kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 18-01-2009 voor het laatst bewerkt.

Bik van der Pol

(Liesbeth Bik (1959) en Jos van der Pol(1961))

Opleiding: Willem de Kooning Academie / Academie van Beeldende Kunsten en Technische Wetenschappen Rotterdam,

Websites: kunst in de reguliere betekenis. Zij creëren gebeurtenissen, ontmoetingen en confrontaties op basis van de gegevens die zij op een gastlocatie aantreffen. In de meeste gevallen worden gebruikers van die specifieke locatie bij hun werk betrokken; niet zelden nodigen Bik Van der Pol ook collega-kunstenaars uit om het door hen geponeerde statement te bekrachtigen.

Bik: 'We regisseren niet tot het bittere eind. Het spannendste is dat je, wanneer je situaties herplaatst, ziet dat het steeds op een andere manier wordt gebruikt.'

Japanse steden zoals Tokyo en Osaka. Deze capsules, op elkaar gestapelde individuele hotelkamers, worden veelal gebruikt door zakenmannen voor een overnachting. Alleen de meest noodzakelijke voorzieningen zijn aanwezig om de tijd door te brengen: een matras, een kussen, een spiegel, en een plankje om wat bagage op te zetten. Samen met de boekencollectie voorzien Capsule Hotels for Information, Dreams, Brilliant Thoughts and Other Things in een ruimte waar je kunt lezen, denken, dromen en slapen.
De boekencollectie naast deze capsules vormt een parallel archief bij het tentoonstellings-programma van TENT.. Iedere kunstenaar die in TENT. exposeert, wordt uitgenodigd om een suggestie te doen voor de boekencollectie. Welke roman mag er niet ontbreken? Welk gedicht is voor hem of haar van groot belang geweest? Is er een wetenschappelijke publicatie die het publiek van TENT. niet onthouden mag worden? Een biografie?
Op een volstrekt onvoorspelbare manier groeit er een verzameling van gedachten, fantasieën, theorieën, beelden en reflecties die indirect verbonden is met het verleden van TENT.. Een geheugen bijna, in de vorm van een netwerk van teksten. Deze collectie wordt uitgebreid met boeken van de kunstenaars, Liesbeth Bik en Jos van der Pol.

rood verlicht als een plek waar spannende ontmoetingen plaats kunnen vinden. In De Paviljoens stellen Bik (1959) en Van der Pol (1961) een carrousel op waarvan de compartimenten door bezoekers naar believen kunnen worden ingericht. Daarnaast laten de kunstenaars met oudere werken als Shower Piece (1995), maquettes en documentatiemateriaal zien welke projecten zij gezamenlijk al hebben gerealiseerd. De Almeerder als pionier én als trotse huizenbezitter staat in Love and Happiness centraal. De kunstenaars vertalen deze dualiteit naar de architectuur van De Paviljoens en hebben het rapport Sociale cohesie in Almere van socioloog Kees Schuyt (Universiteit van Amsterdam, 2000) als inspiratiebron gebruikt.

duo Bik Van der Pol zijn gelegenheidscheppers, mogelijkmakers, geschiedenisherschrijvers en regisseurs. Hun werk is bijna nooit voltooid als de toeschouwer het betreedt of bekijkt, maar bereikt zijn voltooiing pas op het moment dat de bezoeker ermee geconfronteerd wordt. Vaak hergebruiken ze werk van andere kunstenaars en geven daar hun eigen specifieke invulling aan. Hun bronnen en archieven komen echter niet alleen uit de kunstgeschiedenis, maar ook uit de journalistiek en de media. Door dit hergebruik continueert en actualiseert Bik Van der Pol de geschiedenis. Eigenlijk bestaat hun hele oeuvre uit het behoud en de verspreiding van belangrijk gedachtegoed. Uitwisseling en samenwerking spelen hierbij een belangrijke rol, niet alleen met het publiek, maar ook met andere kunstenaars, tentoonstellingsmakers, ontwerpers en wetenschappers.

Just trust & Imagination Part 1 & 2 is is het resultaat van een accute, dringende vraag, die geen tijd tot nadenken of uitstel toelaat. Bik Van der Pol vroegen circa 50 mensen uit hun persoonlijk netwerk per telefoon antwoord te geven op de vraag, wat zij zouden moeten meenemen als zij per direct hun huis moesten verlaten. Bijna paradoxaal leidden deze gesprekken met vrienden, die zij soms lang niet gezien hadden, na het antwoord op hun vraag, onvermijdelijk tot lange gesprekken. De toeschouwer luistert deze met een draadloze koptelefoon af. Trust & Imagination kon niet tot stand komen zonder hun medewerking en draagt vertrouwen en verbeelding met zich mee. Deze woorden staan op de pennen gegriffeerd die Bik Van der Pol de toeschouwer cadeau doen.

kunstenaars Liesbeth Bik en Jos van der Pol werken sinds 1995 samen. Het creëren van omgevingen waarin mensen bijeen kunnen komen en uitwisselen is een van de kernen in hun werk. Hun activiteiten gaan vaak verder dan het scheppen van kunst; ze zijn mede-oprichter van het werkverband Nomads & Residents, een initiatief dat meetings, lezingen en presentaties via e-mailcorrespondentie organiseert en zo een informele kennisuitwisseling tot stand brengt, steeds toegespitst op een locale context.
Voor de nieuwe woonwijk Leidsche Rijn bij Utrecht creëerden zij in samenwerking met architecten Korteknie Stuhlmacher een container als woon/werkruimte waar kunstenaars, architecten en schrijvers 'veldwerk' kunnen verrichten voor projecten in deze Vinex-woonwijk.
Zelf zeggen zij daarover: "Een gastatelier, vanwege zijn aard onvoorwaardelijk gastvrij, kan een belangrijke rol vervullen die tegen de hedendaagse keer in ook impliciet politiek kan worden omschreven: 'on the move', grenzen van disciplines, gemeenschappen en naties negerend en tegelijkertijd actief als verbindend initiator".

2004 Clear the line, I'm sending myself right now:
Voor het project in PICTURA brengen zij kunstenaars bijeen die met hun activiteiten steeds opnieuw de grenzen van de kunst aftasten, oprekken en overschrijden. Dit niet als doel op zich maar hun werken inzettend als activator en instrument voor het genereren van verandering.

Plug In #28
Bik Van der Pol. Pay Attention
02/06/2007 - doorlopend
Locatie: Van Abbemuseum

Liesbeth Bik en Jos van der Pol werken sinds 1994 samen als Bik Van der Pol. Vaak werken ze op locatie, (her)gebruiken en re-activeren ze werk van anderen – afkomstig uit kunst, journalistiek, media of geschiedenis – en confronteren ze de bezoeker met een situatie zonder daarbij zelf als kunstenaars de volledige regie te willen hebben.

Hun oeuvre bestaat niet zozeer uit interpretaties als wel uit het creëren van verbindingen en samenhangende elementen die een communicatief platform genereren. Hiermee stellen zij voortdurend de functie en betekenis van kunst en kunstruimten ter discussie en vragen zij steeds weer om een actuele bijstelling of evaluatie van wat wij voor het gemak geschiedenis of algemeen gedachtegoed noemen. Het werk van Bik Van der Pol draagt bij aan een discussie die het Van Abbemuseum zelf bij voortduring wil entameren: wat is het maatschappelijk belang van musea voor hedendaagse kunst en hoe kan de kunst van nu een appél doen op de betrokkenheid van het publiek?

Plug In #28 Pay Attention bestaat uit een serie presentaties waarin de bezoeker als individu én als deelnemer aan de samenleving wordt aangesproken. Een museumzaal wordt tijdelijk tot ‘publiek domein’, waarin voorbeelden van vrijheid van meningsuiting in relatie tot censuur en particuliere verantwoordelijkheid ons onze eigen grenzen op laten zoeken. Het continue testen van ultieme democratische vrijheid ten opzichte van een besef van het maatschappelijk wenselijke gaan met elkaar in duel. Vanuit deze noties presenteerden Bik Van der Pol aan de hand van een scenario wisselende presentaties met werken uit de collectie van het Van Abbe op verschillende locaties in het museum.

In zaal B2.03 tonen zij een selectie van 140 boeken van de in 2006 opgeheven uitgeverij Loompanics Unlimited, Washington. Deze uitgeverij publiceerde decennialang handboeken waarvan ‘zowel je moeder als de staat liever niet hebben dat je ze leest.’ De onderwerpen variëren van praktische gidsen over ‘How To Develop A Low-Cost Family Food-Storage System’ tot minder algemeen acceptabele publicaties als ‘Gourmet Cannabis Cookery’ en controversiële zelfhulpboeken als ‘How To Start Your Own Country’, ‘Homemade Guns and Homemade Arms’, of ‘How To Clear Your Adult and Juvenile Criminal Records’. Op een kist ernaast staat ‘Little Liars (collection from Kiev, model 1-9)’, 2006-2007, in brons afgegoten radio’s uit de voormalige Sovjet Unie. Deze radio’s waren in ieder huishouden (meestal in de keuken) aanwezig, stonden de hele dag aan en ontvingen slechts één door de overheid gefiatteerde frequentie. Een wapenvergunning die Charles Esche, directeur van het museum, moest verwerven om een kunstwerk met geweer van Joseph Beuys in collectie te mogen hebben en Bruce Naumans litho ‘Pay Attention’, 1973 bieden een ironisch kader voor zoveel contrasten. Het staat de bezoeker vrij elk boek naar keuze in de hand te nemen en gebruik te maken van het kopieerapparaat, als een onderwerp hem of haar interesseert.

De drie wisselende presentaties waren opgesteld in zaal B0.07 en B0.08. ‘Act 1’, bestond uit drie werken van On Kawara (‘13 Jan. 1973’, ‘July 4 1973’, en ‘Lat. 31°25’N, Long. 8°41’E’, 1965), en hun werk ‘Kiev, 18-3-2006 (dia versie)’. De data en GPS-coördinaten op de schilderijen van Kawara geven impliciet lading aan een bepaalde dag en locatie. Wij weten wat er bedoeld wordt met een bepaalde datum, ook al weten we niet of die datum ertoe doet, en waarom. ‘Kiev, 18-3-2006 (dia versie)’, gebaseerd op een interview met de directeur van het Chernobyl Museum, handelt over een specifieke gebeurtenis en de representatie daarvan. Hoewel er geen directe verwijzing is naar de specifieke locatie en tijdstip van deze gebeurtenis, informeert het werk over de rol van het museum, het produceren van informatie, kennis en cultuur, en waar de macht daartoe berust.

In Act 2 toonden zij ‘Wall Drawing No. 256’, 1975 van Sol Lewitt en ‘Baldessari Sings Lewitt’, 1972. Baldessari brengt het werk van Sol Lewitt zingend voor het voetlicht. Door de conceptuele uitgangspunten van Sol Lewitt te zingen, dringen zij volgens Baldessari anders tot ons door dan wanneer wij ze in stilte lezen en herlezen.

In Act 3 was werk te zien van drie kunstenaars. ‘Les Grands Ensembles’, 1994-2001 van Pierre Huyghe toont een ‘conversatie’ tussen twee gebouwen, typische voorbeelden van de overbekende modernistische sociale woningbouwprojecten, eens utopie, droom en ontwerp voor een goed leven. De oplichtende ramen herinneren aan Spielberg’s film ‘Close Encounters of The Third Kind’. In de zaal direct daarnaast zijn fotomontages van een door Lissitzky ontworpen maar nooit gerealiseerd gebouw te zien, ‘Der Wolkenbügel’, 1925. Lissitzky zag deze gebouwen als een voorstel voor een nieuwe, rationele architectuur, als een tegenhanger ten opzichte van de toen al geldende trend van massieve wolkenkrabbers zoals er vele zijn gebouwd, in de verschillende verschijningsvormen van het wereldwijd verbreide modernisme. De schilder en graficus Richard Paul Lohse reflecteert door middel van zijn werk op de relatie tussen kunst en maatschappij. De systematische en rationele benadering van constructieve kunst was in zijn ogen de enige manier om naar de zich snel ontwikkelende wereld te kijken en haar in beeld te vatten. Zijn werk moet dan ook niet begrepen worden als formalistische oefeningen in kleur, maar als een kritische, objectieve representatie van maatschappelijke structuren, waarmee de sociale realiteit onderzocht kan worden. De constructieve kunst was vanwege haar filosofie en transparante werkmethode volgens Lohse voorbestemd een belangrijke rol te spelen in de omgang met een veranderende maatschappij en leefomgeving. Opnieuw is de wijze waarop informatie tot ons komt van belang. Hoe wordt informatie overgebracht, en op welke manieren kunnen wij het zien? En als wij denken dat wij het weten zien wij het dan ook, ook al wordt het niet direct zo gezegd of getoond?

- Bik Van der Pol & Myriam van Lier


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 55.