kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 29-08-2008 voor het laatst bewerkt.

Cecil Beaton

(Sir) Cecil Beaton (1904-1980)

Engelse fotograaf, kleding- en decorontwerper, geboren 14 januari 1904 Londen - overleden 18 januari 1980 Broadchalke.

Sir Cecil Beaton was zonder twijfel één van de meest geprezen Britse portretfotografen van de vorige eeuw. Zijn fascinatie voor de glamourwereld van de 'High Society' loopt als een rode draad door zijn leven. Zijn werk wordt geroemd om de elegante en verrassende wijze waarop hij de mensen die voor zijn camera verschenen vastlegde. En iedereen die er enigszins toe deed verscheen voor zijn camera: van filmsterren en toneelspelers tot schrijvers, popsterren en leden van het Britse koninklijke huis.

Sir Cecil Beaton was een bekende Engelse portretfotograaf. Hij fotografeerde vele beroemdheden en sterren, waaronder Audrey Hepburn, Maria Callas, Elizabeth Taylor, Marylin Monroe, Grace Kelly en Ingrid Bergman. Ook mannen als Francis Bacon, Lucian Freud, John Betjeman, Sugar Ray Robinson, Frank Sinatra, Sammy Davis Jr and Dean Martin. Daarvoor ook Albert Camus, Jean Paul Sartre, Marlon Brando, Yul Brynner en Greta Garbo. Nog eerder: Gary Cooper, Loretta Young, Marlene Dietrich, Johnny Weissmuler, Coco Chanel, Elsa Schiaparelli, Jean Cocteau, Pablo Picasso en tenslotte HM Queen Elizabeth. Een Portret gemaakt door Cecil Beaton gold als het ultieme bewijs van een geslaagd en succesvol leven.

Cecil stond ook bekend om zijn verwijfd gedrag, hij droeg lippenstift en lakte zijn nagels toen hij nog een schooljongen was en zijn hele leven lang voelde hij zich aangetrokken tot vrouwenkleren. Hij besefte al vroeg dat hij – zoals hij het in zijn dagboek schreef – “een verschrikkelijke, erge homoseksueel was”. Zijn relaties met mannen waren voor het merendeel emotioneel pijnlijk omdat zijn liefde meestal niet werd beantwoord.

levensloop
Cecil Walter Hardy Beaton wordt 14 januari 1904 geboren in Hampstead, Londen als oudste zoon van een rijke houthandelaar.

Beaton was geobsedeerd met alles wat te maken had met de upperclass, glamour en theater. Zijn eerste fotocamera kreeg hij toen hij elf was, hiermee begon zijn liefde voor de fotografie.

Cecil Beaton begint zijn vaardigheden in fotografie en schilderen begin jaren twintig te ontwikkelen. Hij gebruikte hiervoor zijn zus Baba als model.

Van 1922 tot 1925 studeert hij geschiedenis en architectuur aan het St. John's College in Cambridge.

Cecil verliet Cambridge (waarvoor hij meer sociale dan academische interesses had) zonder diploma en ging naar Londen om er een carrière als fotograaf te beginnen, gecombineerd met een job als bediende.

Hij trekt al snel de aandacht met zijn vernieuwende portretfoto's. Opvallend zijn de vaak ongebruikelijke houdingen waarin hij de geportretteerde neerzet, veelal gekleed in bijzondere kostuums en omringd door allerlei Attributen. Met deze theatrale Portretten sluit zijn werk goed aan bij het Surrealisme dat in deze jaren van grote invloed is op de Beeldende Kunst.

Zijn fotografie werd opgemerkt door Edith Sitwell en door haar steun en dat van haar broers Sacheverell en Osbert, kreeg hij toegang tot de wereld van de “Modernist illuminati”: sociale en artistieke figuren waar hij naar opkeek.

1926-30 Cecil Beaton maakt modefoto's, portretten van de koninklijke familie, Winston Churchill en Marlene Dietrich.

Zijn eerste expositie was in 1927.

In 1928, dromend van fortuinen, reisde Cecil naar New York, waar hij vriendschap sloot met de lesbische figuur Elsie de Wolfe. Al snel behoorden vele Amerikaanse film- en toneelacteurs tot zijn klanten.

Vanaf 1928 werkt hij voor Vogue als modefotograaf, wat hij meer dan vijftig jaar heeft gedaan, en later voor Harper's Bazaar. Al snel omringt hij zich niet alleen met modeontwerpers als Coco Chanel en Elsa Shiaparelli, maar ook met artiesten als Pablo Picasso, Salvador Dali en de filmsterren Greta Garbo, Garry Cooper en Johnny Weissmuler.

Vanaf 1930 begonnen ook fotobundels van hem te verschijnen, waarvan de bekendste “The Book of Beauty”, “Cecil Beaton's Scrapbook” en “Cecil Beaton's New York” zijn.

De jaren 1930 waren voor Cecil een hoogtepunt toen hij een reeks foto's maakte van Koningin Elizabeth.

Greta Garbo
Niettegenstaande zijn homoseksualiteit, ging Cecil tijdens zijn leven enkele verbintenissen aan met vrouwen (verbintenissen die zijn biograaf Hugo Vickers als “excursies in heteroseksualiteit” omschrijft) uit angst voor vervolging en homofobie. De beroemdste van deze “excursies” was zijn relatie met Greta Garbo, die zelf zeer waarschijnlijk lesbisch of biseksueel was, maar die zichzelf soms ook overgaf aan gelijkaardige “excursies”. Tijdens een bezoek aan Hollywood in 1932 raakte Cecil geobsedeerd door Greta Garbo en hij bleef haar tientallen jaren lang lastig vallen. Volgens Cecil zelf werd zijn relatie met Greta Garbo geconsumeerd in de late jaren 1940 en geruchten van een onafwendbaar huwelijk doken overal op. Greta Garbo echter was emotioneel afstandelijk en onafhankelijk en uiteindelijk wees ze hem af. Ironisch genoeg gebeurde dit net op dezelfde manier waarop de meeste homoseksuele relaties van Cecil eindigden. Greta Garbo voelde zich beledigd door zijn uitlatingen over hun relatie in “The Happy Days Diaries 1944-1948”, de derde bundel van zijn gepubliceerde dagboeken. Hoewel deze uitlatingen gebaseerd werden op een verlangen naar vergelding, behield Cecil zijn fixatie voor Greta Garbo tot aan zijn dood vol.

Vanaf 1938 is Cecil Beaton de hoffotograaf van de Britse Koninklijke familie.

Tijdens de oorlogsjaren veranderde zijn werk ingrijpend. Hij werd de officiële fotograaf van verschillende Britse regerings- en militaire departementen en zijn werk vormde een permanente historische neerslag van de overweldigende verwoesting van Londen door Duitse bommenwerpers.

Na de tweede wereldoorlog ging hij terug naar zijn grootste passie, het fotograferen van bekende personen, zoals schrijvers, acteurs en zangers.

In de vijftiger jaren is hij uiterst productief en maakt hij zijn bekendste Portretten.

Vanaf 1951 is hij ook art director in Londen en Hollywood, en ontwerpt hij decors en kostuums voor theater, Opera en films. Hij won een “Tony Award” voor zijn kostuums die gebruikt werden in het Broadwaystuk “My Fair Lady” en een “Academy Award” voor zijn decors en kostuums voor de film “Gigi”.

1956 fotoshoot met Marilyn Monroe.

In 1957 schrijft hij zijn versie van My Fair Lady.

Hij kreeg onder andere een Oscar voor zijn bijdrage aan de films 'Gigi' (1958) en 'My fair lady' (1962)

Beaton maakt foto's van Mick Jagger tijdens de opnames van de geruchtmakende Film 'Perfomance' uit 1968.

Voor zijn volledige staat van dienst wordt Beaton in 1972 geridderd.

In 1974 kreeg Cecil een ernstige hersenbloeding waardoor hij gedeeltelijk verlamd bleef. Maar hij leerde tekenen, schrijven en fotograferen met zijn linkerhand.

Vanaf 1978 wijdt hij zich weer aan mode- en portretfotografie.

Cecil Beaton overlijdt op 76-jarige leeftijd in Reddish House, zijn huis in Broadchalke, Salisbury op 18 januari 1980.

Het werk van Cecil Beaton is van grote invloed geweest op de portretfotografie. Fotografen als David Bailey en Mario Testino lieten zich door zijn werk inspireren.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 279.