kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 29-05-2008 voor het laatst bewerkt.

Arnaldo Pomodoro

Italiaans beeldhouwer, geboren Morciano di Romagna 23 juni 1926

Arnaldo Pomodoro is de oudere broer van de inmiddels overleden Gió Pomodoro (1930-1993), die ook een beeldhouwer was.

Arnaldo Pomodoro studeert aanvankelijk architectuur en van midden jaren '40 tot 1957 werkt hij als adviseur voor de restauratie van openbare gebouwen in Pesaro, terwijl hij van 1949 tot 1951 decorontwerpen aan het kunstinstituut van Pesaro studeert. In 1952-53 begint hij decors en kostuums te ontwerpen en werkt hij als leerling goudsmid.

Grande Disco

In 1954 verhuist Pomodoro naar Milaan, waar hij Enrico Baj, Sergio Dangelo, Lucio Fontana en andere kunstenaars ontmoet. In dat jaar richten Arnaldo en Gio Pomodoro samen met Giorgio Perfetti de groep 3 P op. Zijn werk evenals dat van zijn broer Gió Pomodoro wordt voor het eerst tentoongesteld in de Galleria Numero in Florence en in de Galleria Montenapoleone in Milaan.

In 1955 wordt zijn beeldhouwwerk voor het eerst tentoongesteld in de Galleria del Naviglio in Milaan. In 1956 neemt hij deel aan de Biënnale van Venetië en in 1957 ondertekent hij het Manifest Tegen Stijl.

In 1956 bezoekt Pomodoro New York en reist in 1958 door Europa. In 1959 neemt hij net als zijn broer deel aan Documenta 2 in Kassel.

In 1959 in Parijs ontmoet hij Alberto Giacometti en Georges Mathieu voordat hij terugkeert naar de Verenigde Staten, waar hij exposities van hedendaagse Italiaanse kunst organiseert in de Bolles Gallery in New York en in San Fransisco. In 1960 ontmoet Pomodoro in New York Louise Nevelson en David Smith.

Sfera nr. 6

Vanaf de jaren '60 vervaardigt hij geometrische en over het algemeen bolvormige metaalsculpturen, waarvan de gladde oppervlakken doorbroken worden en een blik gunnen in sierlijke en labyrintische interieurs. Naast zilver, ijzer , hout beton en goud werkt hij met vooral met brons.

In 1961-62 zijn Pomodoro en zijn broer mede-oprichters van de kunstenaarsgroep Continuità, samen met Piero Dorazio, Gastone Novelli, Giulio Turcato, Tancredi, Achille Perilli en Lucio Fontana.

In 1963 wint Pomodoro de eerste prijs voor Beeldhouwen op de Biënnale in São Paulo alsook in 1964 op de Biënnale in Venetië. In 1965 kreeg hij zijn eerste solotentoonstelling in de Marlborough Gallery in Rome, de eerste van vele solotentoonstellingen in deze galeries in New York en Rome.

In de periode 1965-68 werkt hij aan het ontwerp en de produktie van zijn openluchtbeeld Grande Disco voor het theater van Darmstadt.

In 1966 doceert de kunstenaar aan de Stanford universiteit in Californië. In 1967 representeert Pomodoro Italië in het Italiaanse paviljoen op Expo '67 in Montreal en ontvangt hij een prijs aan de Carnegie International in Pittsburgh.

In 1968 is Pomodoro gastprofessor aan de universiteit van Californië in Berkeley.

In 1969 heeft Pomodoro een solotentoonstelling in het Museum Boymans-van Beuningen in Rotterdam en de Kölnischer Kunstverein.

Sculptuur in Pesaro

In 1970 keert hij terug naar Berkeley voor de opening van een tentoonsteling van zijn daar gemaakte werk en reist later in de Verenigde Staten.

In de late jaren '60 en de vroege jaren '70 voert hij opdrachten uit voor buitensculpturen in Darmstadt, New York en Milaan.In de jaren ’70 ontpopt Pomodoro zich ook als graficus.

In 1975 wordt een retrospectief van Pomodoro's werk gesponsord door de Municipality van Milaan in de Rotonda della Besana.

In 1980, op uitnodiging van Mills College in Oakland Californië, gaat hij weer lesgeven tot 1984.

In 1981 wint hij de Henry Moore Grand Prize in Japan. In 1990 ontvangt hij de Praemium Imperiale 1990 voor beeldhouwen van de Japan Art Association, de andere prijswinnaars waren: Leonard Bernstein, die won de prijs voor muziek, Federico Fellini voor film en theater, James Stirling voor architectuur en Antoni Tapies voor schilderen.
Sinds 1990 leidt hij het Centro TAM jongerenopleidingscentrum, opgezet in samenwerking met de Municipality van Pietrarubbia nel Montefeltro.

In de periode 1983-2000 blijft hij zijn werk internationaal tentoonstellen.

Behalve verscheidene andere awards en eretitels ontvangt Pomodoro in 1992 de UBU Prijs voor decorontwerp voor Kolte's werk In the Solitude of Cotton Fields.

Vanaf 1982 gaat Pomodoro weer decors en kostuums maken voor het theater, met "spectaculaire machines" voor belangrijke produkties, waaronder:
Semiramide van Gioacchino Rossini in 1982 in het Teatro dell'Opera van Rome; Marlowe's Dido in 1986;Alceste van Christoph Willibald Gluck in 1987 in het Teatro dell'Opera van Genève; Oedipus rex van Igor Stravinsky in 1988 in Siena; de Passion of Cleopatra van de Egytische dichter Shawqi in de zomer van 1989; The Screens van Genet in 1990; In the Solitude of Cotton Fields van Koltes in 1992; Più grandiose dimore van O'Neill en Oreste van Vittorio Alfieri in 1993; Stabat Mater, La passione secondo Giovanni en Vespro della Beata Vergine van Antonio Tarantino en Moonlight van Pinter in 1994-95. In 1996 maakte Pomodoro de ontwerpen voor Eugene O'Neill's Plays of the Sea en voor Jean Anouilh's Antigone. In 1998 maakte hij de decors en kostuums voor Shakespeare's Tempest. In 2007 voor Teneke van Fabio Vacchi in het Teatro alla Scala van Milaan.

Arnaldo Pomodoro woont en werkt in Milaan.

websites: www.fondazionearnaldopomodoro.it, www.guggenheimcollection.org


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1483.