kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Berend Strik

Albert Mark Steven Strik, Nederlands beeldend kunstenaar, beeldhouwer, schilder, geboren 26 April 1960 te Nijmegen,

Hij heeft zijn opleiding genoten aan de Lerarenopleiding Nijmegen en de Rijksakademie voor Beeldende Kunsten te Amsterdam (1986-1988).

Strik richt zich niet slechts op één medium, maar opereert juist op verschillende terreinen aan de rand van de beeldende kunst, zoals borduurkunst, video, fotografie en architectuur. De materialen waarmee hij werkt of gewerkt heeft zijn onder meer hout, gips, plaatstaal, perspex, geborduurd linnen, glas-in-lood en gebrandschilderd glas. Zijn stijl is te kenmerken als conceptual art.

Strik gebruikt vanaf eind jaren tachtig vaak technieken en materialen die worden geassocieerd met huiselijke creativiteit, bijvoorbeeld gezandstraalde spiegels, glas-in-lood, houtsnijwerk en stoffen. De motieven zijn ontleend aan de populaire beeldcultuur en de kunstgeschiedenis.

Zo maakte hij geborduurde schilderijen met pornografische voorstellingen. Met zijn vervreemdende borduurwerk is hij in eerste instantie het meest bekend geworden: een breuk met de schilderkunst, en tegelijk een voortzetting daarvan. De borduurwerken - waarvoor vaak foto's uit tijdschriften het uitgangspunt vormen - variëren van intieme voorstellingen met weinig borduursel tot reusachtige wandbespanningen in fel gekleurd garen. De zachtheid van het materiaal contrasteert met de hardheid en banaliteit van de onderwerpen: een pornoster, een carnavalsvereniging of twee achter elkaar aan hollende Hollandse meisjes op klompen.

In zijn eerste werken was Strik heel expliciet: het onderlijf van La Cicciolina, als 'lijntekening' geborduurd op roze ondergrond - de afbeelding zelf valt samen met (in zijn woorden:) de pompende en penetrerende borduurtechniek. Zijn werk wordt heel tactiel, en gaandeweg doorbreekt hij de afbeelding en ontstaat er een confronterende clash tussen het virtueel én materieel ruimtelijke beeld: hij vervormt en de afwijkingen zijn niet meer verenigbaar.

De borduurwerken van Berend Strik zijn ontstaan vanuit een verleiding door het gewone en het alledaagse. De foto's komen uit de Playboy. Maar juist door de ergernissen, angsten, wensen en verlangens van gebruikers serieus te nemen en direct weer te geven, wordt de alledaagse werkelijkheid meeslepend, ontroerend en toverachtig. Voor Berend Strik zijn high en low culture relatieve begrippen omdat er altijd een inbedding in een omgeving en een ideologische context aan te pas komt. Strik's werken zijn geborduurd op verschillende ondergronden zoals zijde, plastic en foto's.

Het regisseren en monteren van beeldmaterialen leidde ertoe dat hij het begrip materiaal nog ruimer ging opvatten. Strik ging werken met mensen als materiaal. Hij heeft o.a. een theaterwerk, een opera en een experimentele documentaire film gemaakt. Strik is een sociaal bewogen kunstenaar die de ruimte buiten het museum prefereert. Hij realiseerde in muziekcentrum Vredenburg een Jimi Hendrix-nis en ontwierp, samen met Hans van Houwelingen, glas-in-loodramen voor club/concertzaal Paradiso in Amsterdam, het Jan Schaeffer-raam, enz.

Prix de Rome, 2e prijs Beeldhouwen (1987)
Charlotte Köhler Prijs (1990)
Dorothea von Stetten Kunstpreis, Bonn (1993)

04.02.1994-04.04.1994 / Sadness, sluices, mermaids, delay / Stedelijk Museum Amsterdam
Strik is nog niet bekend maar timmert flink aan de weg. Er zijn weinig kunstenaars wier werk zo onbegrensd overkomt qua werkwijze en thematiek en tegelijk aandacht afdwingt. Strik voelt de tijdsgeest goed aan maar loopt het gevaar dat zijn werk al binnenkort gedateerd aandoet.

museum nog esthetisch, had Berend Strik ontdekt bij de inrichting van zijn eenmanstentoonstelling anderhalf jaar geleden in het Stedelijk Museum in Amsterdam. Met rauwe schilderijen van borduurzijde en opgezette ratten en snot had hij er alles aan gedaan om het gebouw te ontheiligen. Het lukte niet. Nu neemt Strik revanche, op een terrein dat heiliger was dan een museum. Z'n werkplek is Paradiso, een voormalig kerkgebouw van de Vrije Gemeente in Amsterdam en sinds zesentwintig jaar het popcentrum van Nederland.

Strik worstelt met de opdracht die het bestuur hem en zijn vroegere bentmaat Hans van Houwelingen gaf. 'Het is de bedoeling,' schrijft initatiefnemer Jan Dietvorst, dat voor de 24 gotische ramen van twee meter hoog (twaalf aan iedere kant van de zaal) 'de beeldende kunsttoepassing drager is van een bepaalde inhoud en niet slechts fungeert als een decoratieve voorziening. (-) Het gaat om twaalf allegorische voorstellingen waarin de parameters van het menselijk bestaan worden gevisualiseerd. Een breed scala aan menselijke emoties, gedragingen, ervaringen en ideeën zullen daarin zichtbaar moeten worden. De ambitie omvat niet minder dan het verbeelden van een ordening die van alle tijden en plaatsen is.'

Der parameters welke Dietvorst in gedachten heeft zijn Liefde, Oorlog, Geld, Natuur, Het Immateriële, Het Paradijs, De Staat, Werk 1 (de Kunsten), Werk 2 (de rest), De Machine, Lichaam, Dood. Een definitie van de moderne moraal, moeten Strik en Van Houwelingen geven. Maar voor wie? ,,De ene avond flippen rastalui met een hasjpijp in Paradiso uit hun bol, de volgende avond staan er hardrockers op het podium.'' De opdracht is eervol, maar ze is ook pretentieus en hemelbestormend geformuleerd.

Dietvorst: ,,Het mag best belerend zijn. Kunstenaars hebben de taak om erover na te denken hoe de wereld in elkaar zit, of zou moeten zitten. Van de kwestie van goed en kwaad moet elk denken doordrenkt zijn, vind ik. Ik wil kunstenaars erop wijzen dat ze een rol daarin te vervullen hebben. Ik heb er geen bezwaar tegen dat kunst elitair is of gemaakt wordt voor een intellectuele kaste. Maar iedere beeldend kunstenaar moet blijven proberen om een maatschappelijke inhoud te geven aan zijn of haar kunst.'' ,,Moraal wordt tegenwoordig als iets problematisch gezien,'' zegt Strik. ,,Kijk maar naar de manier waarop het Westen reageert op de situatie in het voormalig Joegoslavië. Ik wil bezoekers prikkelen om een duidelijk moralistisch standpunt in te nemen en daarvoor ga ik terug naar basale menselijke waarden: wat houdt het in om van iemand te houden? Trouw? Overgave? Opoffering?''

Voor de 'parameter' het Lichaam heeft Striks een hedendaagse Maria in gedachten. Hij laat tekeningen zien die hij in India maakte: een wulpse, wild krijsende vrouw met een wellustige mond. Aan de muur van zijn atelier hangt een Paradiso-raam op papier dat een etherische vrouw met ontblote borst voorstelt. ,,Paradiso is geen kerk meer, maar een muziektempel. Maar richt je je te veel op de een, dan verzaak je de ander, en omgekeerd. Jan Dibbets had het maar makkelijk in de kathedraal van Blois. Hij kreeg de hele Maria-symboliek er gratis bij, compleet met blote borsten.'' bron: U.S.A.
Opleiding: I.S.P., New York (1999-2000)

Architectuur is vanaf 1998 een tweede constante bij Strik, toen hij ging samenwerken met het Nederlandse architectenbureau One Architecture. Een voorbeeld daarvan is een 'kringloop' bierpaviljoen in de stad Salzburg. Jimi Hendrix, Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht.

House of Hearts
Een bijzonder project waar Strik al jaren mee bezig is, is het House of Hearts. Naar aanleiding van een ontmoeting met een tweeling die aan het syndroom van Gilles de la Tourette lijdt, waardoor ze hun woorden en bewegingen niet onder controle hebben, bestudeerden Strik en One Architecture hun specifieke gedrag en ontwierpen zij een Gilles de la Tourette-huis voor deze zussen. Samen met zijn vrouw, logeerde Strik 3 weken in Atlanta in de buurt van Claudia en Carla Huntey. De eeneiige tweelingzussen kunnen niet zonder elkaar leven maar doordat hun tics elkaar versterken, liggen in hun huis de deuren regelmatig uit de sponningen. Ze veroorzaken zoveel overlast voor hun buren dat ze elk half jaar van woonplek veranderen. Strik ontwierp een huis voor de zussen in de vorm van een hart, waar ze gescheiden van elkaar kunnen leven maar waar ook een gezamenlijke ruimte is. Een huis bovendien dat van de binnenkant bedekt is met borduurwerk om het geluid te dempen en met rubberen deuren die buigzaam zijn. Diverse borduurwerken die hij voor het Huntey-project maakte zijn door het Stedelijk Museum aangekocht maar tot op heden is Strik er niet in geslaagd voldoende geld te vinden om zijn huis te laten bouwen.

2004 Berend Strik : body electric / essay Sven Lütticken
Foto's van het werk van de moderne borduurkunstenaar Berend Strik. Enkele korte teksten (Nederlands en Engels) verduidelijken de gedachtewereld achter Striks werk.

Tien jaar na zijn laatste overzichtstentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam is het werk van kunstenaar Berend Strik nu in al zijn verschillende facetten in Leeuwarden te zien. Tegelijkertijd is er in de Amsterdamse galerie Fons Welters nieuwe werk van Strik te zien onder de titel Freestyle.
Tien jaar na zijn laatste overzichtstentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam is het werk van kunstenaar Berend Strik nu in al zijn verschillende facetten in Leeuwarden te zien. Tegelijkertijd is er in de Amsterdamse galerie Fons Welters nieuwe werk van Strik te zien onder de titel Freestyle. De solotentoonstelling ‘Body Electric' brengt Striks ontwikkeling van de afgelopen tien jaar in kaart en toont tevens nieuw werk. Decoratie en architectuur zijn de sleutelbegrippen van de tentoonstelling ‘Body Electric'. Belangrijk element vormen de borduurwerken die aan de basis staan van Striks oeuvre.

Zie ook VPRO's R.A.M


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 639.