kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Magnum

Robert Capa: een fotoagentschap, werkend als een collectief. Zwervend door Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog vond hij in Henri Cartier-Bresson, George Rodger en David Seymour zijn geestverwanten. In mei 1947 richtten de vier in New York samen met Bill Vandivert hun eigen internationale free-lance agentschap op: Magnum Photos Inc. Genoemd naar een fles champagne. Ieder koos een deel van de wereld als werkterrein en ging aan de slag.

Het eerste en inmiddels vermaarde fotocollectief Magnum werd opgericht om diepgravende fotojournalistiek te bedrijven en het auteursrecht van de fotograaf te beschermen door de rechtenpolitiek van de grote agentschappen te omzeilen. Magnum was lange tijd het meest prestigieuze fotoagentschap ter wereld.

Magnum en zijn fotografen zijn beeldbepalend geweest voor de journalistieke en documentaire fotografie in de tweede helft van de twintigste eeuw. Naoorlogse wederopbouw, koloniale bevrijdingsoorlogen, hongersnoden en natuurrampen, boeren en arbeiders, politici en kunstenaars - overal ter wereld werden ze vastgelegd door het allengs groeiende fotografencollectief.

Magnum was zeer belangrijk voor de ontwikkeling van de journalistieke fotogarafie. Het was een samenwerkingsverband van de meest getalenteerde fotojournalisten. Onder invloed van onder anderen Cartier-Bresson werd de foto, in plaats van een plaatje bij een artikel, een noodzakelijke aanvulling bij de tekst. De fotojournalistiek veroverde een eigen plek, werd een kunstvorm.

Inmiddels bevat de ledenlijst van Magnum meer dan 70 namen en worden er al lang niet meer alleen reportages gemaakt.

Dat deelzijn van Magnum ruim vijftig jaar later de droom zou worden van vele collega's kunnen David Seymour, George Rodger, Robert Capa en Henri Cartier-Bresson, onmogelijk hebben voorzien.

Larry Towell fotografeert al jaren een kleine Mennonietengemeenschap in Ontario, niet in opdracht maar omdat hij gefascineerd is door het onderwerp. Zijn lidmaatschap van Magnum stelt hem in staat op deze manier te werken, niet achternagezeten door een opdrachtgever die steeds wil weten 'of hij al iets heeft'. Als Towell vindt dat het af is, pas dan zal zijn serie via het netwerk van Magnum aan vele kranten en tijdschriften worden verkocht.

Aan het lidmaatschap van Magnum gaat een strenge selectieprocedure vooraf en soms doet iemands toelatingsverzoek de gemoederen hoog oplopen. De documentaire laat zien hoe dat de relatieve nieuwkomer Martin Parr overkwam. Diens soms hilarische kijk op het leven van alledag, vertaald in glanzende kleurenfoto's, ging een aantal oude rotten in de fotojournalistiek te ver. Op de jaarlijkse Magnum familiedag buigen de leden zich over de portfolio's van aspiranten. Na stemming, in de documentaire keurig voorzien van 'piepjes' om de geheimhouding te bewaren, wordt het verlossende woord gesproken en de fotograaf al of niet tot de rangen toegelaten. Mede dankzij de actieve steun van Donovan Wylie, de benjamin van Magnum, werd Parr toch geaccepteerd.

Het is de diversiteit aan beelden, ontstaan vanuit hetzelfde gevoel voor eerlijkheid, authenticiteit en het verlangen de wereld te tonen zoals hij is, die Magnum zo uniek maken. En dus zien we naast iconen uit de fotojournalistiek zoals Vietnam gezien door Philip Jones Griffiths en de honger in Afrika van Chris Steele-Perkins, ook de portretten die Eve Arnold van Marilyn Monroe maakte en de ontroerende serie van Donovan Wylie over het bijna verdwenen Belfast van zijn jeugd. Bij Magnum zijn de fotografen de baas en ondanks de al jaren financieel weinig florissante situatie hoop je dat dat altijd zo zal blijven.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 40.