kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Amie Dicke

Amie Dicke (Rotterdam 1978) maakt van reclamefoto's uit modetijdschriften kunstwerken door delen van de foto's weg te snijden. De bloedmooie modellen krijgen hierdoor vaak een angstaanjagend uiterlijk.

Het vrouwenlichaam is al langer een onderwerp bij Amie Dicke. Ze sloot haar opleiding aan de academie voor beeldende kunsten Willem de Kooning in Rotterdam in 2000 af met een afdruk in marsepein en gestold vloeibaar suiker van haar kruis en de binnenkant van haar benen. Evenals de ‘cut-outs’ (snijwerk) was dit ook al een kwetsbaar werk. Het materiaal verviel tijdens de expositie en het werk bestaat nu niet meer in de originele vorm.

In het werk van Amie Dicke gaat het om het wankele evenwicht tussen schoonheid en verval, eigenmacht en kwetsbaarheid. Tijdens haar verblijf in New York werd zij geconfronteerd met de opdringerige en overal aanwezige massamedia. De glamour van oorspronkelijke reclameafbeeldingen verandert Dicke in een lijnenstroom die een beangstigend effect kan oproepen. Ze verwerkt de gelikte reclameafbeeldingen tot beelden op papier waaruit verval spreekt. Uit ogen, mond, neus en lichaam ‘stromen' draden van verlangen, verdriet en passie. De door zwaartekracht vervormde trekken (de objecten zakken als het ware ‘uit') worden door Dicke op papier vervat in een fragiel memento mori, een weefsel van levensdraden.

De kunst van Amie wordt wel gezien als aanklacht tegen het misbruik van de vrouw door de reclame en de media. Toch wordt zij door diezelfde wondere wereld van glamour en oppervlakkigheid met open armen ontvangen.

Je zou in het werk van Amie Dicke een aanklacht kunnen zien tegen het misbruik van de vrouw door de reclame en mediawereld. Dat is misschien ook ooit wel eens de aanleiding geweest om in dit soort beelden te gaan snijden. Dicke ziet deze foto’s nu vooral als materiaal dat ze naar haar hand kan zetten. Ook zij gebruikt de mooie vormen en lijnen van de lichamen van deze modellen. Dicke maakt van elke tijdschriftenfoto een nieuw werk, inclusief de middenvouw, de opgedrukte teksten die ze kan gebruiken en de merkjes en titelgegevens onderaan de pagina. Zo maakt ze van de tijdschriftbladen autonome kunstwerken. Ze ontdoet de modellen van hun persoonlijke kenmerken, waarbij de titels en teksten vaak nog een laatste verwijzing naar hun identiteit zijn. Het beeld dat al snijdend ontstaat, is in feite nog verleidelijker als de oorspronkelijke foto van het model.

Amie Dicke in Buro Leeuwarden lijkt getekend. De lijnen lopen als te nat aangebrachte inkt van het papier. De vrouwen van Dicke die in de tentoonstelling ‘Downwards’ te zien zijn, bestaan bij de gratie van een vlijmscherp mes. Ze snijdt in foto’s van modellen en filmsterren uit mode- en reclametijdschriften. Ze herschept deze foto’s in een grof kantwerk van dunne draderige snijlijnen. De uitdagende poses van de modellen blijven in het stramien herkenbaar, maar in hun verleidelijkheid schuilt zowel iets ongenaakbaars als ook iets fragiels. Wanneer de kleding die ze moeten aanprijzen is weggesneden, vallen er gaten in hun imago. Het model heeft letterlijk niets meer om zich achter te verschuilen. De pose van de vrouwen is teruggebracht tot een basispatroon, ‘stripped bare’. Ook de ogen zijn gestript, de pupillen ontbreken. De spiegels van de ziel zijn leeg.
Het ligt voor de hand om in dit soort werk een verbeelding van de vergankelijkheid van schoonheid te zien. Maar is dat alles? In sommige van de uitgesneden modellenfoto’s zijn woorden of teksten opgenomen. Deze zijn uitgespaard in het papier. In een werk met een vrouw in een pose met een naar voren gekanteld bekken is te lezen: ‘You are so lucky’. Een ander werk van een jonge vrouw in een uitdagende houding onthult de tekst ‘I had no idea’ en in een beeld van een vrouw die zichzelf verleidelijk neervlijt op een verwarmingselement staat te lezen ‘sexy’. Het zijn de emoties, wensen en dromen die zich in het wezen van deze vrouwen schuilhouden.

Zie ook Amie Dicke's werk is te zien geweest op verschillende tentoonstellingen in Nederland waaronder: Museum Het Domein, Sittard (2003), Museum voor Moderne Kunst, Arnhem (2003), Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (2002). Haar werk is opgenomen in collecties van Museum Het Domein, Sittard, Museum voor Moderne Kunst Arnhem en de stadscollectie van Museum Boijmans Van Beuningen.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 185.