kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Ateliers-'63


De Amsterdamse Rijksacademie van beeldende kunsten bezorgde menige kunststudent in de jaren 50 al veel frustraties. Wie dit instituut verliet kon meestal wel een mooi paard tekenen maar was over het wezen van de beeldende kunst meestal niet veel wijzer geworden. Kunstenaars van naam kregen dan ook veel verzoeken om een plaats op hun atelier. De Haarlemse beeldhouwer Mari Andriessen bedacht toen het plan tot het opzetten van een schooltje. Samen met Wessel Couzijn en Nic Jonk richtte hij de Academie '63 op. Meerdere schilders en beeldhouwers sloten zich bij hen aan. De meesters betrokken de ateliers, de jongeren werkten er onder hun hoede. De verhouding leermeester-leerling werd na korte tijd als verouderd beschouwd. Dus besloten ze in 1966 de rollen om te draaien. De leerlingen kregen de ateliers. De meesters zouden er ieder op hun beurt en met een bepaalde regelmaat op bezoek gaan. De naam werd veranderd in Ateliers '63 om duidelijk te maken dat het geen traditioneel kunstonderwijs betrof. De studenten werden deelnemers, de docenten werden begeleiders.
Hoe kun je jonge mensen begeleiden naar een punt dat verder ligt: niet naar de beheersing (en de illusie van estherische zekerheid) maar naar het opdiepen en realiseren van wat je nog niet beheerst? Dat was de opgave die de oprichters van de Ateliers '63 zich stelden. Het ging niet om het laten opbloeien van allerlei individuele expressie die dan zou leiden tot bijzondere ontdekkingen. In de Ateliers realiseerden de kunstenaars-begeleiders zich dat ze de 'studenten' juist veel meer moeten lastigvallen op een heel directe en persoonlijke wijze. Voorwaarde is dat de begeleiders ook zelf kunstenaars zijn met een duidelijke houding en kwaliteit zodat ze hun gezag niet ontlenen aan het feit dat ze leraar zijn, maar dat ze kunstenaar zijn. Het wederzijds respect dat de kern is van de verhouding begeleider-student, maakt het mogelijk te zeggen wat gezegd moet worden: dat de jonge kunstenaar die denkt een vondst te hebben gedaan, die vondst toch weer moet weggooien omdat er zeker iets beters te bedenken moet zijn. De student wordt zo geleerd zichzelf te beoordelen, helder en precies, en zich niet (letterlijk) blind te staren op een mooi schilderij dat hij eergisteren heeft gemaakt.
Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 32.