kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 02-01-2016 voor het laatst bewerkt.

Becher

Bernd en Hilla Becher

Duitse fotografen: het echtpaar Bernd houdt zich vanaf het begin van hun carrière in 1957 bezig met èèn onderwerp, namelijk het fotograferen van industriële architektuur.

Hilla (geb. Wobeser, 1934) werd geboren in Potsdam als dochter van een fotografe, ze doorloopt een opleiding als fotografe en werkt aanvankelijk in de reclame.

Bernd (1931) groeide op in Siegen, een stad waar al honderden jaren lang een traditie van mijnbouw bestaat - hij woonde als het ware tussen de kranen, silo's en mijnen.

Aanvankelijk studeert Bernd Becher voor schilder en tekenaar aan de kunstacademie can Stuttgart en wilde hij boekillustrator worden. Tijdens zijn academietijd werd Bernd Becher gegrepen door deze anonieme industriële gebouwen. Hij had er altijd tussen gewoond, en nu merkte hij dat ze aan het verdwijnen waren. Er bestond wel een traditie van industrieschilders, die dramatische, zwaar aangezette doeken van industrielandschappen maakten. Maar die vertelden nooit over de gebouwen zelf, altijd over stemming en sfeer. Als je de constructies wilt laten zien, de 'persoonlijkheid' van de gebouwen, werkte dat niet. En al snel merkten ze dat de industrie-fotografie, die toen al lang bestond, daar veel beter geschikt voor was - wat weer uitstekend paste bij de fotografische achtergrond van Hilla.

En dus begonnen de Bechers vanaf 1957 door Europa te reizen, van het ene industrieterrein naar het andere - af en toe pikten ze onderweg een watertorentje mee. Eenmaal op het terrein fotografeerden ze systematisch alle gebouwen, volgens exact hetzelfde procédé. Het gebouw moest helemaal op de foto kunnen, van top tot basement, en het hele beeldvlak vullen. Lukte dat niet, dan gingen ze het gebouw voorbij. Het licht moet neutraal zijn, zodat zich op de gebouwen geen 'emotionele' schaduwen of lichtbanen aftekenden. De omgeving werd getoond, maar alleen het meest noodzakelijke. Zo hebben de Bechers in bijna veertig jaar meer dan 200 mijncomplexen gedocumenteerd in Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, Engeland en Amerika. Van de kleinste, minst toegankelijke mijnen maken ze zo'n twintig foto's, van de grootste, zoals de mijn Hannibal en de mijn Hannover, bijna zeshonderd. Een enorme portrettengalerij van anonieme 'gebruiksgebouwen', die soms bijna onder de ogen van de Bechers worden afgebroken.

Van 1958 tot 1961 studeren ze samen aan de Kunstacademie van Dusseldorf waar ze een afdeling fotografie beginnen.

Vanaf 1959 werken ze samen aan een systematisch fotoarchief van de industriele architectuur van de 19e en 20e eeuw, gebaseerd op strikt constructietechnische criteria.

1959 - 1963
Het fotograferen is slechts de helft van het werk. Toen ze een paar jaar hebben rondgereisd begonnen de Bechers hun foto's te rangschikken naar 'typologie'. In de praktijk betekent dat dat ze gebouwen met dezelfde functie (watertorens, silo's, hoogovens) die op dezelfde manier gebouwd zijn in reeksen afdrukken en exposeren, meestal in series van zes, negen of vijftien. Het resultaat is verbluffend: plotseling worden al die arbeidzame gebouwen, over de hele wereld gebouwd door anonieme constructeurs vergelijkbaar. Op de toeschouwer werkt dat prikkelend, net zoals wanneer je twee bijna identieke mensen op straat tegenkomt. Eerst ben je verbaasd omdat je notie van individualiteit aan het wankelen wordt gebracht. Ter geruststelling ga je op zoek naar de verschillen. Zo werkt het ook bij de gebouwen van de Bechers: door ze te exposeren in reeksen wordt de vorm van deze gebouwen, die in werkelijkheid door het gebruik werd gedicteerd, een stijl. Omdat de stijl vaststaat ga je als toeschouwer op zoek naar de verschillen, naar de individualiteit van de gebouwen. Daarmee worden ze bijna beelden - niet voor niets doopten de Bechers hun anonieme gebouwen ooit om tot 'Anonieme Sculpturen'.

1961 Huwelijk.

1966 Beurs van de British Council.

1968 Fotoreeksen in de VS.

Ondanks hun heldere werkwijze duurde het meer dan tien jaar, voor het werk van de Bechers enigszins bekend werd. Dat kwam doordat hun werk moeilijk te plaatsen was: nog steeds zit het ergens tussen kunst, geschiedschrijving en documentatie in. Dat identiteitsprobleem werd versterkt doordat de fotografie in de jaren zestig als kunstvorm nauwelijks serieus genomen werd. De bestaande 'systematische' fotografie, van voorlopers als August Sander, Karl Blossfeldt en Albert Renger-Patsch, ontstond vooral uit hobbyisme of als bedrijfsdocumentatie, en daar leken ook de Bechers toe gedoemd. Maar dan neemt hun carrière in 1969 ineens een wending. Onverwacht worden ze uitgenodigd voor twee exposities van een jonge, aanstormende generatie: de 'conceptuelen' onder wie Carl Andre, Donald Judd en Sol LeWitt. Plotseling had het werk van de Bechers een bedding gevonden.

1972/73 Beiden geven les aan de Kunstacademie van Hamburg.

Van 1972 tot 1982 nemen ze deel aan de Documenta 5 en 7, KAssel.

Llangzaam veranderden ze van boegbeelden van de conceptuele kunst in boegbeelden van de fotografie. Dat werd nog eens versterkt doordat Bernd Becher in 1976 werd benoemd tot hoogleraar in de fotografie op de Kunstacademie in Düsseldorf, waar hij al snel 'masterclasses' gaf. Opmerkelijk veel beroemde namen kwamen daar uit voort, in wier werk altijd nog iets van de typologische methode van de Bechers is te herkennen. Zo fotografeert Andreas Gursky al jaren landschappen alsof het schilderijen zijn. Thomas Ruff (Bechers opvolger in Düsseldorf) maakte een uiterst precieze serie portretten, die hij larger than life afdrukt. Thomas Struth maakte een hele reeks foto's van mensen in musea, en portretten van families die zo door Velazquez geschilderd hadden kunnen zijn; Candida Höfer brak door met een serie van verlaten ruimtes in openbare gebouwen. Door deze leerlingen werden de Bechers kunstenaars naar wie een heuse stroming is vernoemd - de 'Becher-Schule' is in de kunstwereld al jaren een begrip.

Het gebouw moet helemaal op de foto kunnen, en het beeldvlak vullen. Het licht moet neutraal zijn. Bernd en Hilla Becher creëerden met hun fotoseries van industriële gebouwen de 'Becher Schule' in de fotografie.

1992 Beeldhouwprijs van de Biennale van Venetie.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 24.