kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 04-12-2008 voor het laatst bewerkt.

Alonso Berruguete

Spaans kunstenaar, geboren ca. 1488 in Paredes de Nava (Valladolid) - overleden september 1561 in Toledo.

Alonso Berruguete was de belangrijkste beeldhouwer van de Spaanse renaissance. Hij was tevens schilder en architect.

Na een reis door Italië kwam hij onder de indruk van het werk van Michelangelo en voerde daardoor in de beeldhouwkunst van zijn vaderland de Italiaanse siervormen in, die hij echter aanpaste aan de Spaanse smaak. Ook uit zijn niet steeds juist geproportioneerde figuren blijkt de aanwezigheid van Italiaanse invloed en Spaans sentiment naast elkaar.

Zijn op Florence georiënteerde sculpturen maken meer indruk dan zijn door Rafaël beïnvloede schilderijen. Bouwwerken van hem zijn er niet meer. Informatie over zijn leven vindt men bij Vasari en Palomino. Volgens Palomino is het aan hem te danken dat men de gotiek te boven kwam.

Imiteert men begin zestiende eeuw de Vlaamse stijl onder leiding van de school van Burgos, met Vigarny, Diego de Siloé en Bartolomé Ordóñez als toppers, halverwege de 16e eeuw wordt de Renaissance, vooral de school van Valladolid met groten als Alonso Berruguete en Juan de Juni, volledig geaccepteerd. Schilders als Morales en El Greco en beeldhouwers als Berruguete zouden de voorlopers zijn van wat later bekend werd als de Spaanse Gouden Eeuw (XVIIe eeuw).

Biografie en werken
Alonso González de Berruguete was de zoon en waarschijnlijk ook leerling van de schilder Pedro Berruguete.

Werd na een verblijf in Italië van 1504-17 benoemd tot hofschilder van de Spaanse koning Karel V.

Aan het altaar in het Colegio Mayor de Salamanca heeft Berruguete niet alleen als architect zijn aandeel geleverd, maar ook als schilder, terwijl daarenboven het beeldhouwwerk van zijn hand is.

Werken: koorbankenreliëfs in Toledo (1518), altaarretabel van Valladolid (1523), de in vele kleuren beschilderde houten heiligenbeelden in Toledo, Valladolid en Avila, en de grafmonumenten in Madrid, Valencia en Toledo. Koorbankenreliëfs van de kathedraal van Toledo, 1539-1543. Het grafmonument voor Tavera was zijn laatste werk. (Summa; 25 eeuwen 143)

Kruisbeeld van het retablo del San Benito el Real, 1527-1532, veelkleurig beschilderd hout, Valladolid, Museo Nacional de Escultura
Voor het beeldhouwen gebruikte men in Spanje - behalve voor tombes en portretbustes - beschilderd hout met bladgoud om de luister ervan en het dramatisch effect te verhogen. De Spaanse beeldhouwkunst is verre van realistisch, ondanks vele beweringen. Zij is dramatisch, theatraal, heftig in gebaren en uitdrukking, rusteloos, hartstochtelijk, maar nooit realistisch. Zelfs de Italianen zouden daaraan niets kunnen veranderen.
Al heeft Berruguete onder Michelangelo gewerkt, toch nam hij meer over van Rosso Fiorentino en Pontormo, omdat hun bizar expressionisme meer aansloot bij de Spaanse religieuze hartstocht. Zijn figuren zijn uitgerekt alsof ze uit een of ander kneedbaar materiaal zijn vervaardigd; de gezichten zijn maskers in een bijna middeleeuwse stijl. Toch blijven zij, ondanks hun bitter raffinement, de traditie van het volk getrouw. (KIB ren 126) (Alonso Berruguete in 1557. Dit kleine retabel heeft wel zo'n beetje alle kenmerken: versierde zuilen, kleine versierde pilaartjes tussen de panelen die van schilderingen en sculpturen voorzien zijn. Boven de cuerpos zijn gedecoreerde friezen aangebracht en de afsluitende zijkanten zijn rijk versierd met allerlei motieven. In het grootste middenpaneel is Santiago rijdend op zijn witte paard afgebeeld.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1766.