kunstbus

Ben jij onwetend, leerling, gezel, meester of uomo universale? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Kim Zwarts

Kim Zwarts (1955, Maastricht) heeft naam gemaakt als fotograaf van architectuur. Hij fotografeerde het werk van onder meer Wim Quist, Charles Vandenhove, Wiel Arets, Thom Mayne/Morphosis en Luis Barragan. Zijn werk is veelal in zwart/wit en kenmerkt zich door frontale gezichtspunten, gesloten composities en ongebruikelijke afsnijdingen. Vooral aan de westkust van de Verenigde Staten, waar hij met tussenposen woont en werkt, wordt zijn oeuvre zeer gewaardeerd.
De Maastrichtse fotograaf heeft een forse stapel publicaties op zijn naam staan. Veel mensen zullen hem kennen van zijn bijdragen aan de architectuurkalenders van Océ.

Zwarts is een man van nuances. Er is veel aandacht voor de stofuitdrukking van dingen: een zacht glanzende natuurstenen wand; een glimmende metalen lantaarnpaal; het korrelige oppervlak van oud asfalt. De keuze voor een camera wordt bepaald door nevenschikking: alles is haarscherp in beeld gebracht en daarmee gelijkwaardig.

Zwarts stilistische en picturale begaafdheid komt volledig tot zijn recht in een bijzondere uitgave over het werk van de Mexicaanse architect en Pritzker prijswinnaar Luis Barragan (1902-1988). Barragans spirituele architectuur waarbij door een serene lijnvoering, gekleurde wanden en geregisseerde lichtval een betoverend spel tussen werkelijkheid en illusie ontstaat, accordeert prachtig met Zwarts' beeldopvatting waarbij de weergave van de realiteit transcendeert in autonome picturale ruimten.

In de loop van de jaren negentig verlegt Kim Zwarts zijn aandacht naar het natuurlandschap en de bebouwde omgeving. Hij maakt sinds 1982 jaarlijks lange reizen met name naar de Verenigde Staten. Wanneer er geen sprake is van een opdrachtsituatie beproeft Zwarts allerlei methodes om zijn werk een bepaalde urgentie te verlenen, om zogezegd de 'willekeur' van de persoonlijke smaak uit te bannen. Geografische kaarten en rastersystemen gaan een rol spelen bij het bepalen van de camerapositie. Zwarts werkt veelal in series om zodoende de conceptuele logica, van waaruit deze beelden ontstaan, navoelbaar te maken.

Zwarts varen nadat hij in Californië geïmponeerd raakte door deze archaïsche bomen. Het museum bezit van Kim Zwarts een fotoserie over de bouwfase van het Bonnefantenmuseum uit 1992 - 1994 en is voornemens werken uit de serie Palos Verdes aan te kopen.

Museum in Venlo bijv. maakt Zwarts een serie foto's in 2000 en 2001, vlak voor en na de opening. Aan de reeks ligt een bijzonder concept ten grondslag.
Wat Zwarts deed, is voer voor meetkundigen en andere beoefenaars van exacte wetenschappen.
Over de plattegrond van het museum en zijn directe omgeving tekende hij een raster van vier horizontale en vijf verticale lijnen, waardoor twintig snijpunten ontstonden. In werkelijkheid (schaal 1:1) is de onderlinge afstand tussen de lijnen 28,75 meter. Het raster werd zo verschoven dat de verticale lijnen precies in noord-zuidrichting kwamen te liggen en samen vielen met de lengtemeridiaan. De twintig snijpunten werden vervolgens gefotografeerd, waarbij Zwarts zelf het standpunt bepaalde en de richting koos. Zo ontstond een conceptuele en objectieve karakterschets van het destijds nieuwe museum en zijn directe omgeving. Een fotografisch profiel dat verrast en het gebouw heel anders laat zien dan in onze dagelijkse waarneming.
De vroege zondagochtend is voor de fotograaf Kim Zwarts met afstand het meest ideale dagdeel van de week. Op een zeldzame nachtbraker of vroege vogel na zijn de straten uitgestorven. Geen levende ziel dus die zijn concentratie kan verstoren. Als de dag nog maar net door de nacht is gebroken, is bovendien het licht op zijn mooist. Niet fel striemend maar aarzelend tastend, waardoor alles zachter lijkt. Wie tot de categorie nachtbraker of vroege vogel behoort en hem dus aan het werk zou kunnen zien, zal zeker even denken dat de geest van een fotograaf uit een ver verleden tot de levenden is teruggekeerd. Zwarts fotografeert namelijk met een loodzwaar bakbeest. Een Sinar P1 voor de kenners, een technische camera van ver voor het digitale tijdperk. Een toestel waarbij een statief wordt gebruikt dat even degelijk oogt als de poten van de Eifeltoren.

Zwarts werkt niet met film. Voor elke opname schuift hij een lichtgevoelige plaat van 20x25 centimeter in het camerahuis. En om de verschijning op zondagochtend compleet te maken: als het licht op de zoeker valt, verdwijnt de fotograaf onder een zwarte doek.

Maar het gaat natuurlijk om ‘s mans foto's en die zijn van zo'n hoge kwaliteit dat de naam en faam die hij heeft verworven, vanzelfsprekend zijn. Zwart verkent het Limburgs Museum, kruipt als het ware in zijn ziel. Zijn camera streelt het gebouw, waarbij de verschillende bouwmaterialen bijna tastbaar worden. Baksteen krijgt daardoor een hoge aaibaarheidsfactor, de natuurstenen vloeren glanzen mysterieus op. Nergens op de foto is beweging of handeling. Overal ontbreekt de mens. De beeldafsnijdingen zijn niet voor de hand liggend, de composities gesloten. Als een boeddhistische monnik bespiegelt Kim Zwarts het wezen van het gebouw. De klik van de ontspanner is een moment van satori. Zen en de kunst van het fotograferen van een museum, kortom.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1719.