kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Anton Martineau

Anton (Pieter Johan) Martineau

Geboren in Amsterdam op 19 november 1926. Woonde en werkte aldaar, Parijs, Den Haag en thans wederom in Amsterdam.

Martineau is dichter, schilder, tekenaar, beeldhouwer en lithograaf. Liefde, dood, man, vrouw. Dat zijn Martineau's telkens terugkerende thema's. De schaduwkanten van ons bestaan; de confrontatie. Onderwerpen en kunstinrichting: Portretten, nieuwe figuratie, voortgekomen uit het barokke expressionisme (Soutinie, Lindström en Maryan). Van hem heeft men gezegd: "Levert met zijn expressionistische werk een sterke bijdrage tot de internationale nieuwe figuratie".

Anton Martineau leerde al op vroege leeftijd het huis- en decoratieschilderen, het styleren van allerlei planten, diervormen en voorwerpen voor de versiering en reclamedoeleinden. Zijn bewondering voor museale kunstenaars ging met name uit naar B. van de Velde, Rembrand, Breitner en Goya. Hij was gefascineerd door het werk en werd bevestigd in datgene wat hij graag wilde, beeldend kunstenaar worden! Gesteund door een aantal collega-schilders, waaronder ook Jan Sierhuis volgde hij zijn gevoel, de weg die hem voor ogen stond.

Opleiding Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (Den Haag) en Rijksakademie van beeldende kunsten (Amsterdam).

Opvallend is zijn flamboyante en grillige tekenstijl. Toen hij jong was, was Vincent van Gogh zijn grote voorbeeld. Met name de tekeningen waarmee Van Gogh zijn brieven illustreerde, inspireerden hem zeer. Tekenen lijkt voor Martineau een manier om zich direct en spontaan te uiten.

Martineau gaat al zijn hele leven zijn eigen artistieke weg. Hoewel hij een hechte vriendschap had met Jan Sierhuis, waardoor hij ook Appel, Corneille, Lucebert en Kouwenaar leerde kennen, voelde hij zich niet aangetrokken tot 'de kinderlijke stijl' van Cobra. ''Ik had er wel bewondering voor, maar het was niets voor mij.''

Eerste expositie in 1948 samen met Lucebert.

Voor zijn eigen werk kreeg Martineau nauwelijks erkenning. Dit leek te veranderen toen hij met Spaanse kunstenaars als Antonio Saura in de Parijse galerie Tadler mocht exposeren. Maar toen Martineau ineens besloot weer met kleur te werken, terwijl de groep van Un Arte Autre alleen zwart, wit en grijs gebruikte, werd hij de galerie uitgeschopt.

Echte erkenning kwam pas eind jaren tachtig, toen hij mocht exposeren bij galerie Willy Schoots in Eindhoven.

De laatste tijd gaat het niet goed met de verkoop. Martineau weet wel hoe dat komt. ''Ik maak grote doeken waarin het mensbeeld centraal staat, naakt. Jan Sierhuis zei laatst tegen mij dat ik veel meer zou verkopen als ik al die pikken en kutten weg zou laten. Maar ja, het ontroerendste mensbeeld is voor mij nou eenmaal de naakte mens die in zijn eentje op bed ligt.''

De tango, de Spaanse muziek en de trotse Iberische levensstijl zijn Anton Martineau op het lijf geschreven. In zijn atelier nodigt hij regelmatig Spaanse danseressen, gitaristen en zangers uit om hem in de stemming te brengen voor zijn expressieve schilderijen en tekeningen. Een veel voorkomend thema is het dansende paar: soms verliefd, soms verscheurd door smart, soms uitzinnig van vreugde. De passie spettert van de kunstwerken af. Vaak is een erotische ondertoon duidelijk aanwezig. Martineau schroomt dan ook niet om de vrouwelijke en mannelijke geslachtsdelen te laten zien. Hoewel het niet gebruikelijk is de tango ontkleed te dansen, maakt de kunstenaar zo duidelijk dat het een dans is, waarbij erotiek een belangrijke rol kan spelen.

De in 1926 geboren Martineau huurt al 23 jaar een atelier in Loods 6 op het KNSM eiland
De verandering van het eiland heeft Martineau met lede ogen aangezien. ''Dit is legbatterijenarchitectuur,'' zegt beeldend kunstenaar Anton Martineau. ''Alles is hier geregeld. De auto's netjes tussen de lijntjes geparkeerd, een keurig rechthoekig plantsoentje voor de deur. Zelfs een rondslingerende krant is de mensen hier een doorn in het oog. Maar dat is toch het mooiste wat er is!''. Martineau heeft het eiland onder zijn neus zien veranderen van een ruig havengebied in een gecultiveerde woonwijk. ''Vroeger keek ik vanuit mijn atelier neer op de loodsen en kranen. Daarachter verrees de skyline van de oude stad. Een prachtig gezicht. De schepen kwamen overal vandaan. Vanuit mijn raam zag ik matrozen uit Kameroen, kerels van bijna twee meter in prachtige pakken en op blote voeten, morsige Russische matrozen en bemanningsleden uit Istanboel, die hun kleedje op de grond spreidden om te bidden. Die dynamiek is helaas verdwenen.'' De Loods, ook gerenoveerd, is net een gevangenis. Lange lege gangen, er mag niets staan wegens brandvoorschriften, dichte deuren en een doodse stilte. ''Ik heb nauwelijks contact met de andere kunstenaars in het gebouw. Ze sluipen over de gangen en draaien hun deur op slot. Vroeger was dat anders. Je ging bij elkaar op bezoek om over het vak te praten, om voor een collega model te staan, of gewoon even uit te rusten met een wijntje en een kaasje.'' Zie ook Martineau hard. ''Waarom denk je dat ik zo'n groot atelier heb? Niet om te schilderen, ik moet gewoon al mijn werk kwijt! Soms gooi ik wel wat weg. Dan snijd ik de doeken eerst aan stukken; anders vissen mensen ze uit de vuilnis. Ja, dan verkoop ik natuurlijk helemáál niets meer!''

Lid van de B.B.K. te Amsterdam. Werk ondermeer in het Haags Gemeente Museum en Stedelijk museum Schiedam. Overzichtstentoonstelling totale oeuvre Cobra museum Amstelveen 1990.
Literatuur: 'Minnaar van twee Muzen', Koos de Jong en Marianne Bertina.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 388.