kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 03-04-2011 voor het laatst bewerkt.

Anton Corbijn

Anton corbijn

Anton Corbijn, zelfportret

Geboren in Strijen (1955), Bekend geworden door zijn foto's van jazz- en popmusici.

Corbijn, waaronder foto's van o.a. David Bowie, Miles davis en Captain Beefheart eEn tientallen platenhoezen voor o.a. Nick Cave, Bryan Ferry, Metallica, Rolling Stones, REM, The Bee Gees en John lee Hooker. Beeldbepalend is hij geweest voor U2 (door bijvoorbeeld de platenhoezen van o.a. The Joshua Tree, Rattle&Hum, Achtung Baby, POP en diverse videoclips te verzorgen) en voor Depeche mode (met ruim 15 video's en 5 cd-covers en de ontwerpen van de podia voor twee wereldtournees etc.).

Biografie
Anton Corbijn werd in 1955 geboren als zoon van de dominee van het dorp Strijen in de Hoekse Waard, een eiland nabij Rotterdam met typische Nederlandse landschappen, een lage horizon onderbroken door kerktorens van de buurtdorpjes bedekt met echte Nederlandse luchten. Hij woonde hier tot zijn elfde en maakte er de eerste foto's met de camera van zijn vader. Deze eerste fotootjes die er nog wat mager uitzagen bleken de aanzet tot zijn fotografische carrière. Zijn tweede keuze, want eigenlijk wilde Corbijn, gefascineerd door Nederlandse rocksterren, muzikant worden.

beginperiode
De ontwikkeling van Corbijn is in een drietal periodes onder te verdelen. De eerste tijdspanne verloopt van 1970 tot 1980. De zwart wit periode die zich het meest kenmerkt door een documentaire inslag. In feite was dit de kleinbeeldperiode. Nikon met een Kodak Tri X-film, opgewaardeerd tot 1600 ISO en ontwikkeld in HC 110, een op twintig. Deze periode kenmerkt zich ook als het tijdperk van een persoonlijke ontwikkeling. De atmosferische, vaak melancholische zwart-witfoto's van zijn beginperiode hebben een immense invloed gehad op de portretfotografie in de internationale media.

Anton Corbijn begint zijn loopbaan in Groningen; op de Grote Markt schiet hij in 1972 foto's van de popgroep Solution en in de Oosterpoort registreert hij diverse concerten.
'Rocksterren trokken mij aan. Door het fotograferen van mijn fenomenen, dacht ik een mogelijkheid te zien die wereld binnen te komen. Acht en twintig januari 1972, ik woonde intussen in de stad Groningen, fotografeerde ik op een muziekfeest de groep 'Solution'. Mijn eerste opname die door een muziekblad geplaatst werd', aldus Corbijn. 'Ik zat op het atheneum en ik verhuisde in de zomervakantie, dus ik had geen vrienden in Groningen. Vlak voordat de school weer begon, was er een concert vanwege Gronings Ontzet, op 28 augustus op de Grote Markt, waar Solution speelde. Ik wilde iets met muziek doen. Ik was geen goede muzikant, maar ik was erg gefascineerd en ik wilde dolgraag bij dat concert vooraan staan. Maar omdat ik van nature vrij verlegen ben, heb ik mijn vaders camera meegenomen, als excuus om naar voren te lopen. Toen heb ik ook maar wat foto's genomen, omdat ik er toch was. Ik heb ze op de hoek laten ontwikkelen en opgestuurd naar een blad, Muziek Parade.' Tot zijn verbazing worden ze geplaatst.

Onder indruk van de eerste publicatie kwam Corbijns passie in een echte stroomversnelling. Naast het fotograferen werkte hij als inpakker bij Friesche Vlag om in zijn eerste levensbehoefte te voorzien. In de avonduren was Corbijn in het alternatieve circuit te vinden. Alle muzikale activiteiten die in het clubscircuit plaats vonden werden door Corbijn gefotografeerd. Veel van dit werk werd door het muziekblad OOR afgedrukt.

Anton Corbijn ontmoette Herman Brood begin 1974 in de provincie Groningen en werd Herman's hoffotograaf voor de jaren daarna. Zij hadden een hechte band. Ook nadat Anton in 1979 naar Londen was verhuisd, bleef er sprake van een fotografische en persoonlijke relatie die tot aan vorig jaar bleef bestaan. Herman Brood zei altijd met trots dat hijzelf de blauwprint was geweest voor het soort relatie dat Corbijn nu heeft met bijvoorbeeld U2, REM en Depeche Mode.

opleiding
Aankloppen bij de kunstacademie liep op niets uit. Hij was niet gewenst, wel op de MTS voor fotografie in Den Haag. In die tijd bestond de opleiding uit wekelijks een dag fotografie. Vanaf 1974 volgt Anton corbijn anderhalf jaar lang de MTS voor fotografie in Den Haag, waarna hij acht maanden assistent is van Gijsbert Hanekroot in Amsterdam. Het bevalt hem niet. Hij gaat nooit mee, blijft achter in de studio, ontwikkelt zijn films en drukt ze af. Ook moet hij voor hem fotograferen. Maar voor een ander fotograferen bevalt hem niet.

'Mijn fotografie bestond voornamelijk uit het fotograferen van mannen. Ik moest een behoorlijke barrière overwinnen om vrouwen te fotograferen'.
Tot 1976 was hij wekelijks in de Toppop studio terug te vinden. Een periode die Corbijn omschrijft als 'aapjes kijken'. Opgedirkte modelletjes die gevolgd werd door de recalcitrante houding van de punkscene. Een periode die Corbijn sterk aanspreekt. De punkscene wist op deze manier hun gevoel uit te drukken. Al fotograferende kwam het 'polderidee' terug in zijn composities. Ook zou deze fase omschreven kunnen worden als de verpersoonlijking van Corbijn, die intussen in 1976 als zelfstandige fotograaf was begonnen. Ook is hij lange tijd hoofdfotograaf van de Nederlandse muziekkrant OOR.

Niet alleen fotografisch ook persoonlijk ontwikkelde de bescheiden Corbijn zich tot een 'baldadige' fotograaf. 'Ik blijf opstandig wanneer anderen mij voorschrijven wat te doen. Hoe ik moet fotograferen. Een zelfstandige denktrant waar de punkscène voor stond.'

In 1977- en 1978 verbleef Corbijn veel in Londen. In Londen ontstond de popmuziek, evoluerend vanuit een soort overlevingsdrang. In die periode ontstond de eerste aanzet, de mogelijkheid voor Corbijn om het verlanglijstje dat hij al jaren in zijn hoofd had te realiseren. Hij krijgt al snel een opdracht voor een fotootje van Bill Haley, bekend als 'vader' van de rock 'n roll. Daarna mag hij een portret maken van Joe Jackson. De opdrachten beginnen binnen te stromen.
Ondanks het aantal minuten dat doorgaans voor de fotosessies is weggelegd is dit een periode waarbinnen Corbijn meer inspraak begint uit te oefenen in de inhoud van zijn fotografie.

In 1978 bezocht Corbijn, samen met een hardrock journalist, de eerste keer Amerika.

tweede periode
Anton corbijn verhuist eind 1979 naar Londen, waar hij zo'n vijf jaar lang fotografeert voor het Engelse muziekweekblad New Musical Express (NME). Belangrijke internationale tijdschriften zoals Rolling Stone, Harpers Bazaar, ELLE en W volgen later.

In de jaren tachtig vindt Corbijn dat hij de mensen van de band en hun muziek moet waarderen om ze te kunnen fotograferen, anders was het immoreel. Bij U2 was hij zo betrokken dat hij bijna deel uit maakte van de band. In tegenstelling tot veel fotografen ('doe maar gewoon, alsof ik er niet ben'), is Corbijn een aanwezige in de ruimte. Hij komt binnen in een bestaande situatie en maakt gebruik van de informele sfeer. De te portretteren persoon kan zo gek of normaal doen als hij zelf wil. Hij kan zijn wie hij wil zijn, spelen wie hij wil spelen.

De tweede periode loopt zo'n beetje tot 1996. Het tijdperk van het middenformaat. Een Hasselblad met drie verschillende objectieven. Een vierkant negatiefformaat vragend om een andere benadering, een nieuw perspectief met andere compositielijnen. Binnen deze periode maakte Corbijn ook veel kleurenopnamen waarvan de eerste resultaten in het boek Famouz zijn terug te vinden.

Famouz
Corbijns foto's zijn gebundeld in een aantal publicaties, waarvan de belangrijkste Famouz (1989) en Star Trak (1996) zijn. Beide boeken hebben beroemdheden als onderwerp. Famouz is meer documentair en bevat zwart/wit foto's van musici.
'Ik werd heel depressief van het boek. Dit had ik op achttien jarige leeftijd willen doen. Deze reactie leidde tot een omslag binnen mijn fotografie. Verhuisde in die periode naar de Amerikaanse westkust. Een nieuwe uitdaging, ander licht en mogelijkheden waren drijfveer, om na korte tijd te constateren dat Amerika niet mijn omgeving was. Engeland had de voorkeur. Is 'down to earth' het bevat meer contrasten dan de USA'.

Corbijns definitie voor fotografie is dan ook; avontuurlijk. Een persoonlijke ontwikkeling die niet vast staat. Niet wetend waar het eindigt. Hij omschrijft zichzelf als een sombere serieus overkomende jongeman. Zijn Amerikaanse periode kent ook nog een andere omslag. Corbijn begint naast popsterren ook andere bekende persoonlijkheden te fotograferen. Echter fotograferen in Amerika gaat niet zonder een breed vooropgezet plan. 'Je werkt met zogenaamde 'credits', dat tot grote beperkingen lijdt. Een heel 'PR-apparaat' staat klaar voor prominente persoonlijkheden. Alles contractueel bepalend; tot en met het kledingmerk dat gedragen wordt. Je fotografeert niet alleen een model maar ook dat kledingmerk. Zowel de hoeveelheid opnamen, de inhoud van het beeld en binnen welk blad gepubliceerd wordt is vooraf bepaald'.

Als hij naar Los Angeles gaat begint hij de Star Trak serie' waarin hij allerlei beroemdheden als Clint Eastwood, Steven Spielberg en Naomi Campbell fotografeert.
Star Trek
De portretten uit de serie 'Star Trak', zijn minder documentair dan zijn vroege foto's. In Star Trak zijn vele portretten te zien, in kleur en zwart/wit, van schrijvers, modellen, acteurs, regisseurs en musici.

Naast fotografie houdt corbijn zich sinds 1983 ook bezig met het regisseren van videoclips van o.a. Metallica, U2, Joni mitchell, Johnny Cash en de Red Hot Chilli Peppers. Voor de door hem geregisseerde videoclip Heart Shaped Box (Nirvana, 1994) ontving hij een MTV Award. Anton Corbijn maakte een short film, getiteld Some yOyO Stuff, met Don van Vliet (aka Captain Beefheart) voor de BBC en was de beeldmaker voor de herverkiezingscampagne van minister-president Wim Kok in 1998.

derde periode
In zijn oeuvre zijn drie perioden te onderscheiden. Tegenwoordig bevindt hij zich in de derde fase. Zijn boek 33-still-Lives (1999) bestaat uit foto's van een geënsceneerde paparazziwereld met vooral filmsterren. De foto's zijn afgebeeld in monochromatisch blauw met wat rood als kleur erin verwerkt.

'Door veel over fotografie te praten ontdoe je de opname van zijn magie, ik hou van een rustige achtergrond.' Veel van de gefotografeerde personen zijn voor eenvoudige achtergrond, een muur, of zo gefotografeerd. Spelen met de scherptediepte hoort hierbij waarbij de onscherpte vaak voor het model komt te liggen. Hierna ontstond, al experimenterend, het begin van een nieuw tijdperk. Een nieuwe benadering. Weer terug naar de vijf en dertig millimeterfilm. Voor het eerst met flits en polaroidfilm met een monochrome overheersing in blauw of rood.

Het boek '25 jaar Werk' toont duidelijk de nieuwe weg die Corbijn is ingeslagen. Anders dan zijn voorgaande boeken worden hier geen 'geposeerde portretten' getoond. Het lijkt er bijna op dat de fotograaf als maker van deze beelden niet op de 'set' aanwezig was. Bij een enkele opname lijkt de geportretteerde contact te hebben met de fotograaf. Bij een groot deel van de opnamen lijkt het erop alsof de foto's terloops zijn gemaakt. Alsof er sprake was van een toevallige ontmoeting, gefotografeerd in snapshotstijl. Het resultaat is een serie foto's met een melancholische inslag, balancerend tussen portret en documentaire opnamen.

2003 - Corbijn keert regelmatig terug naar zijn geboortedorp en maakte 21 zelfportretten. Onherkenbaar weliswaar, want Corbijn had zich door zijn zus laten transformeren in steeds weer een andere, overleden, popster. Zo kon het dus dat inwoners van Strijen Janis Joplin tegen het lijf liepen; of Elvis of Kurt Cobain.

invloeden
Het nederlandse licht en de ruimte. Wat ik lekker vind zijn grote ruimtes: het vertelt niet meteen waar je bent, het laat meer open. Het is in Nederland vaak bewolkt, dat licht was mijn favoriet. Met de opkomst van de punkbeweging verandert zijn houding: De punktheorie was doen wat je wil, of je het echt kon deed er minder toe.
Zijn grote voorbeelden komen uit de jaren 60, begin jaren 70: Daniel Cramer, Jim Marshall, Elliott Landy uit de VS, Michael Cooper uit Engeland.

Corbijn werkt graag met trage sluitertijden waardoor de suggestie van beweging ontstaat. In tegenstelling tot de modefotografie werkt hij alleen, soms met een assistent. Binnen modefotografie is weinig spontaniteit terug te vinden, een 'sign of time'. De fotograaf wordt immers omgeven door een hele club setmedewerkers. Een van de nieuwe benaderingen is ontstaan in Los Angeles. Modefotografie waarbij de belichting met een zaklantaarn heeft plaats gevonden. Door het gebruik van rode en blauwe kleurenfilters voor het handlicht werd er variatie aangebracht. Het liefst worden individuen gefotografeerd. Twee a drie personen, vier wordt al moeilijker. In de muziekwereld kom je daar niet altijd onderuit.

Op het filmfestival van Cannes 2007 gaat zijn debuutfilm "Control" zijn wereldpremière beleven. De film gaat over het leven van Ian Curtis, zanger bij de rockgroep Joy Division, die in 1980 zelfmoord pleegde.

Film Anton Corbijn wint prijzen in Cannes
De eerste film van de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn, "Control", is tweemaal in de prijzen gevallen op het parellelle programma van het Festival van Cannes, de Quinzaine des réalisateurs; de film kreeg zowel de prijs Label Europa cinéma als de prijs Regards Jeunes.

http://www.corbijn.co.uk/


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 933.