kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Inez van Lamsweerde

Inez van Lamsweerde / Vinoodh Matadin



Wonen en werken in New York en Amsterdam.

Inez Van Lamsweerde (1963) is samen met haar man Vinoodh Matadin een veelgevraagd team. Hun foto's worden gebruikt voor advertenties in bladen zoals Interview Magazine, Visionaire, Vogue Homme en Kodak. Zij bewegen zich op het grensvlak tussen commerciële mode-fotografie en kunst. Met vaste galeries in Keulen, Parijs en New York en een waslijst aan exposities in musea is zij behalve in de modewereld ook in de kunstwereld een gevestigde naam.

beeldmanipulatie
Tot voor kort was het manipuleren van foto's met de computer het exclusieve domein van de reclamewereld. Nu is de digitale beeldmanipulatie in de fotografie en in de beeldende kunst een geaccepteerd verschijnsel. Van Lamsweerde heeft die scheiding tussen kunst en mode nooit zo willen zien, in haar ogen zijn beide gelijkwaardig. In een interview zei ze onlangs: 'Ik bevind me nu in een situatie waar ik altijd al van heb gedroomd, mijn werk staat èn in Vogue èn op de Biënnale van Venetië. Ik maak niet meer wat de tijdschriften willen; ze willen nu wat ik maak'. 'Al mijn werk wordt nu als een geheel gezien,' Van Lamsweerde gebruikt classificaties of stereotiepen uit de reclamewereld zoals het fotomodel en het standaardgezin met man, vrouwen kind. Met digitale voortvarendheid en paintbox-manipulaties ontdoet ze het lichaam van al zijn persoonlijkheidskenmerken.

Haar foto's zijn behalve uiterst esthetisch, lichtelijk vervreemdend en surreëel. Ze gaan over zeer eigentijdse, verontrustende, om niet te zeggen modieuze thema's en hebben door haar manipulaties iets ironisch. Van Lamsweerde maakt uitbundig gebruik van clichés, van overbekende, gecorrumpeerde beelden die ze net een beetje meer corrumpeert dan gebruikelijk is.

Inez van Lamsweerde (1963 Amsterdam), Nederlandse fotografe, haar moeder was modejournaliste,
Opleiding: twee jaar mode-academie, daarna fotografie op de Rietveld Academie, Amsterdam (1985-1990). De mode verloochende ze echter niet. In haar werk maakt ze gebruik van allerlei elementen van de modefotografie: haar foto's hebben de scherpte en technische perfectie van modefoto's, ze werkt met modellen in de studio, is omringd door een team van visagistes, stylistes, kappers en technici, en manipuleert haar foto's met de paintbox, een apparaat dat vooral door reclamemakers wordt gebruikt. En ze werkt bij voorkeur met mooie, koelbloedige dames.

Vinoodh Matadin, 1961 geboren in Amsterdam,
1985 diploma Vogue modeacademie, Amsterdam
Vinoodh Matadin is stylist en mode-ontwerper geweest.

Van Lamsweerde en Matadin ontmoetten elkaar in Amsterdam, op de mode-academie Vogue.

1986 eerste samenwerking
Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin begonnen hun samenwerking in 1986 toen Vinoodh Matadin zijn eerste collectie voor het merk Lawina presenteerde en pers- en uitnodigingsfoto's nodig had. Lawina werd een aardig succes, hoewel Matadin vooral geld verdiende met de collecties die hij daarnaast voor Mac & Maggie ontwierp. 'Dat liep goed, maar toen kwam Hennes & Mauritz en was het héél snel afgelopen. Die prijzen, daar kon helemaal niemand tegenop.'

Vinoodh was meer tijd kwijt aan de zakelijke sores dan aan ontwerpen, en dat was precies wat hem in mode niet interesseerde. Dus stopte hij in '91 met Lawina en ging fulltime samenwerken met Inez.
"Ik druk op de knop, Vinoodh is mijn extra paar ogen", zegt Van Lamsweerde, "Omdat ik zo gefocust ben op het model, verlies ik soms het overzicht. Vinoodh houdt het uitgangspunt in de gaten." Matadin, voormalig mode-ontwerper: "Inez is de cameraman, ik ben de regisseur."

zinneprikkelende foto's
Begin jaren negentig werd van Lamsweerde bekend met zinneprikkelende foto's van sexy vrouwen. Voor al haar foto's gebruikte ze gangbare erotische houdingen, maar ze zette die zo zwaar aan en liet haar modellen zo zelfbewust in de lens kijken, dat haar foto's ook iets van een parodie op die al te bekende plaatjes waren. 'Ik steek juist de draak met de afgesleten voorstellingen van vrouwen, maar in de taal van clichés', zei Van Lamsweerde over die vroege foto's.

1991 'Vital Statistics'
Inez van Lamsweerde begon haar bliksemcarrière in 1991 met de foto-opdracht van de gemeente Groningen, Vital Statistics, waarmee ze de PANL Kodak Award won. Voor de Groningse manifestatie Fotowerk monteerde ze een aantal pin-ups voor treurige Groningse stadsgezichten als de plaatselijke suikerfabriek en een flatgebouw in aanbouw. Het was de bedoeling om in de buitenlucht foto's te nemen van modellen in een pin-up pose met onopvallende plaatsen in Groningen als achtergrond. Het echtpaar Inez & Vinoodh hadden al proefexemplaren genomen van de foto's van de achtergrond. Door de slechte weersomstandigheden was het echter niet mogelijk om de modellen daadwerkelijk tegen de stadse achtergrond te fotograferen, waardoor Van Lamsweerde op het idee kwam om met paintbox te werken. De foto's die in de studio van de modellen waren genomen, werden in foto's van Groningen geplaatst.

Canon Image Center
Voor een gigantisch billboard op Canon Image Center maakte ze een foto van een koele blondine in haute-couture-jurk die zeer gestileerd de grond likt.
De likkende vrouw op het billboard van het Canon Image Center werd, in aangepaste vorm, door Mazda gepikt voor een advertentiecampagne. Van Lamsweerde wist dat terug te draaien en gebruikte het beeld vervolgens zelf voor een schoenenreclame.

Hortusbrug
In 1993 haalde ze het nieuws met een foto van twee schaars geklede vrouwen die de onderkant van de Hortusbrug moesten sieren. Een feministische actiegroep stak daar een stokje voor en bekladde het kunstwerk.
Toen er in Amsterdam veel gekrakeel was over Van Lamsweerdes bekladde dames onder de Hortusbrug beschreef Rinus Ferdinandusse fijntjes hoe een argeloze beschouwer van de foto van de wijdbeense vrouwen vergeefs zocht naar merk en prijs van de inlegkruisjes - de maandverbandfabrikanten waren juist bezig met een offensief.

P.S I New York
Het duo verbleef een jaar (1992-1993) als artists-in-residence van het PS 1 museum.

Ze leurden met hun map bij modetijdschriften en agenten. Niemand zag echter wat in Van Lamsweerdes glanzende, op de computer bewerkte foto's. De toen gangbare grunge-stijl eiste zwart-wit-fotografie. Op gebruik van make-up en kleur rustte een taboe. 'You're crazy, it will never work', zeiden redacteuren bij het bekijken van haar portfolio. Alleen een agent van een bekende modefotograaf bekommerde zich om het jonge Nederlandse stel. Hij legde hen uit dat je als Europeaan Amerika niet vanaf nul kunt veroveren. Word een ster in Nederland en probeer het dan nog eens, adviseerde de agent.

Blvd
Die raad namen Van Lamsweerde en Matadin ter harte. In Holland was net tijdschrift Blvd. gestart, daarvoor gingen ze series schieten; bijna magisch realistische beelden van supervrouwen, gemonteerd in spectaculaire achtergronden, met hoogdravende teksten erbij. Het was de overtreffende trap van glossy; voor elke foto zaten ze dagenlang achter de computer te monteren en te retoucheren.

internationale carrière
De liefde met Blvd. bekoelde toen het blad een serie, waaraan ze twee maanden gewerkt hadden, plaatste zonder zichtbare credits. Ze waren zo teleurgesteld dat ze de serie naar een paar buitenlandse bladen stuurden. Het Britse maandblad The Face hapte toe. Met een publicatie van tien pagina's in het Engelse tijdschrift begonnen Van Lamsweerde en Matadin in 1994 hun internationale carrière. Dit was de eerste keer dat in een modeserie de modellen en de achtergronden los van elkaar werden gefotografeerd en later met gebruik van de computer tot één beeld werden gecombineerd. Deze techniek, tot in de perfectie uitgevoerd, en de vaak onverwachte combinaties van voor- en achtergronden kenmerkten Van Lamsweerde en Matadin's hyperrealistische stijl. Iedere serie werd gemaakt met als doel om zowel subversief als lovend binnen de context van een tijdschrift te ageren.

Uitgaande van het idee dat mode een directe afspiegeling van onze tijd is, benaderden de fotografen hun vroege modeseries eerder vanuit een sociologische en psychologische achtergrond dan alleen een puur esthetische. De werken fungeerden als spiegels om vaststaande ideeën over schoonheid, geluk door glamour en over de media te reflecteren.

1995 New York
De vraag naar hun foto's in Nederland bleef uit. Van Lamsweerde: 'Ik geloof dat we één keer een reclamefoto voor Schweppes hebben gemaakt. Zoiets herinner ik me vaag.' Logisch dat ze, na een jaartje heen en weer pendelen tussen Amsterdam en New York, in '95 definitief naar New York verhuisden.

Het team werkt en woont in New York maar is regelmatig in Nederland om werk af te drukken en beelden te bewerken. Voor dat laatste werken ze al vanaf het begin samen met hun vaste computeroperator Karin Spijker. Karin's handschrift en input is een belangrijk onderdeel van het werk, we zijn samen opgegroeid en blijven experimenteren met verschillende technieken om het werk steeds naar een volgend niveau te trekken.

Het teamwork is het meest fantastische element van de modefotografie; samen met het model, de stylist, art director, kapper, make-up artist en licht-specialist Jodokus Driessen wordt alle energie en talent gebundeld om tot dat ene perfecte beeld te komen. 'Deze constante uitwisseling van inspiratie en vertrouwen is wat dit vak zo bijzonder maakt.' verklaren Van Lamsweerde en Matadin.

vrij werk
Haar vrije werk is de uitlaatklep voor Van Lamsweerde. Zo eens in de twee jaar maakt zij een serie foto's waarin ze de onvervulde ambities uit haar modewerk realiseert. De maakbaarheid van lichamen, identiteit en sekse vormen voor Inez van Lamsweerde een belangrijke inspiratiebron voor haar vrije werk. Van Lamsweerde neemt onder andere vrouwelijke ideaalbeelden uit de massamedia als uitgangspunt en manipuleert deze met behulp van de 'paintbox'-computer. Haar fotografische werken konfronteren ons met een kultuur waarin het lichaam elke natuurlijkheid dreigt te verliezen. Het gebruik van de computer perverteerde tevens het idee van de waarheid van een foto. Dit maakte de beelden letterlijk tijdloos doordat er werd ingegrepen in 'het beslissende moment' van de opname.


Thank you Thighmaster
In de serie 'Thank you Thighmaster' (1993) verbouwde ze vier modellen met behulp van de computer tot griezelig echte etalagepoppen, maar wel met behaarde armen en kloppende aders.
De beroemde serie Thank you Thighmaster (een thighmaster is een populair gymnastiekapparaat in Amerika om de dijbeenspieren te verstevigen) is regelrecht geïnspireerd op de Amerikaanse voorkeur voor plastic, facelifts en maakbaarheid als bezwering van de dood.
Het griezelige resultaat: wezenloos starende vrouwen met perfect geproportioneerde lichamen in verstarde posen. Ze zijn naakt en hoewel naakt voor natuurlijkheid staat, zijn ze zo artificieel als maar mogelijk is. Je ziet eerst het cliché, dan de dubbelzinnigheid: de gladheid en stilering gaat zo ver dat de vrouwen geen vagina en tepels hebben. Het is niet duidelijk waar de grens tussen mens en pop ligt; de vrouwen zijn seksloos en identiteitsloos en zien eruit alsof ze genetisch gemanipuleerd zijn, als enge posthumane wezens. De vrouwenlichamen glanzen van perfectie, geen oneffenheid is te zien op de huid. Alleen gaat hun gladheid zo ver dat ze vreemd en seksloos zijn geworden. Van Lamsweerde verwijderde namelijk tepels, lichaamshaar en genitalien. 'Joan', 'Pam', 'Kim' en 'Britt' zullen nooit sporen van veroudering tonen. Ze zien er 'forever young' uit, meisjesachtig slank, tegelijkertijd wezenloos en zonder identiteit.

In de fotoserie 'The Forest' (1995) werden vier mannen digitaal voorzien van vrouwenhanden.


1993 Final Fantacy Ursula

Final Phantasy - half kind, half vrouw
Van Lamsweerde tart in haar werk een grens. Voor haar serie 'Final Phantasy' stonden drie-jarige kinderen model. Onbevangen kinderlijke onschuld heeft in deze serie plaatsgemaakt voor gekunstelde volwassenheid. De peuters zijn kind noch volwassene, man noch vrouw. Hun kunstmatige pose en de supergladde huid brengen een vervreemdend effekt teweeg. Bij nader inzien is het vooral hun gezicht dat dat effekt veroorzaakt: Van Lamsweerde verving de monden van de meisjes door mannelijke, volwassen monden met een geforceerde glimlach. Ze heeft de kleine meisjes dan ook nog achter een glasplaat gefotografeerd, waardoor hun ledematen hier en daar iets merkwaardig verwrongens hebben.


The Widow
Voor haar serie The Widow heeft Van Lamsweerde ook weer een meisje gefotografeerd. De weduwe op de foto's wordt 'gespeeld' door het achtjarige model Kirsten. The Widow bestaat uit vier foto's: een vierkante foto van een uitsnede van het gezicht van Kirsten en drie grote foto's van het meisje in drie verschillend gekleurde jurken. Die kleuren zijn - heel klassiek - wit, zwart en rood.
Op The Widow (black) zit het meisje zijwaarts in een zwarte rouwjurk met een vervreemdend witblauw parkietje op haar heup. Ze draagt schoenen met hoge hakken, ze heeft een wasbleek gelaat, haar ogen zijn subtiel opgemaakt. Ze is een mini-volwassene die opvallend mollige kinderhandjes met kortgeknipte nageltjes heeft. Naast haar ligt een losse zwarte ceintuur en op de achtergrond zie je vaag een trouwjurk om, zo ben je geneigd te denken, een pop zonder hoofd die wordt vastgehouden door een zeer volwassen vrouwenhand met roodgelakte nagels. Dat is ongetwijfeld heel symbolisch bedoeld.
Op The Widow (white) draagt het model een witte jurk, haar zwart geschminkte gezicht drukt rouw uit. Alleen op de wangen en de mond zijn lichte toefjes rood te zien.
Het minst onschuldig is The Widow (red). Die foto laat een eigenaardige piéta zien: het piepjonge meisje houdt een zeker veertigjarige man met grijze baard in haar armen. Ze heeft een knalrode jurk aan, ze heeft haar ogen geloken, de pupillen zijn weggedraaid. De Christus gaat in het zwart en lijkt nog in leven. Heel expliciet laat Van Lamsweerde hier zien wat de andere foto's ook suggereren (een weduwe van acht!): hier zou sprake van pedofilie of incest kunnen zijn.
The Widow is minder beklemmend dan Final Fantasy - daarvoor zijn de foto's te nadrukkelijk gestileerd, ze gaan ook wel heel overduidelijk over lijden - maar ook hier is de grens tussen onschuld en perversie en tussen meisje en vrouw vervaagd.

De mode en het vrije werk zijn met elkaar verweven, zegt Van Lamsweerde. "Het vrije werk is extremer en emotioneler. Het is puur persoonlijk en van mij alleen. Er komt pas iets nieuws als ik wat te zeggen heb. Omdat ik sommige elementen van het vrije werk naar het modewerk haal, wordt dat veel subversiever. Wat ik interessant vind, is te onderzoeken hoe dingen in een andere context een nieuwe betekenis krijgen, welke taal in welke omgeving wordt gebruikt." Met het verwachtingspatroon van haar opdrachtgevers speelt ze. Het glamour-damesblad Harper's Bazaar krijgt een reportage in de stijl van een hippe glossy als The Face, en omgekeerd.

Tussen mode en beeldende kunst bestaat voor Van Lamsweerde geen echte scheiding. Maar een modefoto kan alleen aan een galerie- of museummuur eindigen als de kleren een niet te prominente rol spelen. In schoonheid schuilt de waarheid, zegt de fotografe. Niets kan haar zo fascineren als een mooi gezicht. In de studio wordt ze soms zo getroffen door wat ze ziet, dat ze vergeet de sluiterknop in te drukken. "Pure schoonheid is een overweldigende ervaring", zegt ze. Neem de films van Visconti, of het werk van de Amerikaanse schilder Ellsworth Kelly. Als ze voor een van zijn effengekleurde, geometrische schilderijen staat, is er volgens Van Lamsweerde geen discussie meer mogelijk. "Dan voel je gewoon, dit is zo puur, zo minimaal, zo bijna honderd procent de essentie. Dan wil ik wel huilen."

Het portret
In 1997 wordt het gebruik van de computer steeds subtieler als Van Lamsweerde en Matadin de essentie van het klassieke portret onderzoeken. De focus ligt op pure schoonheid en emotie. De werken zijn ontdaan van iedere frivoliteit en zijn gebaseerd op vorm; het hoofd, het lichaam en de neutrale achtergrond bepalen de compositie.

Ook in de op locatie geschoten campagnes voor Yohji Yamamoto (1998) fungeert het landschap als grijze achtergrond.

In 1999, als reactie op alle ultieme perfectioneringsmogelijkheden van het apparaat waarbij de nadruk ligt op vorm, wordt de computer nu juist heel ruw, en schijnbaar ongecontroleerd gebruikt in de laatste twee campagnes voor Balenciaga. Dit keer wordt de in het werk steeds terugkerende bewuste verstoring van de perfectie letterlijk uitgebeeld.


1999 Me Kissing Vinoodh (Passionately)

Me
In dit vrije werk is Inez van Lamsweerde op zoek naar het geheim van Ellsworth Kelly, 'op zoek naar kleine stille dingen'. Het perspectief is verschoven. De fotografe, die de Dalai Lama als een van haar helden noemt, spreekt van warmte, liefde, compassie en persoonlijkheid. Voorbij is de tijd dat ze baby's mannenmonden gaf en een discussie wilde losmaken over 'het maakbare lichaam'. Voor haar recente serie zelfportretten, getiteld Me, maakte ze zelfs geen gebruik meer van de computer. Op twee van de twaalf meer dan levensgroot uitvergrote polaroids staat de fotografe zelf, op de overige foto's familie en vrienden. Toch zijn het zelfportretten.

Met de serie zelfportretten geeft Van Lamsweerde aan dat ze het cynisme in de kunst beu is. Ze heeft nog steeds bewondering voor de bravoure van de Britse kunstenaar Damien Hirst, die koeien doorzaagde en op sterk water zette. Maar veel moderne kunst is haar te ongevoelig en te onpersoonlijk. "Als het maar cynisch is, dan is het wel goed. Schoonheid daarentegen wordt vaak afgedaan als decoratief. Ik vraag me af of dat wel zo erg is. Het lijkt wel alsof er op mooi een taboe rust. Wat ik wil, is iets moois maken dat niet alleen maar oppervlakkigheid overbrengt."

2001 Expositie Groninger Museum
De tentoonstelling toont werken uit de serie Vital Statistics die in opdracht van de Gemeente Groningen is gemaakt en volgt de ontwikkeling van het werk vanaf de series uit THE FACE en de Amerikaanse Vogue (1995) via de drie seizoenen durende samenwerking met Yohji Yamamoto tot aan de nieuwste campagnes voor Balenciaga. Het hart van de tentoonstelling - de grote middenzaal - bestaat uit tien portretten van de voor Van Lamsweerde en Matadin meest inspirerende modellen waaronder Kate Moss, Stephanie Seymour en Christy Turlington. Hiermee wordt heel duidelijk aangegeven waar het Van Lamsweerde en Matadin allemaal om draait: de fetish van het gelaat. Deze serie geeft rekenschap van de obsessie om betekenis te geven aan de oppervlakte, om iemands gezicht te lezen op een zo extreem mogelijke manier. Het spelen met het idee dat iemands karakter en leven aan de buitenkant zijn weer te geven. Deze serie close-ups geeft aan dat het weergeven van de psyche van de persoon in de kleren datgene is wat Van Lamsweerde en Matadin fascineert, maar ook dat zelfs alleen al de manier waarop de ogen in het gezicht staan een stroom van associaties kan opwekken. Het verhaal van de modefoto wordt dan afgemaakt door het gebruik van de 'taal van kleren. Deze taal is volgens van Lamsweerde en Matadin gebaseerd op een collectief geheugen van waaruit onderdelen worden opgepikt en op een nieuwe manier worden gebruikt al naargelang het moment. Ideeën over mooi en lelijk worden door de fotografen voortdurend bevraagd en verschoven.

De imperfecte schoonheid, daar waar er een kras in de laklaag zit, blijkt de deur te openen naar de emotionele ervaring van een modefoto.

De tentoonstelling in het Groninger Museum valt samen met een overzicht van de Haute Couture collecties van de ontwerpers Viktor & Rolf met wie Van Lamsweerde en Matadin vanaf 1997 samenwerken.

Het gelaat
Inez van Lamsweerde heeft een fascinatie voor het gelaat. Het gelaat vertelt volgens haar veel over de persoonlijkheid van een mens. Het is een droom van Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin om een enorme portrettengalerij aan te leggen van mensen die hen inspireren. Ze hebben al een begin met dit plan gemaakt. De foto's van Carmen, Guinevere en Tatjana behoren hiertoe. Er is niets aan de make-up of kleding van de modellen gedaan. Van Lamsweerde heeft ze gefotografeerd in hun persoonlijke verschijning; zoals ze zichzelf kleden en opmaken. Ze staan er zo natuurlijk mogelijk op. De haartjes en poriën van het gezicht zijn goed zichtbaar, waardoor de huid bijna tastbaar lijkt.

[11-05-2003] Het blad American Photo heeft een lijst van de beste 25 fotografen ter wereld opgesteld en die bevat één Nederlandse naam: Inez van Lamsweerde. Zij is opgenomen met haar partner Vinoodh Matadin.
Volgens het Amerikaanse blad heeft het tweetal in zowel de mode- als de kunstfotografie het gebruikelijke denken over schoonheid op de helling gezet. 'Door het beeld van lichamelijke perfectie en sexe digitaal te verdraaien hebben ze een ironische invalshoek toegevoegd aan werk voor reclames en modebladen als Vogue en The Face', aldus American Photo.

Gezamenlijke CV Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin,
1992 artist residency bij P.S.1, New York
1992 PANL Fotoprijs, Nederland
1993 eerste publicatie in Blvd., Nederland
1994 publicatie in The Face, UK
1995-1997 campagnes voor Vivienne Westwood
1997-2003 campagnes voor Louis Vuitton, Balenciaga. Gucci, Calvin Klein, Dior Homme, Estee Lauder, Shiseido.
1997 eerste tentoonstelling in Matthew Marks Gallery, New York
1997 A Rrose is A Rrose is a Rrose, groepstentoonstelling in Guggenheim Museum, New York.
1999 Maria Austriaprijs voor Fotografie, Nederland
Van Lamsweerde was zeer verrast toen ze van het Amsterdams Fonds voor de Kunst de prijs kreeg. Het Groninger Museum is al jaren bezig haar werk te collectioneren, maar de recensies in de Nederlandse kranten waren vaak zuur. "Ik had het idee dat ik vergeten was in Nederland. Ik woon al vijf jaar in New York. Ik heb geen Nederlandse galerie meer, en ik zit hier niet in het kunstcircuit. Het Stedelijk Museum in Amsterdam heeft slechts één minuscuul werkje van mij. Ik had het al opgegeven. Er is een bepaalde scene hier en daar hoor ik niet bij. Dat komt denk ik ook, omdat Vinoodh en ik zo succesvol zijn in de mode. Je hebt kunstenaars die 's avonds in een restaurant werken om bij te verdienen. Dat wordt wel oké gevonden."
2000 overzichtstentoonstelling Groninger Museum

Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin 9 zwart-wit naaktfoto's gemaakt van medewerkers van mugmetdegoudentand.

Websites: De Groene Amsterdammer van 10 september 1997 door Xandra Schutte, Nieuwsselectie: Cultureel Supplement 1999 en 'Inez en Vinoodh' in het Volkskrant Magazine van 22 februari 2003., Virtuele Mediatheek, Digischool


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 117.