kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 27-08-2008 voor het laatst bewerkt.

Auguste Rodin

Auguste (François Auguste René ) Rodin

Auguste Rodin gefotografeerd door Nadar in 1893

Franse beeldhouwer, tekenaar en aquarellist, geboren 12 november 1840 Parijs – overleden 17 november 1917 Meudon.

Auguste Rodin was niet alleen een groot liefhebber van vrouwen, hij was ook een groot beeldhouwer. Zijn (post)-impressionistische werk veroorzaakte een schok van vernieuwing voor de mensen van zijn tijd. Hij behandelde het klassieke onderwerp van de beeldhouwkunst, de menselijke figuur, op een manier die ongewoon en voor velen ongehoord was. Hij toonde een opmerkelijk gebruik van materialen en een voor die tijd ongekend realisme. Men verdacht hem er zelfs van geen beeldhouwwerken maar afgietsels te maken van levende mensen. Zijn werken maken vooral indruk door de levendige modellering en de dramatische zeggingskracht van het menselijk lichaam.

Rodin was een beeldhouwer van het impressionisme. Hij ging net als de schilders de natuur gebruiken om zijn werk te verlevendigen. Ook hij probeerde de tijdelijkheid van de impressie weer te geven. Zijn werk valt op door het onregelmatige oppervlak, waarop de lichtval schitteringen veroorzaakt. Deze schitteringen geven het beeld een nieuw soort beweeglijkheid.

Dit optische effect was echter niet zijn voornaamste streven. Met deze manier van voorstellen probeerde Rodin het groeiproces van een sculptuur te laten zien. Zoals de schilders hun werk opbouwden uit kleur- en lichtvlekken, zo bouwde Rodin zijn beelden uit klei en brond. Door het zichtbaar worden van het maakproces, wist Rodin het tijdelijke aspect in zijn werk naar voren te laten komen.

Nog een kenmerk van impressionisme in de beeldhouwkunst is de opvatting dat de kunst autonoom is, de vorm en bedoeling zijn een eenheid en de de kijker kan zien hoe het werk gemaakt is. Daardoor lijkt het werk soms onaf.

In de beeldhouwkunst wordt de term impressionisme zelden gebruikt. Vanwege het materiaal is het haast niet mogelijk de werking van het licht tot uitdrukking te brengen. Een kunstenaar die daar echter wel in slaagde is Auguste Rodin.

Rodin hield echter tegelijkertijd ook vast aan alles wat de impressionisten overboord wilden gooien. Hij sloot aan op de mythologie en de literatuur, en riep passie en heroiek op, kortom, hij weerspiegelde het tragische en pessimistische dat zijn eeuw overschaduwde. Zijn werk maakt de innerlijke krachten van de ziel zichtbaar en streeft naar een uitdrukking van een gekwelde, doorgroefde en aanzwellende storm van retoriek. Met andere woorden, Rodin was evenzeer de erfgenaam en uitvoerder van de Franse romantiek.

Als portretteur van de menselijke vorm was Rodin tegelijkertijd een ware erfgenaam van de klassieke traditie, van de oude Grieken, de gotische kathedraal, van Donatello, Michelangelo en Bernini. Hij bracht deze traditie in zijn moderne benadering over naar het domein van de psychologische nuance zonder het archetypische af te wijzen.

Het werk van Rodin, geresumeerd, kun je dus ook wel beschouwen als het eind- en hoogtepunt van de 19-eeuwse beeldhouwkunst, tegelijkertijd echter met een uitdaging naar de grenzen van zijn eigen tijd en daarmee in vele opzichten de 20e eeuwse kunst aankondigend. Rodin besefte dit zelf heel goed aangezien hij zichzelf de brug tussen verleden en heden noemde.

biografie:
auguste rodin werd geboren op 12 november 1840 in de stad Parijs. Hij kwam uit een gewone, arme familie.

De eerste twee vrouwen in zijn leven waren zijn moeder en zus. De laatste heeft veel invloed op hem gehad. Marie rodin was de sterke zelfbewuste, ontwikkelde jonge vrouw, terwijl Auguste nog onzeker was en makkelijk over te halen.

Voor Marie Rodin was studeren niet weggelegd en haar doel werd het klooster. De relatie tussen broer en zus was zeer hecht. Auguste idealiseerde haar. Marie wilde alles regelen in haar broers leven. Haar vroege dood kwam dan ook als een grote schok voor de jonge rodin.

Er was geen traditie in zijn familie om beeldhouwer te worden. Toch wordt hij gesteund door zijn vader en gaat op zijn dertiende naar de Ecole Speciale de Dessin et de Mathematiques. Daarin kreeg hij tekenles en leerde hij modelleren. Daarnaast volgde hij een avondcursus bij Antoine Louis Barye, een bekend beeldhouwer van wilde dieren.

Vervolgens deed hij toelatingsexamen aan de École de Beaux-Arts, waar hij wel als leerling in het tekenen werd aangenomen, maar tot drie maal toe afgewezen werd voor beeldhouwen. Rodin raakte hierdoor erg ontmoedigd, hij was iemand die juist aanmoediging nodig had. In deze tijd schrijven zijn vader en Leon hem brieven om hem te steunen.

Bij de loopbaan van Auguste Rodin kun je je afvragen of hij ooit zo vernieuwend was gaan werken als hij niet tot driemaal toe was afgewezen voor de afdeling beeldhouwkunst op de L'Ecole des beaux-arts in Parijs. Hij moest noodgedwongen genoegen nemen met een plaats op de veel lager aangeschreven Petite Ecole (de latere École des Arts Décoratifs) , een opleiding die vooral gericht was op decoratie en toegepaste kunst.

Misschien heeft hij door de afwijzingen een tegendraadse koppigheid ontwikkeld die hem de kracht gaf met des te meer overtuiging zijn eigen weg te volgen. Maar wellicht wilde hij uit balorigheid ook domweg de starre regels van de L'Ecole des beaux-arts met voeten treden, want die schreven voor dat een beeldhouwer moest werken naar het voorbeeld van de geïdealiseerde beelden uit de Griekse tijd.

Hoe het ook zij, Rodin mocht zich gelukkig prijzen dat hij op de Petite Ecole in Horace Lecoq de Boisbaudran een leermeester trof die voor zijn tijd zeer modern was. Hij hield hem namelijk voor dat niet de klassieke beelden uit de Oudheid, maar de natuur de echte inspiratiebron van de beeldhouwer moet zijn. Een opvatting die bij Rodin in goede aarde.

Als Auguste Rodin twintig is, moet hij loten voor (7 jaar!) militaire dienst. Tot zijn grote opluchting zit hij niet bij de ruim 60% die wel 'het land moeten dienen'. Dat zou zijn ambities om beeldhouwer te worden stevig in de war sturen. Maria vindt dat ze een groot aandeel heeft gehad in zijn geluk. Zij heeft hevig gebeden en de hele dag kaarsen laten branden om hem te vrijwaren voor militaire dienst. Ze dacht dat hij dan bij haar ouders zou blijven en deze kon steunen als zij ooit weg moest gaan. Het valt dan ook zwaar tegen als hij laat blijken het huis te willen verlaten om zijn roeping te volgen. Maria beschuldigt hem ervan allen op eigenbelang uit te zijn en geen respect of liefde te hebben voor diegenen die zoveel voor hem gegeven hebben. Ze werkt dus op zijn schuldgevoelens. Auguste blijft.

Vlak hierna laat Maria weten dat ze het klooster in wil gaan. Zij zal dus vertrekken. Ook Auguste zal haar steunen en belooft haar klooster ieder jaar aan geld te sturen wat hij kan. Helaas kan Maria niet lang haar levensdoel vervullen. Ruim een jaar later komt ze thuis met de pokken en sterft op 8 december 1862. Ze was 25 jaar oud.

Rodin is ondersteboven van de dood van de zus die hij zo sterk idealiseerde. De gevoelens die hij voor haar had schijnen niet zonder erotische ondertoon te zijn geweest. Het moet frustrerend zijn geweest dat Marie wel weggegaan was van hem, terwijl ze hem gemanipuleerd had om thuis te blijven. Toch heeft hij nooit een kwaad woord over haar gezegd of geschreven. Hij was totaal toegewijd aan haar en in feite kon niemand haar plaats innemen. Zijn relaties met vrouwen zijn altijd problematisch geweest. In zijn verdriet probeert hij haar plaats in te nemen en treedt binnen twee weken na Marie's dood toe tot de Katholieke orde.

In 1862 ontmoet Rodin Rose Beuret, de vrouw die altijd (in de achtergrond van) zijn leven aanwezig zou blijven. Rose Beuret vertrok uit de Champagne naar Parijs om daar werk te vinden. Net als de meeste vrouwen kwam ze terecht in de textielindustrie. De winkel was vlak bij Rodin's studio. Hoe de ontmoeting van het achttienjarige meisje met Rodin precies in het werk ging, is niet bekend. Vele jaren later beschreef Rodin de situatie als volgt: 'Ze hechtte zich aan mij als een dier.' Dit is wel een vreemde manier om een relatie te beschrijven die hun hele leven duurde. Ze stond model voor een aantal werken van Rodin, waaronder de Bachante.

Rose was geen onderdeel van het sociale leven van Rodin. Hij nam haar slechts zelden mee. Ze was een sterke persoonlijkheid, maar was ongeschoold in lezen en schrijven toen ze naar Parijs kwam. Vrienden en bekenden werden niet meegenomen voor een bezoek aan zijn huis en velen wisten ook niet dat hij een vrouw had. Toch is hun relatie blijvend geweest, ook als Rodin een relatie of affaire had met een andere vrouw.

Met het maken van bouwplastieken in het atelier van Carrier-Belleuse en als decorateur bij de porseleinfabriek te Sèvres voorzag Rodin aanvankelijk in zijn onderhoud; in dezelfde tijd vervaardigde hij (geïdealiseerde) portretten.

In 1864 maakte hij zijn eerste belangrijke werk 'De man met de gebroken neus'.
Reeds in een van zijn eerste werken, het in 1864 ontstane L'homme au nez cassé, zijn alle elementen van zijn latere oeuvre terug te vinden: de vérgaande oppervlaktebehandeling van het materiaal, het harmonisch samengaan van elementen uit hellenisme en barok en uit het vitalisme van Eugene Delacroix en het realisme van Gustave Courbet en ten slotte oppositie tegen de esthetische opvattingen van de academie (die hem driemaal weigerde) en van de Salon (die hem evenmin toeliet).

In 1865 wordt Rodin full-time medewerker bij het atelier van de toen bekende beeldhouwer Carrier-Belleuse. Daar maakte hij werken aan de hand van schetsen van de meester. In de avonduren werkte hij in zijn eigen atelier. Daar probeerde hij zoveel mogelijk bij de natuur te blijven en gebruikte modellen die niet professioneel waren, of zich vrij konden gedragen.

Op 23 januari 1866 kreeg Rose een zoon. Bij de Burgelijke Stand werd opgegeven dat de vader 'onbekend' was. Rodin wilde niet trouwen. De algemene gedachte onder kunstenaars was dat het huwelijk de creativiteit zou vernietigen. Ook Pisarro, Monet, Cezanne en Renoir kregen in die tijd hun eerste kind, maar trouwden (nog) niet met de moeder. Rodin was waarschijnlijk ook nog in een onstabiele psychologische staat en zag het huwelijk als een hindernis om zijn ambities te bereiken. Hij gaf wel financiële steun en woonde lange tijd met Rose samen, maar zijn vrijheid wilde hij niet opgeven. Rodin erkent de jongen dus niet en ze hebben nooit een echte vader-zoon relatie gehad.

Van 1871 tot 1877 verbleef Rodin in Brussel, waar hij met Van Rasbourg werkte aan de decoraties van de Beurs. Dit verblijf werd onderbroken door een reis naar Italië (ca 1875), waar het werk van Michelangelo grote indruk op hem maakte. Tijdens zijn eerste reis naar Italië in 1875 bestudeerde hij het werk van Michelangelo, Donatello en de sculpturen uit de klassieke oudheid waar hij de pure vormen vond waar hij naar op zoek was. Deze reis inspireerde hem tot 'De bronzen eeuw' (1877).

L Age d Airain
Het eerste werkelijke schandaal rond Rodin barstte al los in 1877 bij een expositie in Brussel. De kunstcriticus van L'Étoile beige schreef op 29 januari 1877: 'De heer Rodin, één van de getalenteerde beeldhouwers die zich tot nog toe slechts liet opmerken door zijn portretbustes, heeft een standbeeld geëxposeerd op de Cercle artistique dat bestemd is voor de komende Salon in Parijs. Daar zal het zeker niet onopgemerkt blijven, want als het werk al aandacht trekt door zijn vreemde karakter, dan zal het die aandacht nog weten vast te houden door een kwaliteit die even kostbaar als zeldzaam is: het leven.' Tot zover had Rodin geen reden tot klagen, maar het venijn zat in de staart: 'Wat het gebruik van gipsafgietsels (van het levende model) betreft, in dit gipsen beeld, daarover behoeven wij ons hier niet te buigen. Wij wilden alleen maar deze figuur signaleren, waarvan de fysieke en morele ineenstorting zo expressief tot uiting komt dat - zonder andere indicaties dan het werk in zichzelf- we de indruk hebben dat de kunstenaar een man heeft willen uitbeelden die op het punt staat een einde aan zijn eigen leven te maken.'

Rodin was furieus. Een 'moulage sur nature', een gipsafgietsel van het lichaam van een model, was het meest verachtelijke wat en beeldhouwer kon doen. Het gebeurde, en zeker niet alleen bij de minsten, maar het gold als gemakzuchtig en beneden de waardigheid van een waar kunstenaar. Voor Rodin, die aan het begin stond van zijn zelfstandig kunstenaarschap, was zelfs maar de suggestie, de minste verdenking in die richting, dodelijk voor zijn reputatie. Hij reageerde onmiddellijk met een brief naar de krant. De reactie van de redacteur was ijzig. Op 2 februari 1877 stond in L'Étoile beige: 'De heer Rodin protesteert tegen de veronderstelling dat zijn figuur, thans geëxposeerd op de Cercle artistique, een gipsafgietsel naar de natuur zou zijn. Hij schrijft ons: 'Als enig kunstenaar mij het plezier zou willen doen zichzelf te komen overtuigen, dan zal ik hem aan mijn model voorstellen, en dan zal hij kunnen constateren hoever een artistieke interpretatie afstaat van een slaafse kopie.' Wij zijn onzerzijds geheel en al overtuigd, maar we willen de heer Rodin er gaarne op wijzen dat wij er geen moment aan gedacht hebben zijn standbeeld als een slaafse kopie te kwalificeren, en dat het op zijn minst vreemd is dat hij nu de gelegenheid te baat neemt om van ons zeer welwillende verslag te profiteren door te reageren op twijfels die waren gerezen binnen de kring van de Cercle artistique.'

De kwade geruchten kwamen dus niet van de krant, maar uit de kring van kunstenaars en kenners - wat voor Rodin des te erger was. Het gerucht waaide over naar Parijs. De almachtige jury van de Salon die bepaalde of een kunstwerk al of niet ter expositie werd toegelaten, kwam nog eens terug op de gezaaide twijfel, maar nu waren er ook kunstenaars die het voor Rodin opnamen. Als het beeld zonder hulp van gipsafgietsels gemaakt was, dan was het toch een kunstwerk van de eerste orde, zo zei men. Het beeld kreeg the benefit of the doubt, maar werd wel in een donker hoekje van de salon geplaatst. Rodin, die overwoog Brussel definitief te verlaten en zijn carrière in Parijs voort te zetten, wilde zijn naam nu definitief gezuiverd zien van alle smetten. Hij besloot foto's van Neyt 1) te laten maken in Brussel èn een gipsafgietsel sur nature, ter vergelijking. Aldus geschiedde; de foto's en de afgietsels werden met spoed naar Parijs gezonden, ter inspectie door de Salon-jury, die echter niet eens de moeite nam om de kisten waarin ze verpakt zaten, te openen.

L'âge d'airain was dus van een voor die tijd zó ongekend realisme dat men hem ervan beschuldigde het van een levend model te hebben gegoten, reden waarom hij zijn Johannes de Doper (1877, Musée Rodin, Parijs) meer dan levensgroot maakte.

In 1880 ontving hij zijn eerste grote staatsopdracht voor 'De hellepoort'. Ook ontwierp hij in dat jaar zijn meest bekende werk 'De denker'.

De Hellepoort, 1888- 1917, brons.
Om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien was de jonge kunstenaar aangewezen op samenwerking met officieel erkende beeldhouwers die op een openbare commissie werkten. Dit waren veelal herdenkingstekens en architectonische sculpturen in de neobarok of Carpeaux- stijl. De Franse staat verleende Rodin in 1880 de opdracht voor de monumentale deur van een nieuw te bouwen museum voor toegepaste kunst, de Ecole des Arts Decoratifs in Parijs. Het museum werd nooit gebouwd, Rodin's ontwerpen bestaan nog steeds. 'De Hellepoort' zou het werk gaan heten. In de opdracht stond dat de voorstelling gebaseerd moest zijn op de Divina Commedia van de italiaanse schrijver Dante. Verschillende losse beelden zijn van de ontwerpen voor de nooit afgemaakte Hellepoort afkomstig.

De Denker, brons.
De meest bekende van deze zelfstandige werken is De Denker, bedoeld voor het tympanon van de Poort, om het panorama beneden hem te overdenken.
In de Monet- Rodin tentoonstelling van 1889 in de Galerie Georges Petit werd De Denker als op zichzelf staand beeld getoond onder de dubbele benaming van 'Le Penseur' en 'Le Poete'.
Hij werd twee keer levensgroot tentoongesteld in de Salon van 1904. Op deze tentoonstelling reageerden zowel bezoekers als pers erg sterk op het beeld en al vlug werd het beeld van Rodin een socialistisch symbool van de strijd tegen de intense politieke and sociale crisis. In antwoord hierop opende een jong tijdschrift 'Arts de la Vie' een inschrijving, met als doel het beeld op een Parijs' plein te kunnen plaatsen. In 1906 werd het voor het Pantheon ingewijd. Naderhand is het verplaatst naar de tuinen van het Musee Rodin.

Gods Hand of De Schepping
Ook dit werk is afkomstig van de 'Hellepoort'. Naar Rodin's eigen woorden 'rijst het werk op uit de steen, uit de chaos, uit de wolken. Het pakt het stof van de grond en creeert Adam en Eva. De vrouw is de kroon van de man.

Circa 1882 ontmoette hij de jonge beeldhouwster camille claudel die hem onder meer inspireerde tot 'De kus' in 1886. Deze relatie was een heel andere dan die tussen Rodin en Rose Beuret. Rose werd niet in de kunstenaarskringen geïntroduceerd, terwijl Camille er als kunstenares juist deel van uitmaakte.

Ze maakte toen deel uit van een groepje beeldhouwkunst- studentes die samen een huis huurden en verschillende beeldhouwers uitnodigden om te doceren aan huis. Rodin was een van die meesters. Naar verluidt heeft hij alleen ogen voor haar werk gehad. Het was onvermijdelijk dat hij verliefd werd op Camille. Spoedig werd ze zijn studente en leerling. Hij was zo onder de indruk van haar werk, dat hij haar de handen en voeten van zijn beelden liet maken, elementen die in zijn werk van groot belang waren.

De relatie tussen Camille en Rodin veranderde in een verhouding. Ze was zijn assistent, modelleur, maîtresse, vertrouweling en, de moeder van twee van zijn kinderen. Rodin besprak alles met haar en nam pas een beslissing als zij het er volledig mee eens was.

In 1884 begon Rodin voor de stad Calais aan een nieuw groot werk, Les bourgeois de Calais (De burgers van Calais; voltooid 1886); de grote bronzen groep werd echter pas in 1895 geplaatst.

Voor Rodin was de relatie met Camille zeer vruchtbaar, niet in het minst op creatief gebied. Tussen 1884 en 1894 maakte hij een groot aantal erotische beelden, waaronder De Kus. Deze drukten, zoals hij zelf zei, zijn ideeën over de liefde uit.

De Kus, 1886, marmer, Musee National Auguste Rodin, Parijs
De Kus is het meest bekende beeld van Rodin. Hij maakte het in 1886 en het werd voor het eerst op de Salon tentoongesteld in 1898. Twee geliefden zijn versmolten in een oneindige omhelzing. De zachte vloeiende vormen van de geliefden contrasteren sterk met het blok ruw gebeitelde marmer waarop zij zitten- een symbool van hun aardgebondenheid. Rodins interesse in het idee om de menselijke figuur uit steen te bevrijden gaat terug op zijn bewondering voor Michelangelo. Hij gebruikte hier wat hij in Michelangelo's Slaven gezien heeft. Deze lijken zich los te rukken van de steen waaruit zij voortkomen. Met de Kus was vanaf het begin het plan de massa ruw gehakte marmer waarop de geliefden zitten te incorporeren in het werk, waarmee het symbolisch wordt voor hun aardse passie. Het contrast in oppervlak (ruw tegenover gepolijst) benadrukt de sensuele zachtheid van de lichamen. Dit werk is onderdeel van de latere staatsopdracht 'Hellepoort'.

Tussen 1886 en 1887 ontstond een spanning in de relatie. Wat de spanning tussen hen veroorzaakte is niet precies duidelijk. De brieven die Rodin aan Camille schreef zijn zoekgeraakt, volgens sommigen zoekgemaakt. Uit de herinneringen van Jessie Lipscomb weten we dat Camille twee onwettige zonen van Rodin kreeg. Hij wilde ze niet als de zijne erkennen en vond dat het vaderschap voor andere mensen was. Camille en hij hadden belangrijker zaken aan hun hoofd dan kinderen op te voeden. Camilles moeder was niet te spreken over de verhouding. Zij verweet Camille de relatie met Rodin, met wie ze zomaar samenleefde, terwijl Rodin getrouwd was.

Na 1889 bracht Camille veel tijd met hem door in zijn favoriete studio. Hier maakte hij honderden schetsen voor nieuwe ideeën, met haar aan zijn zijde. Hij had besloten dat ze op weg was een groot beeldhouwster te worden en maakte dit bekend aan de wereld. Hij vroeg al zijn invloedrijke vrienden haar te helpen haar carriere van de grond te krijgen. Gedurende de tijd die zij bij hem werkte, modelleerde ze onnoemelijke details voor hem, vergrootte zijn maquettes en voerde zijn ontwerpen uit.

La Pensee
Camille Claudel stond model voor verschillende portretten. Een daarvan is getiteld La Pensée. Camille draagt een Bretonse kap en buigt haar hoofd. Haar gezicht is net vanaf de kin te zien. Rodin liet haar juist op deze manier zien, het zwakke punt in haar gezicht was haar terugwijkende kin, die op deze manier enigszins verborgen werd.

In de jaren 1891 tot 1893 was het beurtelings aan en uit. Zij had veel contact met componist Claude Debussy en verweet Rodin dat hij teveel rotzooide met modellen. Nu Rodin wat meer geld verdiende en modellen kon huren, ging een nieuwe wereld voor hem open. Zijn reputatie van meest succesvolle beeldhouwer van Parijs maakte het hem mogelijk wat men toen un érotique noemde, te worden, een serieus verzamelaar van interessante vrouwen. Afgezien van de vele avontuurtjes, bleef Rodin Camille en zijn vrouw Rose goed behandelen. Rose kreeg langzamerhand weer meer invloed op Rodin, hetgeen Camille merkte. Het kwam tot een ruzie toen Rose Rodin en Camille tegenkwam op een tochtje door de stad. In 1893 schreef Camille Rodin een brief over haar twijfels over de relatie en haar verwijdering van Rodin. Ze was weer 'on speaking terms' met haar ouders en verbrak de relatie met Rodin. Hoewel Camille daarna vrijwel geen contact meer met hem had, bleef Rodin haar achter de schermen steunen in haar beeldhouwwerk.

Voor Rodin was het einde van deze relatie zeer moeilijk te verwerken. De relaties erna zijn volgens vrienden vaak slechts vervangingen voor Camille Claudel.

Andere belangrijke opdrachten uit de jaren met Claudel waren de standbeelden voor victor hugo in het Panthéon (1888) en balzac (1891).

Balzac, naaktstudie, 1892- 93, brons.
De opdracht voor het monument van Balzac ontving Rodin in 1891 van de 'Societe des Gens de Lettres'. Aanvankelijk zou de beeldhouwer Chapu het beeld maken, echter, hij overleed vroegtijdig. Rodin verdiepte zich grondig in zijn onderwerp. Hij las alles wat hij over Balzac vinden kon en verzamelde alle inlichtingen die hij maar kon krijgen. Met het beeld was de Societe zeer ontevreden. 'Het beeld is onvoldoende artistiek, het is een vormeloze massa waar geen naam voor is, een kolossale foetus!' De literatoren weigerden het beeld. Vrienden raadden Rodin aan zijn zaak voor het gerecht te brengen. Dat gebeurde niet, hij trok zich terug. Het beeld zette hij in zijn tuin in Meudon. Het maakt een monumentale indruk, zeer gepast voor de monumentale man die Honore de Balzac was.

In 1895 ging Rodin in de Villa des Brillants in Meudon bij Parijs wonen.

Pas in 1897 komt de eerste geliefde na Camille Claudel in beeld. Sophie Postolska is 28 jaar en (ook) een beeldhouwster in wording. Ze schreef Rodin dat ze zijn model wilde worden, maar zich alleen voor hemzelf zou uitkleden. De relatie is intens, ook al zeggen sommige vrienden dat hij slechts een replica van Claudel zoekt. Dat de liefde van Rodin vermindert in 1902 is te merken aan de zin waarmee hij een brief afsloot: 'Aan mijn ware liefde die me moet gehoorzamen en als dit zo is, een heerlijke kus.' Nu was Rodin niet bepaald iemand die van onderdanige vouwen hield.

Gelijktijdig flirtte Auguste Rodin nog met andere vrouwen. Judith Cladel was bezig met een biografie van de kunstenaar. Cladel verhuisde naar een dorpje vlak bij zijn huis, zodat hij vaker bij haar langs kon komen. Of ze echt een intieme relatie hadden is niet zeker. Een andere vlam was het Amerikaanse model Gwen John die de inspiratie was voor Muse. Zij schilderde, maar zette dit aan de kant tijdens haar relatie met Rodin; ze aanbad hem. Rodin was wederzijds geobsedeerd door haar. De beste intellectuele vriendin die Rodin ooit heeft gehad was Helene von Hindenburg. Hij respecteerde haar totaal en hun vriendschap was gebaseerd op wederzijdse bewondering.

Tijdens de wereldexpositie in Parijs van 1900 werd Rodin geëerd met een paviljoen, dat hij zelf mocht inrichten.

Na een tijd waarin Rodin depressief was, geen inspiratie meer had (rond 1907), bloeit hij weer op. Hij is nu verliefd op Claire Coudert de Choiseul. Ook al is zij getrouwd en heeft hij nog steeds een relatie met Rose Beuret, wonen de twee jarenlang samen in Hotel Biron. Claire is ook een krachtige figuur met veel wilskracht en macht over Rodin. Ze regelt zaken voor hem en gebruikt haar contacten om hem nieuwe opdrachtgevers te bezorgen.

In 1910 doet Rodin een voorstel: hij laat al zijn sculpturen en verzameling van antieken na aan de staat, als Hotel Biron na zijn dood het Rodinmuseum wordt en hij er tot dan mag blijven wonen. De regering heeft tot de zomer van 1912 nog andere plannen met het gebouw, maar laat dan het monumentale pand aan de kunstenaar. Ondertussen blijft hij nog steeds in contact met Rose via briefjes en secretarisssen.

Rodin is in deze periode niet erg produktief. Wel maakt hij een aantal portretten van Claire. Het einde van de relatie komt in 1912. Vrienden van Rodin vertellen hem dat de mensen denken dat hij beroofd wordt door Claire. Als er een doos tekeningen verdwijnt, wordt eerst een secretaresse beschuldigd door De Choiseul. De werkneemster krijgt na lang aandringen Rodin zelf te spreken om haar onschuld te bewijzen. Niet lang daarna vertrekt Rodin zonder nog contact op te nemen met Claire.

De laatste jaren kon Rodin niet meer rekenen op een goede gezondheid. Meerdere keren konden afspraken met vrienden niet doorgaan omdat hij te ziek was. Iets anders waar hij nu aandacht aan gaat besteden, is zijn zoon. Deze heeft hij nooit echt erkend en August Beuret draagt dan ook de naam van zijn moeder. Beuret zat vaak in geldnood, waarop Rodin wel geld stuurde, maar nooit de brieven beantwoordde.

In 1913 vraagt Rodin zijn zoon om bij hem en Rose te komen wonen in Meudon. Deze weigert toch, maar uiteindelijk komt hij dan te wonen in het plaatsje vlak onder Parijs. Hij krijgt een betrekking in Rodin's atelier als graveur en als bewaker van Rodin's villa.

Aan het begin van 1917 trouwt Rodin nog met zijn eerste geliefde, Rose Beuret. Dit heeft echter geen sentimentele oorzaak. Het huwelijk in 1917 wordt door anderen georgeniseerd, die Rodin's erfenis aan Frankrijk veilig wilden stellen. Door de verbintenis wordt Rose de enige wettige erfgenaam, en is er zo bescherming tegen verborgen testamenten die andere vrouwen eventueel zouden hebben. Lang zijn ze echter niet getrouwd, want Rose overlijdt 17 dagen later.

In 1917 wordt Rodin weer ziek om niet meer beter te worden; hij sterft op 17 november 1917. Twee jaar later opende het Rodin-museum in Parijs haar deuren.

Rodins immense oeuvre in marmer, steen, brons, gips en terracotta, waarvan tal van studies en replieken bestaan die over de gehele wereld zijn verspreid, omvat mythologische, allegorische en symbolische voorstellingen, o.a. het beroemde Le baiser (1886) in marmer en La cathédrale (1908) in steen, monumentale standbeelden, o.a. van president Sarmiento (1897), in Buenos Aires, en talrijke portretten, o.a. van Puvis de Chavannes (1910), Madame Vicunha (1884), Madame Rodin (1890), Clemenceau (1911), G. Mahler (1909) en G.B. Shaw (1906); voorts maakte hij ontelbare tekeningen en illustreerde Baudelaires Fleurs du mal (1857). In 1916 schonk hij een groot deel van zijn werk (w.o. ca 7000 tekeningen) aan de Franse staat; het is te zien in het Musée Rodin (Hôtel Biron) in Parijs (in de tuin is hij begraven) en in het Musée Rodin in Meudon (waar zich afgietsels, schetsen en ontwerpen bevinden). Rodins invloed is direct aanwijsbaar in o.a. het werk van zijn leerlingen Bourdelle, Despiau, Gustav Vigeland, Ivan Mestrovic en de niet tot zijn persoonlijke leerlingen behorende Carl Milles, Georg Kolbe en, later, o.a. Germaine Richier.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 510.