kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Marc Detiffe

Il Maestro, het parlementsgebouw van de Franse Gemeenschap, schrijfster Malika Madi, het zijn maar enkele van de vele onderwerpen die Marc Detiffe voor zijn objectief kreeg. De ene keer speelt hij met licht en creëert hij transparante effecten, de andere keer is het beeld een mix van zijn nieuwsgierigheid als fotograaf en zijn respect voor het model.

Marc Detiffe debuteerde eind jaren 80 als setfotograaf. Hij legde de opnamen van kortfilms vast terwijl hij intussen zijn fotostudies aan La Cambre (Brussel) voltooide. Zodra dat gebeurd was, nam hij contact op met Marion Hänsel, die hem voorstelde de shooting van Les Noces Barbares te doen. Er volgde een hele serie langspeelfilms, die stuk voor stuk mijlpalen zouden worden in de geschiedenis van de Belgische film: Le Maître de Musique, Le Huitième Jour, Il Maestro. Marc Detiffe observeerde en analyseerde het werk van de director of photography, een man die met licht tovert, en leerde zo de kunst om het licht te vangen en weer te geven. Hij maakte trouwens tal van fotoreportages over filmshootings voor het tijdschrift Première.

Architecturaal patrimonium
Met zijn setfoto's onder de arm trok hij op prospectietocht bij de architectuurbureaus van het land. Met succes. Hij kreeg meer en meer opdrachten. Resultaat? Een indrukwekkend aantal - en indrukwekkend ogende - beelden van gebouwen, huizen en winkelcentra, hals, traphallen, patio's, kantoren, vergaderzalen. Geen enkel detail van de constructies ontsnapt aan zijn zoeker. Marc Detiffe publiceert ook regelmatig fotoreportages rond oude gebouwen, stedenbouw en architectuur. Talrijke foto's van zijn hand verschijnen in boeken over patrimonium en architectuur, onder meer "Ausia Architectures", uitg. Didier Hatier, "UCB Center - Assar", uitg. Images Publishing of "Het Rekenhof", uitg. Lannoo. Wat van zijn foto's bijblijft? De scherpte en de helderheid, het spel met reflecties en licht, met volumes en symmetrie.

Ook schoot hij een veertigtal portretten voor de campagne "La haine, je dis non!", een sensibiliseringscampagne van de Franstalige Liga voor de Mensenrechten en de MRAX (Mouvement contre le racisme, l'antisémitisme et la xénophobie). De zwartwit foto's (die je kan bekijken op www.mrax.be/expo.htm ) met teksten van de auteur Luc Malghem, tonen mensen met een verschillende sociale en culturele achtergrond, jongere en oudere mensen die ooit getuige of slachtoffer van rassenhaat waren. De fotograaf kijkt met belangstelling en respect; hij observeert en onthult met de nodige schroom. En de boodschap komt over. "Dit soort werk begint gewoonlijk met een ontmoeting of een ontdekking. Dat zijn mijn hoogstpersoonlijke privé-momenten".

Technische aspecten
"Ik houd me enkel bezig met shooten, geholpen door assistenten. De rest van het werk laat ik over aan de labs. Mijn materiaal bestaat uit een technische camera van Sinar en de middenformaat van Hasselblad". En digitaal werk? "De apparaten met digitale achterwand staan volgens mij nog niet helemaal op punt. Maar dat zal niet lang meer duren: binnenkort komt er een formaat 6/4,5 uit met een resolutie van 22 miljoen pixels. Als de tests positief zijn, zal ik met plezier digitaal werken". Wat afdrukken betreft, grijpt hij echter zonder aarzelen naar de digitale oplossing. "De foto's van de Hanoi-tentoonstelling zijn stuk voor stuk digitaal afgedrukt. Het resultaat is uitstekend". Toch waren verschillende proeven nodig, aangezien het contrast en de kleurschakeringen van de prints in functie van het omgevingslicht veranderen.

Variaties op een thema
"Ook al ben ik dan gespecialiseerd in film en architectuur, maatschappelijke problemen raken me en projecten met een sociale en politieke boodschap interesseren me". Nieuwe uitdagingen zijn trouwens altijd welkom, zoals een stage geven over het gebruik van de technische camera aan de studenten van de Brusselse "Ecole Supérieure de l'Image Le 75". "We zijn een week naar Cantal getrokken, waar we rond het landschap hebben gewerkt. Nog een onderwerp dat me nauw aan het hart ligt". Marc Detiffe verdeelt zijn tijd over filmopnamen, architectuurfoto's en persoonlijke projecten. "Door al die verschillende dingen te doen, kan je routine en saaiheid vermijden". Iets wat duidelijk blijkt uit zijn foto's.

Hanoi
Een werk van lange adem. "In twee jaar tijd reisde ik vijfmaal naar Vietnam, in het gezelschap van documentairemaakster Sophie Patigny. Sinds eind jaren 80, het moment waarop de machthebbers een meer liberale koers gingen varen, beleeft het land grote veranderingen. De druk van het politiek systeem - dat verschrikkelijk onderdrukkend was - is afgenomen, zelfs al is het nog altijd gevaarlijk om openlijk je mening te zeggen. Die verandering lees je af uit de houding van de mensen die je op straat tegenkomt, maar je ziet het ook aan de stedenbouw en de architectuur". De contrasten die het gevolg zijn van deze verandering, daarover gaan de foto's van zijn reizen. De bijschriften zijn het resultaat van gesprekken met de stedelingen. "We wilden op langere termijn werken en probeerden zoveel mogelijk mensen die we op onze vorige reizen ontmoetten, terug te vinden". Het resultaat is Hanoi. Dôi Moi: le renouveau, een collage van teksten en zwartwit foto's waarmee hij de prijs "Talent in de kijker 2003" van Fnac in de wacht sleepte.

De fototentoonstelling Hanoi, Doi Moi (letterlijk ‘Hanoi, de Vernieuwing') wil een realistisch beeld schetsen van de manier waarop de bevolking van Vietnam uit de diepe sociale en economische krater krabbelt die de vele oorlogsjaren hebben geslagen. De Vietnamese overheid besloot in 1986 met een vernieuwingsbeleid te beginnen om de armoede, de bureaucratie en de corruptie te bestrijden. Maar het is een traag proces, dat voor heel wat Vietnamezen een ver-van-mijn-bedshow is. Ze proberen allemaal op hun bescheiden manier hun levensstandaard te verbeteren, maar voor de meesten betekent dat niet meteen een spectaculaire vooruitgang.

Van 1998 tot 2000 reisde Marc Detiffe vijfmaal naar Vietnam. De reden waarom hij voor Hanoi koos, is haar gelaagdheid, die zich perfect uit in de architectuur. Je vindt er nog oude krotten, koloniale woningen, Russische betonnen blokken, Chinese communistische gebouwen en chique woningen van de nieuwe rijken. Detiffe maakte er portretten van mensen in hun dagelijkse biotoop, zittend voor hun winkeltje, leunend over een schutting of in omhelzing met een geliefde. De zwart-witbeelden geven een eerlijke en onverbloemde kijk op het dagelijkse leven in Hanoi en worden begeleid door een aantal teksten van de hand van Nguyen Van Hung. Zelf Vietnamees van oorsprong, kwam Van Hung al in de jaren zeventig naar België om te studeren. Nu heeft hij een stichting die kunstboeken uitgeeft.

Ondanks haar op het eerste gezicht onschuldige karakter werd de tentoonstelling, die normaal gezien ook in Vietnam getoond zou worden op uitnodiging van een Frans cultureel centrum, gecensureerd door het Vietnamese ministerie van Cultuur en Informatie. Zowel de beelden als de teksten konden niet door de beugel omdat ze niet stroken met het imago dat de overheid wil verspreiden van de Vernieuwing. De tentoonstelling mocht alleen doorgaan op voorwaarde dat de naam (‘Vernieuwing') gewijzigd werd – een voorwaarde waarop noch de fotograaf, noch de auteur van de begeleidene teksten wou ingaan.

www.photo-imaging.be


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 559.