tot Flint" een vervolg aan deze documentaire.

De film Roger & Me werd al snel opgepikt door Warner Bros en dit had bekroningen op festivals en lange rijen voor de bioscoop tot gevolg. De film heeft vele miljoenen dollars opgeleverd. Moore die eerst leefde van een werkeloosheidsuitkering werd ineens multimiljonair. Inmiddels woont hij in New York en staat hij eentiende van zijn inkomen af aan goede doelen. Hij had genoeg geld om zich met volgende films, boeken en projecten bezig te houden.

Pets or Meat: The Return to Flint (1992) (tv)

TV Nation (serie; 1994) (tv)

Canadian Bacon (1995) (film)
Satirische eersteling van Michael Moore over een sullige Amerikaanse president (Alan Alda) die door zijn listige entourage wordt opgestookt om een Koude Oorlog te beginnen met Canada om de nationale problemen te vertroebelen.
In 1995 werd zijn Canadian Bacon in de Amerikaanse pers afgedaan als een sympathieke maar mislukte poging om de spot te drijven met de Amerikaanse preoccupatie met (inter)nationale agressie. Pas na Bowling for Columbine werd de knuffelbeer van links Amerika serieuzer genomen en Canadian Bacon is achteraf gezien een interessante etalage van het kunnen van een gedreven artiest.

Downsize this! (1996) (boek)
"Downsize This" sloot aan bij zijn documentaire over General Motors in Flint en is een onderhoudende scheldtirade tegen de werkwijze van grote bedrijven, die enkel uit winstbejag een volledige gemeenschap in het verderf durven storten. Moore onderkent wel dat afvloeiingen noodzakelijk zijn wanneer een bedrijf in moeilijkheden verkeert, maar wijst er terecht op dat sommige bedrijven recordwinsten publiceren om vervolgens duizenden arbeiders te ontslaan en fabrieken naar Mexico te verhuizen om nog meer winst te maken. De perversie van een kapitalistische samenleving, waar winstbejag het hoogste goed is.

The Big One (1997) (film)
Documentairemaker Michael Moore neemt het naar eigen zeggen op tegen de grote bedrijven: hij biedt de directeur van Nike een ticket aan voor Indonesië om samen met hem de werkomstandigheden te gaan bekijken waarin hun dure sportschoenen worden geproduceerd.

Adventures in a TV Nation (1998) (boek)
And Justice for All (1998) (film)
The Awful Truth (serie; 1999) (tv)

Stupid white men: Amerika onder George W. Bush (2001) (boek)
Michael Moore schrijft ook boeken in dezelfde spitante en bijtende stijl van zijn documentaires. Zijn boek "Stupid White Men" stond meer dan een jaar op nummer 1 in de bestsellerlijsten van non-fictie in de Verenigde Staten. "Stupid White Men" is een satirische tirade tegen Bush, volgens Moore een usurpator die via een staatsgreep aan de macht kwam. Het scheldproza van Moore leest vlot en legt vaak ook de vinger op de wonde, wanneer het gaat om wat er misloopt in de Amerikaanse samenleving.
Dit boek werd toch gepubliceerd dankzij een actie van Amerikaanse bibliothecarissen. Documentairemaker/auteur Moore (1954) schreef dit kritische, satirische en provocerende boek over de Amerikaanse samenleving (dubieuze verkiezingsuitslagen, desastreuze onderwijs- en gezondheidspolitiek, racisme, justitieschandalen etc.) in de maanden voor 11/9. Na 11/9 leek alles anders en uitgever HarperCollins weigerde het in die vorm te publiceren, Moore moest onder andere zijn kritiek op Bush matigen. Moore weigerde en het boek lag in het magazijn totdat Moore er eind 2001 tijdens een lezing uit voorlas en vertelde over HarperCollins' ban op het boek. Een aanwezige bibliothecaresse startte via internet een actie en HarperCollins werd platgemaild/gebeld door bibliothecarissen die eisten dat het boek alsnog gepubliceerd werd. Dit kwam in de publiciteit, het balletje ging rollen en HarperCollins ging overstag. Het boek, eenmaal uit, werd een bestseller binnen en buiten de VS. Controversieel, vol (flauwe) grappen en grollen, maar met een serieuze ondertoon, en vol, vaak verontrustende, feiten en feitjes.

Staat met de show One & a half Man in het theater in London.

Bowling for Colombine (2002) (film)
Hij brak bij het grote publiek door met zijn Oscarwinnende documentaire Bowling for Colombine en de bijbehorende speech waarin hij uithaalde naar president George W. Bush: ”Shame on you mister president, shame on you!!” Bowling for Columbine won in 2002 ook de IDFA-publieksprijs.
De media verlammen ons, betoogt Michael Moore in Bowling for Columbine, die op het IDFA de Publieksprijs won met een gemiddelde van 9,12. Moore suggereert en insinueert van alles, maar vrijwel nooit rechtstreeks. De kijker legt zelf verbanden. Alleen zijn dat wel, door de uiterst manipulatieve montage, precies de verbanden die Moore zijn toeschouwers wil laten leggen. Subtiel is anders, maar het werkt wel.
Deze documentaire gaat natuurlijk over het drama van Columbine, waar twee scholieren hun schoolgenoten met blanke wapens te lijf gingen alvorens zichzelf een kogel door het hoofd te jagen. Moore gaat op zoek naar de redenen waarom de Amerikaanse samenleving zo gebukt gaat onder het geweld en maakt vergelijkingen met andere landen (o.m. Canada). Hij bezoekt in de documentaire onder meer een wapenfabriek, waar ouders van kinderen uit Columbine werken, spreekt met Charlton Heston, voorzitter van de National Rifle Association, Marilyn Manson en Terry Nichols, die terechtstond als handlanger van Timothy McVeigh. De documentaire geeft ons een ironische kijk op de problematiek van wapens en geweld in de Verenigde Staten en de hypocrisie rond deze materie. De titel "Bowling for Columbine" heeft inderdaad te maken met het bekende spelletje bowling. Michael Moore onderzoekt immers de opvoedende aspecten van bowling.

Dude where's my country? (2003) (boek)
Klauwen af van mijn land! : brandende vragen aan George van Arabië
Kritische beschouwingen over de Amerikaanse politiek onder het presidentschap van George W. Bush en uiteenlopende facetten van de Amerikaanse samenleving.
In dit boek raast documentairemaker/auteur Moore (1954) op dezelfde kritische, satirische en provocerende manier als in zijn 'Stupid white men' (de Nederlandse vertaling is aan de tiende druk toe)* verder tegen president Bush, diens binnen- en buitenlandse politiek en allerlei andere mankementen van de Amerikaanse samenleving. Aan de orde komen de (financiële) banden tussen de Bushfamilie en -gezinden enerzijds en de Bin Laden-familie en de Saoedi-Arabische regering anderzijds, Bushs leugens om de oorlog tegen Irak te rechtvaardigen, de olieverspilling, de terroristenangst die de democratie bedreigt (USA Patriot Act), de misdaden van de grote ondernemingen, de belastingverlagingen die de armoede in de hand werken, de Conservatieven in het algemeen en in het bijzonder, en Oprah Winfrey als uitgelezen persoon om Bush bij de presidentsverkiezingen te verslaan. Goed gedocumenteerd, maatschappijkritisch boek waarin de vaak flauwe grappen en grollen soms meer irriteren dan amuseren en daardoor Moore's serieuze en vaak goed onderbouwde kritiek ondermijnen. Met uitgebreide noten en bronvermeldingen.

Boom! (video voor de band System Of A Down; 2003)

Fahrenheit 9/11 (2004) (film)
In de film gaat hij op zoek naar de banden tussen de familie van de president en zakenfamilies in Saoedi-Arabië, zoals de familie van Osama bin Laden. De film evolueert tot een sterk anti-oorlogspamflet en plaatst grote vraagtekens bij de door Bush ingeleide "oorlog tegen het terrorisme". Buena Vista International, de filmtak van Disney, verbood Disney-dochter Miramax Fahrenheit 9/11 uit te brengen, wat volgens Moore te maken had met de invloed van Bush en zijn regering. De documentaire ging tijdens het festival van Cannes in première.
Op 22 mei 2004 kreeg Moore de Gouden Palm voor zijn film Fahrenheit 9/11. Deze documentaire werd de best bekeken ooit en haalde tot augustus 2004 $118 miljoen op. Op 5 oktober 2004 werd de film op DVD uitgebracht, vergezeld van een reader waarin de feiten werden besproken.

Will they ever trust us again? Letters from the war zone (2004) (boek)

Michael Moore is in de Verenigde Staten intussen uitgegroeid tot een fenomeen door het ongezouten commentaar dat hij te pas en te onpas rondstrooit. Zijn persoonlijke website krijgt naar eigen zeggen tot 20 miljoen hits per dag te verwerken!

www.cinema.nl www.filmkeuze.nl vpro ram


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 287.