kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 03-02-2009 voor het laatst bewerkt.

Thomas Struth

Duitse fotograaf, geboren in 1954 te Geldern, leeft en werkt in Düsseldorf,

Struth fotografeert voornamelijk stadslandschappen. Zijn objectieve opnames tonen straten, gebouwen en pleinen van verschillenden steden in Europa, Japan en de Verenigde Staten. De foto's laten een vertrouwde en bijkomstige realiteit zien en maken een visueel onderzoek mogelijk naar de geschiedenis van een stad en haar sociale en culturele verhoudingen, die zich in de architectuur reflecteren. Daarnaast maakt Struth (familie)portretten van - uitsluitend - mensen die hij kent. Kenmerkend voor deze opnames is hun evenwicht tussen distantie en nabijheid.

Struth heeft regelmatig tentoonstellingen over de hele wereld. Voor zijn oeuvre heeft hij reeds diverse prijzen in ontvangst genomen, waaronder de Spectrum-Preis.

Struths stijl is puur en eenvoudig. Zijn beelden zijn schatplichtig aan een van de meest wezenlijke kenmerken van de fotografie: het optisch registreren van wat ons omringt. Door het gebruik van een technische camera waarmee hij optimale scherpte en diepte kan bereiken zijn in de foto's van Thomas Struth alle details zichtbaar.

Biografie
Thomas Struth studeerde aanvankelijk schilderkunst bij Peter Kleemann en Gerhard Richter aan de kunstacademie in Düsseldorf voordat hij vanaf 1976 fotografie studeerde bij de peetvaders van de ‘nuchtere' fotografie, Bernd en Hilla Becher.

De Bechers importeerden de zuiver documenterende fotografie in de actuele kunst met hun analyses van watertorens, hoogovens en andere industriële bouwsels. Door de afstandelijke, zuiver registrerende werkwijze als concept te hanteren, maakten zij in de jaren '60 komaf met de vraag of deze objectieve fotografie kunst kon zijn. De foto's van de Bechers lijken op het soort beelden dat we aantreffen in jaarverslagen van grote bedrijven door het ontbreken van elke persoonlijk schriftuur of artistieke interpretatie.

Thomas Struth is een van de vertegenwoordigers van de Becher-Schule, een generatie fotografen die aan de kunstacademie van Düsseldorf les kreeg van het fotografenechtpaar Bernd en Hilla Becher. Zowel Hütte als Andreas Gursky, Thomas Ruf en Thomas Struth werken volgens eenzelfde systematiek. Niet dat ze zo streng zijn als hun leermeesters, die al bijna veertig jaar louter industriële gebouwen fotograferen. Toch is het werk van iedere afzonderlijke Becher-Schüler goed te herkennen, want het is alsof de groep de wereld in stukken heeft verdeeld, en ieder het toegewezen stuk voor zijn rekening neemt.
Zo fotografeert Andreas Gursky al jaren landschappen alsof het schilderijen zijn. Andreas Gursky doet landschappen, kantoorinterieurs en mensenmassa's.
Thomas Ruff, de opvolger van Becher in Düsseldorf, doet lege huiskamers en soloportretten. Hij maakte een uiterst precieze serie portretten, die hij larger than life afdrukt. En hij doet nachtfoto's.
Candida Höfer brak door met een serie van verlaten ruimtes in openbare gebouwen.
Thomas Struth doet groepsportretten en straatgezichten. Thomas Struth maakte een hele reeks foto's van mensen in musea, en portretten van families die zo door Velazquez geschilderd hadden kunnen zijn.

Websites:
. Familieleven in grootformaat (Thomas Struth probeert met zijn stadsfotografie de dynamiek en het karakter van dagelijkse terugkerende situaties in steden vast te leggen. Daarbij gaat het hem juist om het locale, het plaatsgebondene. Het is volgens Struth de onopvallende architectuur die een stad definieert. Geen rare gedachte: het Guggenheim in Bilbao heeft bijvoorbeeld meer te maken met de wereldomvattende vrijetijdsbesteding dan met Spaanse (laat staan aan Bilbao gerelateerde) cultuur. Het bestaansrecht van dat gebouw is global, niet local. En Struth fotografeert dus de achterafstraatjes, de anonieme parkeerdekken en 'onbekende' architectuur. Wat hij probeert vast te leggen is de geschiedenis van het heden, hij is de beeldchroniqueur pur sang.
Struth zoekt tegelijkertijd naar verbindingen met de ideale stad, zoals de mens die ooit in de 16de eeuw voor zich zag. Zo gebruikt hij het centraalperspectief, hij zet de camera het liefst midden op straat, 's ochtend vroeg. Struth fotografeert dit soort plekken bij voorkeur zonder mensen, het gaat hem om de plek zelf. Zijn foto's van de Australische jungle, 'new pictures from paradise', zijn ook mensvrij. Hoe zou de wereld er uit zien zonder de mens, zonder goed en kwaad, zonder conflicten? Mooi, maar leeg. Zo'n stadsstraat in de vroege ochtend na een regenbuitje ziet er maar treurig uit zonder voetgangers. Die jungle daarentegen doet het fantastisch zonder ons. Het is maar goed dat we ooit uit het paradijs zijn weggestuurd, lijkt Struth hier te willen vertellen. Toch geeft Struth de stad wel degelijk een menselijk gezicht: logisch, zij is door mensen gemaakt en de jungle niet. Struth fotografeert plekken waar gebouwen uit verschillende tijden als familieleden poseren voor een groepsportret. Zie bijvoorbeeld de foto 'Dallas Parking Lot'. Daarop zien we gebouwen als persoonlijkheden, autonoom, maar onbestaanbaar en onplaatsbaar zonder de voorganger en de nakomeling. Drie generaties bijeen.

Zie ook artikel New Topographics.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1932.