kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Ans Markus

'Mij krijgen ze niet klein'

Met haar realistische schilderijen van ingepakte vrouwen is ze er in geslaagd door te dringen tot de elitegroep Bekende Nederlanders. Haar buurvrouw in Udenhout had er na het zien van een van de eerste vrouwen in windsels aan het eind van de jaren zeventig niet direct vertrouwen in. ,,Die had zoiets van 'dat mens heeft hulp nodig, dat gaat niet goed','' schrijft Ans Markus in 'Tot op de huid'. Maar nadat Markus' werk op de covers van de romans van Marijke Höweler prijkte, kwam haar carrière in een stroomversnelling. Met dank aan haar partner Wybe Tuinman die zijn zakelijk inzicht gebruikte om het produkt Markus in de markt te zetten. Het geploeter uit de beginperiode is ze niet vergeten. Hard werken, teleurstellingen slikken, de rug rechten en doorgaan is de boodschap van Markus. Op haar dertigste schreef ze in haar dagboek bladzijden vol met de zin: 'Mij krijgen ze niet klein'. Dat was na de scheiding van haar meppende eerste man. Met haar dochtertje Sigrid stond ze er plotseling alleen voor. Ze timmerde van vier latten een raam, spande linnen op en begon te schilderen.

Ze had al jaren tekenlessen gevolgd bij de Kunstkring in Tilburg. In haar woonhuis in Udenhout ontstonden de eerste schilderijen. Langzaam begon ze te beseffen dat ze wel degelijk wat kon. Met haar hoofd fier rechtop liep ze door het dorp. ,,Ik wilde de wereld met mijn doeken vrouwen laten zien die beschadigd zijn door het leven, maar vechten voor hun vrijheid, in alle opzichten.''

Haar eerste expositie was in 1981 bij de galerie van Lambert Tegenbosch in Heusden. Ze verkocht er één werk, aan Wybe Tuinman. 'Vleugellam (1980)' toont de in witte windsels gehulde schilderes die met nietszeggende blik een pluizig vogeltje, zonder kop en snavel op haar hand heeft zitten. Al wist ze toen nog niet dat het schilderij later bij haar zou terugkeren. Ze had nog een relatie met Jan van den Berg, ook een realistisch schilder. In het boek is Markus niet vriendelijk over hem. Ze noemt zijn naam niet. Hij negeerde haar dochter, volgens haar, en was jaloers.

Naar Amsterdam
Het succes kwam midden jaren tachtig. Ze had een expositie met galerie Mokum in New York en de Bijenkorf exposeerde haar werk en bracht een jubileumboek uit. Eind jaren tachtig was in Hotel des Indes in Den Haag een expositie van haar 'Koninginneportretten' te zien. Begin jaren negentig gaf Markus haar atelier in Udenhout er definitief aan en ging ze naar Amsterdam. In 1995 opent ze haar eigen atelier annex expositieruimte op het Prinseneiland in Amsterdam.

Haar overzichtsboek maakt echter ook duidelijk dat haar werk zich vooral in de breedte heeft ontwikkeld en niet in de diepte. Er kwam verbreding in onderwerpen met hommages aan mensen als Munch en Picasso, interieuren van Godshuizen, portretten van Christus, Pierrots en portretten veelal in opdracht gemaakt van onder anderen Astrid Joosten, Anne-Wil Blankers, oud-minister Jo Ritzen en Tilburgs oud-burgemeester Gerrit Brokx.

Maar meer en meer bleek Markus een maakster van mooie plaatjes. Haar dwang uit de beginperiode, toen schilderen voor haar therapie was, lijkt te zijn verdwenen. Maar wat je ook mag vinden van haar werk, bewonderenswaardig blijft het enorme doorzettingsvermogen van de beschadigde autodidact wel. Ze wist zich op te werken tot een van de best verdienende kunstenaars van Nederland.

bron: rotterdams dagblad

Zie ook http://www.ansmarkus.nl/


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 3356.

Tweets by kunstbus