kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Christian Boltanski

Geboren: 1944 Parijs

Franse Kunstenaar

Boltanski is de zoon van een Russisch-joodse arts en een Franse katholieke schrijfster. Tijdens de oorlog dook zijn vader twee jaar onder in de kelder van zijn huis. 'Ik heb hem later nooit op straat zien lopen. Mijn moeder reed hem in de auto samen met mij of mijn broers elke dag van of naar het ziekenhuis waar hij werkte. Ik sprak nauwelijks in die tijd. Het anti-semitisme lag in Frankrijk nog aan de oppervlakte. Ik voelde me anders dan de anderen. Toen ik twaalf jaar was, ben ik van school gegaan. Ik wilde schilder worden en dat vonden mijn ouders goed.'

1958 - 1967 Serie grootschalige werken die een combinatie van historische gebeurtenissen en persoonlijke ervaringen uitbeelden.

Christian Boltanski vervaardigt vanaf 1968 doorgaans fotografische werken waarin hij zijn jeugd reconstrueert of het levensverhaal van andere mensen nagaat.

Zijn eerste boek, Recherches et présentations de tout ce qui reste de mon enfance 1944,-1950 (Onderzoeksresultaten naar alles wat uit mijn kindertijd over is) werd geproduceerd in mei 1969 in Galerie Givaudan in een oplage van 150 stuks en verstuurd als mail art. Het was ook de eerste van vele pogingen om zijn jeugd te reconstrueren. Ogenschijnlijk autobiografisch en bijeengehouden met een plastic clip bevatte het 9 pagina's tellende boek kiekjes van familieuitjes, Boltanski's klassefoto uit 1951, foto's van zijn kinderbedje en een overhemd dat hij had gedragen en een aan flarden gescheurde bladzijde van een schoolopstel.

Deze amusante maar toch ook ontroerende foto's en artefacten werden gereproduceerd als grove zwart-wit foto's zonder enige toonwaarde. Door Boltanski beschreven als 'een poging om een deel van mijzelf te zoeken dat is afgestorven, een archeologisch onderzoek tot in de diepste diepten van mijn geheugen', leidde het boek al snel tot de ontdekking dat er maar erg weinig 'bewijsmateriaal' van zijn jeugd was overgebleven. Hoewel dat nergens werd vermeld, waren in feite de meeste voorwerpen die in Recherches en présentations waren afgebeeld niet eens van hemzelf maar van zijn neef. Dit markeert de eerste maal dat hij fotografie ging gebruiken met misleidende onderschriften om te illustreren dat een beeld bedriegelijk kan zijn. Bovendien was dit boekje samen met andere mail art-werken een aankondiging van een project om een mythologie rond zichzelf op te bouwen, daar het het bestaan begon te documenteren van een personage dat voor het gemak christian boltanski werd genoemd. Lezers konden er bijvoorbeeld uit leren dat de jonge Boltanski op 5 augustus 1945 een dag aan het strand doorbracht en dat hij in 1948 per auto reisde naar Le Lavandou in Var. Ze leerden er ook uit dat de twee jaar oude Boltanski met blokken speelde die de volwassen Boltanski in 1969 terugvond.

Deze autobiografische poging werd zes maanden later gevolgd door Réconstutition d'un accident qui ne m'est pas encore arrivé et ou j'ai trouvé la mort (reconstructie van een ongeluk dat mij nog niet is overkomen en waarbij ik de dood vond), een 6 bladzijden tellend boekje dat beweerde de toekomst te documenteren, in dit geval Boltanski's eigen dood bij een ongeluk met de fiets. Tussen de documenten die het aanleverde waren Boltanski's kaartje voor eventuele ongelukken, een pasfoto, een schetsje van het toneel van het ongeluk op de Avenue Jean Jaurès en een politiefoto van de op straat getekende contour van een lichaam. Op zijn minst was dit een duidelijke waarschuwing aan de lezers dat ze niet altijd hun ogen moesten geloven.

Vanaf 1970 werkt hij samen met jean le gac.

In 1971 begint Boltanski video's te gebruiken.

Boltanski's pogingen om zoveel mogelijk terug te halen van zijn kindertijd omvatten ook het opnieuw vervaardigen van dingen uit het verleden die verloren waren gegaan of waren vernietigd. In 1971 begon Boltanski met een reeks die als titel droeg: Essais de réconstutition d'objets ayant appartenu à Christian Boltanski entre 1946 et 1954 (Pogingen om objecten te reconstrueren die tussen 1946 en 1954 aan Christian Boltanski hebben behoord). Op een opzettelijk klungelige manier reconstrueerde hij sommige stukken verloren gegaan speelgoed en kleren, waarbij hij plasticine (een op olie gebaseerde boetseerklei) gebruikte. Hij maakte vaak verscheidene versies van elk object, die hij vervolgens tentoonstelde in grove blikken laden die hij met metalen gaas afdekte. Vanaf het begin tot mislukken gedoemd maakten deze geobsedeerde pogingen om het 'goed te krijgen' overduidelijk dat de reconstructies niet de originelen waren en dat het evenmin ging om herinneringen, zoals hij beweerde.

Publicatie van foto's in boekvorm.

Hij heeft vanaf 1972 regelmatig deelgenomen aan de documenta van Kassel.

Christian is een van de voornaamste vertegenwoordigers van de zogenaamde 'spurensicherer', kunstenaars die 'bewijsstukken' opsporen en veilig stellen. Verontrust door de gedachte hoe weinig er eigenlijk overblijft als iemand er niet meer is, houdt Boltanski zich bezig met de reconstructie van het verleden, van zichzelf en van anderen. Daarbij doet het er voor hem nauwelijks toe of deze herinneringen nu wel of niet op waarheid berusten.

Geen andere kunstenaar heeft zich zo expliciet en consistent met het thema van de dood geëngageerd als boltanski. Wel is zijn werk in de loop van drie decennia allengs monumentaler en theatraler geworden. Met name het vroege werk bevat ook humor, zij het vaak een wrange vorm ervan.

Boltanski benadrukt voortdurend dat zijn werk niet met de holocaust in het bijzonder te maken heeft. Zijn werk reflecteert de dood in vele gedaanten: de gewelddadige dood en de ‘gewone' dood; en ook de kindertijd die voor iedere volwassene een onherroepelijk afgesloten leven is. Foto's hebben bovendien in principe al betrekking op de dood. Ze tonen een moment uit het verleden dat voorgoed voorbij, overleden is.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 795.