kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Dirk Braeckman

Belgische fotograaf, Geboren in Eeklo, woont en werkt in Gent,

Dirk Braeckman is zonder twijfel een van de meest gerenommeerde en innoverende kunstfotografen in België. In zijn werk verkent hij op een bijzonder intelligente en poëtische manier voortdurend de grenzen van zijn medium. Veel van zijn beelden refereren aan onder meer de Belgische (kunst)geschiedenis met subtiele maar schitterende elementen uit het symbolisme.

Opleiding: Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Gent, dept. Photo/Film (1977-1981)

Dirk Braeckman is van verschillende markten thuis: oorspronkelijk schoot hij voornamelijk trouwfoto's om den brode, in de jaren-tachtig maakte hij hoofdzakelijk portretten, maar tegenwoordig zijn het vooral architecturale ruimtes en fragmenten van lichamen die hij fotografeert. Daarin vallen echter vooral de leegtes en het gemis van iets op, ook al door de grijstinten die hij gebruikt.

Nadat hij in 1981 zijn studie aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Gent had beëindigd, richtte hij met Carl de Keyzer de galerie XYZ op.

Vanaf 1985 is Braeckmans eigen carrière in een stroomversnelling geraakt; hij heeft sindsdien talloze tentoonstellingen gehad over de hele wereld. Braeckmans onderwerpen zijn vaak geometrische vormen als een televisietoestel, een muur of een landkaart, maar hij maakt ook portretten van zichzelf en anderen. Meestal kiest hij een neutraal, afstandelijk kader: een frontaal standpunt, gecentreerd op het onderwerp.

1997 Kunsthal, Rotterdam
1999 Museum Dhondt-Dhaenens, Deurle

In België is het werk van Dirk Braeckman in brede kring bekend en gewaardeerd geraakt. Dit ondermeer door een overzichtstentoonstelling in het SMAK in Gent in 2001.

2001 Dirk Braeckman z.Z(t).('94-'01), Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (S.M.A.K.), Gent

In 2002 ontving Dirk Braeckman de tiende Cultuurprijs van de K.U. Leuven.
Sinds 1992 bekroont de Cultuurprijs K.U.Leuven een verdienstelijk Belgisch kunstenaar, die het eigen medium in vraag stelt, de toeschouwer aan het denken zet en bovendien zelf in volle ontwikkeling is.

Dirk Braeckman maakt zeker geen toegankelijke beelden, maar zijn werk is toch niet onbegrijpelijk of echt abstract. Bovendien houdt hij er niet van fotografie al te sterk af te zonderen van andere kunsten, waarmee hij al te graag in dialoog treedt. Hij maakte de foto's bij Het Zwanenmeer, een dansproductie die Jan Fabre voor het Koninklijk Ballet Van Vlaanderen schreef. De materialiteit van de lichaamsdelen die hij fotografeert, stimuleren dan weer vleselijk geïnspireerde schrijvers en denkers zoals Peter Verhelst, die een gedichtencyclus wijdde aan een reeks foto's van Braeckman.

2003 Bijdragen aan de projecten 'Beaufort 2003' in Oostende met melancholische zeezichten, die helaas door vandalen belaagd werd, en de kunst en poëzie manifestatie in Watou.

Nominatie Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Beeldende Kunst 2003
Cultuurprijs van de Stad Gent 2003 voor plastische uitgereikt in het S.M.A.K.

2004 GEM Den Haag,
Van Dirk Braeckman wordt werk getoond uit de jaren ‘80, die dit jaar werden verworven door het Gemeentemuseum Den Haag. Zijn vroege portretten van naakte mensen in onbestemde interieurs sluiten goed aan bij zijn huidige foto's van door mensen verlaten ruimtes. De hardheid van Braeckmans foto's – modellen in onvoordelige poses en weerkaatsende flits – wordt door zijn doka-techniek geëlimineerd: hij maakt ze fluweelzacht door ze mat en in vele schakeringen grijs af te drukken. Hierdoor krijgen de foto's iets delicaats, maar blijven ze onbeweeglijk en vol enigma.

In 2004 is werk van Dirk Braeckman onder de titel "Additional Photos" te bezichtingen in het Bonnefanten Museum.

Stichting De Pont, Tilburg (2004)

Braeckman heeft grote bewondering geoogst met zijn zwartwit portretten van de Belgische koning Albert en koningin Paola. Deze foto's zijn gerealiseerd In opdracht van het Koninklijk Paleis in Brussel.

De respons op het werk van Dirk Braeckman is opmerkelijk gezien het feit dat zijn foto's op het eerste gezicht moeilijk en weinig toegankelijk zijn. Bijna al zijn werk is in gradaties van zwart-wit en de onderwerpen zijn vaak sobere interieurs, spaarzaam ingericht met treurigstemmend meubilair en dito decoraties. Soms portretteert hij vrouwen die net zo anoniem blijven als de ruimtes waarin zij zich bevinden. Dit lijken veelal hotelkamers met uurtarief of sleetse pensions waar elke poging om de boel nog op te frissen en aan te kleden al lang geleden is gestaakt. Dirk Braeckman fotografeert de troosteloze atmosfeer van douchecabines, liften, gangen, gordijnen, matrassen en matglazen vensters. De grijze foto's tonen deze ruimtes nog bedompter dan ze in werkelijkheid al zijn. De Belgische kunstfilosoof Frank Vande Veire verwoordde het zo: "De fotografische waas ligt als een aslaag over de getoonde interieurs." En Dirk Braeckman zegt zelf: "Door het donker en grijs te houden of onscherp te printen, elimineer ik een deel van de informatie, die afleidt van de kern. Zo streef ik naar een uitgepuurde situatie, waar je als toeschouwer in gesmeten wordt. Het gaat erom dat ik dat steeds verder probeer aan te scherpen. Ik trek sporen na die onbeduidend lijken. Het zijn allemaal plaatsen waarvan je ergens kunt vermoeden dat er geleefd is, dat die ruimte heel wat doorstaan heeft of dat mensen er veel ondergaan hebben, maar dat je dat nooit te weten zult komen."
Toch gaat het Dirk Braeckman niet om de tragiek en om de voorbije gebeurtenissen waarvan behang, tapijt en bedovertrek stil getuigen. Het gaat hem om het beeld zelf en om een directe registratie van de ruimte. Compositie en moment verraden geen vooropgezette formele of anekdotische intenties. Het beeld dient zich onopgesmukt en in een eerste blik aan. "Misschien wil ik wel dingen maken waar je geen vat op krijgt. En dat lukt voor mij alleen via de fotografie. Je hebt het beeld voor je: het is niet louter formeel, maar je kunt het ook niet meteen anderszins omschrijven. Je kunt hoogstens zeggen wat er op staat, maar daar gaat het niet om. Ik wil inderdaad zover gaan dat er alleen maar dat beeld is."

Dirk Braeckman hanteert niet de statische en alles-registrerende observatie die de laatste jaren binnen de fotografie veel opgang heeft gemaakt (in de beste traditie van Bernd en Hilla Becher), maar hij kiest voor het vluchtige moment en de suggestiviteit van het beeld. Dirk Braeckman is niet de afstandelijke waarnemer, maar hij zit zijn onderwerpen bijna letterlijk op de huid. Het snapshot-karakter van zijn werk betekent echter geenszins dat de foto's bij willekeur zijn ontstaan. De beelden zijn zorgvuldig bepaald en gekozen en Dirk Braeckman benut bewust de mogelijkheden die het medium hem biedt: "Het gaat me juist om het aftasten en bespelen van zekere fotografische condities, het kader, de vluchtigheid van een kleinbeeldopname, de schriftuur van zwart-wit of kleur, de onscherpte, het licht. Ik wil dat ze me blijven verrassen, dat ze nooit vanzelfsprekend worden."
In dit verband is de kwaliteit van de afdruk van groot belang. Dirk Braeckman is een meester in dit metier. Zijn afdrukken zijn donker en grijs, maar toch vol onderscheid en nuance. Dirk Braeckman houdt het beeld terug in scherpte en detaillering, maar het verblindende flitslicht reflecteert op het oppervlak van het formica tafelblad en de pluche bank, op de douchetegels en het behangpatroon. Textuur, oppervlak en huid tekenen zich genadeloos af in het harde licht. Het lijkt een tegenstrijdigheid dat juist dit zichtbaar maken centraal staat in de donkere foto's van Dirk Braeckman. Het is een contradictie die zich ook in een andere vorm aandient; de foto's willen niet verhalend zijn, maar suggereren toch een hele geschiedenis. In deze zin is het werk van Dirk Braeckman nooit definitief. Het is open tot voorbij het moment en tot buiten het kader.

Bron: http://www.depont.nl/ tekst: Leo Delfgaauw


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 233.

Tweets by kunstbus