kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 13-06-2011 voor het laatst bewerkt.

Michelangelo Antonioni



Italiaanse filmregisseur, schrijver en schilder, geboren 29 september 1912 in Ferrara, Italië - overleden 30 juli 2007 Rome.

Naast Fellini en Luciano Visconti behoorde Michelangelo Antonioni tot de groten van de Italiaanse film. Hij werd wereldberoemd met zowel Italiaanse als Engelstalige films zoals La signora senza camelie (Camille zonder Camelia's), L'Avventura, La notte, Blow-up, Zabriskie point, Identificazione di una donna (Identificatie van een Vrouw) en Profession: reporter. Antonioni onderscheidde zich door zijn baanbrekende, bijna abstracte kadreringen en zijn soms uitzonderlijk lange shots. Met zijn radicale stijl, wars van een traditionele verhaallijn en minimale dialogen, had hij echter weinig succes bij het grote publiek.

Antonioni had een scherp oog voor de vervreemding tussen mensen en hun onvermogen tot communicatie. Lange tijd heeft men gedacht dat Antonioni's films een kritiek waren op onze moderne wereld maar wat hem werkelijk voor ogen stond was aantonen dat de gevoelens van de mensen nog altijd dezelfde zijn als een paar duizend jaar geleden en dus nog altijd niet aangepast aan onze technologische maatschappij.

Antonioni beschreef zichzelf als marxistische intellectueel, maar sommige auteurs trekken zijn aanhankelijkheid aan die ideologie in twijfel. In tegenstelling tot zijn tijdgenoten, met inbegrip van neorealisten en ook Federico Fellini, Ermanno Olmi en Pier Paolo Pasolini, wiens films over het algemeen het leven van de werkende klasse en de buitenbeentjes en outcasts van de maatschappij behandelden, gingen Antonioni's opmerkelijkste films over de elite en stedelijke bourgeois.

Door zijn treffende schets van swinging Londen in Blow-Up, waarmee hij een Gouden Palm won, en door de psychedelische beelden in Zabriskie Point werd Antonioni ook beschouwd als een hippe regisseur.

Hij kreeg twee Oscarnominaties en in 1995 een Oscar voor zijn gehele oeuvre.

Biografie
Antonioni behaalde een diploma in economie aan de Universiteit van Bologna waarna hij bij een lokale krant filmkritieken schreef en daarnaast schilderde.

In 1940 ging hij naar Rome waar hij het Centro Sperimentale Di Cinematografia in Cinecittà bijwoonde. Hier ontmoette hij enkele kunstenaars en filmmakers als Roberto Rossellini en Fellini met wie hij aan enkele scenario’s schreef.

Tijdens de oorlog begon hij als assistent van de regisseur Marcel Carné.

Zijn eerste films waren documentaires: Gente del Po in 1943, over de vissers van de Po-vlakte waar Antonioni vandaan kwam.

Voor Il grido zou hij opnieuw het benauwde, moerassige gebied van de Po-vlakte als decor gebruiken.

De verwarring van de middenklasse was in Antonioni’s belangrijkste films uit de jaren zestig zijn grote thema. De films gaven feilloos de stand van de discussie in de Europese filosofie aan. De neurosen, angsten en tekortkomingen van de burgerij – dit waren de hoogtijdagen van het existentialisme.

Vooral met zijn trilogie L'Avventura (het Avontuur, 1960), La Notte (de Nacht, 1961) en L'Eclisse (de Verduistering, 1962) vertolkte hij het levensgevoel van een nieuwe generatie. Zijn lievelingsactrice Monica Vitti waarmee hij ook een langdurige verhouding had kan als verpersoonlijking gelden van de moderne vrouw.
Deze baanbrekende film uit 1960 won in dat jaar een Speciale Jury Prijs tijdens het filmfestival van Cannes en zorgde ervoor dat de Italiaanse Michelangelo Antonioni (1912) internationaal doorbrak als regisseur.
In Antonioni’s film gaat hoofdrolspeelster Anna op een bootreis met een kleine groep rijke jet-setters, waaronder haar minnaar Sandro, een architect op leeftijd, en haar goede vriendin Claudia, die niet helemaal op haar plaats is in dit gezelschap. De hoofdrolspeelster verdwijnt kort nadat de film begint. Terwijl Sandro en Claudia naar haar zoeken, groeien ze steeds dichter naar elkaar toe en ontstaat er een verhouding tussen de twee. Op momenten lijkt het zelfs alsof ze Anna vergeten zijn. De geliefden slagen er niet in Anna of de reden van haar verdwijning te achterhalen, maar ze blijken uiteindelijk niet te kunnen ontsnappen aan haar invloed of hun eigen schuldgevoel.
L’Avventura neemt een totaal andere wending na het opzetten van een bepaalde situatie. De verdwijning dient hoofdzakelijk als motief voor de verhouding en al wat daar uit voortvloeit. Antonioni’s werkelijke interesse gaat uit naar het onderzoeken van emotie en breuk in menselijke relaties, meer dan naar de ontwikkeling van een logisch verhaal. De rollen van Anna, Sandro en Claudia worden respectievelijk vertolkt door Lea Massari, Gabriele Ferzetti en Monica Vitti.

Jill Magid haalde in haar nieuwe werk inspiratie uit Antonioni’s film en gebruikte verschillende middelen om beelden van haar afwezige zelf te construeren. Het werk van deze Amerikaanse kunstenares is te zien in haar tentoonstelling ‘Libration Point’ in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam is te zien van 13 november t/m 31 december 2005. Daar toont ze onder meer tekeningen, een beeld en een film die gemaakt zijn door forensische kunstenaars en door openbare beveiligingscamera’s.

. L'Avventura met Gabriele Ferzetti, Monica Vitti en Lea Massari
Een groepje jonge, rijke Italianen gaat op een jacht naar een verlaten vulkaaneiland. Wanneer ze weer willen terugkeren, ontdekken ze dat een van hen vermist wordt. Een speurtocht volgt.
De film won in 1960 in Cannes, ondanks dat de film in de zaal luid werd uitgejoeld, de Grote Prijs van de jury en gold al snel daarna als een meesterwerk.

. La Notte met Jeanne Moreau, Marcello Mastroianni en Monica Vitti
Er wordt een feestje georganiseerd ten gelegenheid van het nieuwe boek van schrijver Giovanni Pontano. Alvorens hij daar arriveert is de avond al dramatisch. Hij en zijn vrouw bezoeken een vriend in het ziekenhuis die stervende is en vervolgens (op weg naar 't feestje) besluit zijn vrouw dat ze van hem walgt en stapt de auto uit.

De tien laatste minuten van L'Eclisse

. L'Eclisse met Alain Delon, Monica Vitti en Francisco Rabal
Vittoria's relatie met haar intellectuele vriend is afgelopen. Ze ontmoet de gladde belegger Piero, een charmeur die verwoede pogingen doet haar te versieren. Met veel moeite lukt hem dit, maar aangezien zij allebei moeite hebben met communiceren en het tonen van gevoelens is deze relatie uiteindelijk gedoemd te mislukken.

Typisch voor zijn stijl is de manier waarop hij zijn beelden cadreert: strak afgelijnd, bijna abstract. Ook kenmerkend voor Antonioni is zijn aandacht voor de omgeving waarin zijn personages zich verplaatsen. Een lichtvlek op een muur, het ritselen van bladeren, het geluid van een ventilator, alles heeft belang. In "L'eclisse" zijn deze stijlkenmerken het meest zichtbaar.

Blow-Up (1966) met Vanessa Redgrave, David Hemmings en Sarah Miles
Met het hippe 'Blow-up' (1966), gedraaid in Swinging London, bereikte hij ook het grote publiek.
Regisseur Antonioni schetst een beeld van swinging Londen in de jaren '60 en doet dat met het verhaal van de fotograaf David Hemmings. Die maakt kiekjes van twee verliefde mensen in het park. Bij het vergroten van de foto blijkt hij een moord te hebben gefotografeerd, waarna een intrigerende zoektocht begint.

Antonioni trouwde in 1942 met Letitizia Balboni, van wie hij later scheidde. Zijn tweede echtgenote, Enrica Antonioni, stond bij hem op de set, nadat de regisseur in 1985 door een beroerte was getroffen die hem verlamd, bijna blind en van zijn spraakvermogen beroofd had achtergelaten.

In 1995 ontving Michelangelo Antonioni een Oscar voor 'lifetime achievement'.

In 2005 maakte Antonioni nog Eros, een drieluik waarvan de andere delen verzorgd werden door Steven Soderbergh en Wong Kar-wai.

Michelangelo Antonioni is maandagavond 30 juli 2007 in Rome overleden. Hij was 94 jaar. Hij is vredig in een leunstoel overleden met zijn vrouw Enrica Fico aan zijn zijde. Hij wordt donderdag in zijn geboorteplaats Ferrara begraven. Eén dag eerder stierf ook Ingmar Bergman. Beide filmers waren vaandeldragers van wat vooraanstaande Franse critici in de jaren vijftig en zestig de cinéma d’auteur noemden, films waarin de persoonlijkheid van de maker onmiskenbaar naar voren kwam, in stijl, in thematiek, in vorm.

La morte di Michelangelo Antonioni - Servizi TG1, TG3 e TG5

Andere films dan de al genoemde:
Gente del Po (Mensen van Po, 1943)
Nettezza Urbana (Dustmen, 1948)
Oltre L'oblio (1948)
Rome-Montevideo (1948)
L'Amorosa menzogna (1949)
Sette cani e un vestito (1949)
Bomarzo (1949)
Ragazze in Bianco (1949)
perstizione (1949)
La villa dei mostri (het Huis van Monsters, 1950)
Cronaca di un amore (Stel van Liefde, 1950)
La Funivia del Faloria (1950)
I vinti (Overwonnen, 1952)
La signora senza camelie (Camille zonder Camelia's, 1953)
Tentato Suicido (1953)
Le amiche (de Vrienden van het Meisje, 1955)
Il grido (de Schreeuw, 1957)
Il Deserto Rosso (Rode Woestijn, 1964)
Prefazione (1965)
Zabriskie Point (1970)
Chung Kuo (1972)
The passenger (de Passagier, 1975)
Il Mistero di Oberwald (het Geheim van het Oberwald, 1980)
Identificazione di una donna (Identificatie van een Vrouw, 1982)
Volcanoes and Carnival (1992)
Par-delà les Nuages (Voorbij de Wolken, 1995)
Il filo pericoloso delle cose (korte film), 2004

Websites: www.nrc.nl www.cinemavanti.nl


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 4885.

Tweets by kunstbus