kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Cindy Sherman

Amerikaanse kunstenares, geboren 1954, Glen Ridge, New Jersey

De meeste foto's van Cindy Sherman zijn foto's van haarzelf, die zij vertaalt naar en integreert in de kenmerkende stijlen en beeldtalen van de massamedia. Zij stelt echter nooit zichzelf voor.

1972-1975 Studeert fotografie aan de State University of New York, Buffalo.

1975 Fotoserie Cutouts.

1976 Eerste solotentoonstelling in de Hallwals Gallery.

Het is geen wonder dat vrouwelijke kunstenaars zo vaak met de seksuele voorstellingswereld bezig zijn, bewust of onbewust, in abstracte, figuratieve en conceptuele stijlen. Al is het ook minder dan voorheen, zelfs nu zijn we nog opgevoed in het bewustzijn dat ons gezicht en ons figuur ons lot kunnen maken en breken. We persen die stukjes van onszelf, hoe onzeker we daar misschien ook over zijn, in vormen die het (mannelijk) publiek zullen behagen. Als vrouwen hun eigen lichaam in hun kunstwerken gebruiken, gebruiken zij hun eigen ik; een opvallende psychologische factor verandert deze lichamen en gezichten van voorwerp tot onderwerp.
Uit: Lucy R. Lippard, From the Center. New York 1976

1977 Verhuist met haar vriend Robert Longo naar New York, waar zij haar eerste filmstills zonder titel maakt. De 'Untitled Film Stills': zwartwit foto's van eenzame vrouwenfiguren in een bevroren situatie. De karakters zijn ontleend aan films uit de jaren '40 en '50 of eigenlijk nog meer aan de scènefoto's voor de bioscoopvitrines. Zij worden als 'types' gepresenteerd uit specifieke maar onbekende verhalen waarnaar alleen te raden valt.

Toen ik nog op school zat, begon ik steeds meer te walgen van de houding dat kunst zo religieus, zo heilig was, dus wilde ik iets maken dat mensen konden vatten zonder er eerst een boek over te hebben gelezen. Zo, dat mensen op straat het zouden kunnen waarderen, zelfs als zij het niet helemaal zouden kunnen begrijpen. Ze zouden er toch iets van mee kunnen nemen. Dat is de reden waarom ik iets buiten de cultuur wilde namaken en ook een geintje met de cultuur wilde uithalen als ik dat deed.

Toen ik niet werkte, was ik er zo bezeten van mijn eigen identiteit te veranderen dat ik het soms deed, zonder camera en zonder dat iemand mij zag, of zonder dat ik ergens heen ging. Soms was het echt frustrerend, ik verkleedde mij als Lucille Ball en realiseerde me hoe vervelend en stom het was om helemaal verkleed te zijn en nergens heen te kunnen. Dus ging ik uit en keek TV met mensen op de galerij waar ik in Buffalo woonde.

Ik merkte dat het in New York minder gemakkelijk te doen was. Als je op straat loopt, heb je met een heleboel verschillende elementen te maken die lastig, ruw of misdadig zijn. Er wordt naar je gelonkt of gefloten of je wordt uitgelachen. Steeds als ik hier in een kostuum gehuld uitging, zelfs al was ik maar verkleed als een secretaresse, die naar haar werk in Artists' Space ging, liep je weinig op je gemak op straat. Omdat het net was of ik van mijn eigen straatidentiteit, mijn eigen schild werd ontdaan. Hoe dan ook, ik kapte ermee. Ik probeerde een inhoud te maken die aanlokkelijk was maar vervolgens zo gauw je er naar keek, je terug zou pakken, als iets waardoor je je schuldig zou voelen over dat gevoel. Het zou je spijten voor deze persoon omdat ze tot slachtoffer waren gemaakt of omdat je hen zelf tot slachtoffer maakte door zo naar ze te kijken. Het werk dat ik maakte kwam dicht bij een parodie op de cultureel bepaalde vrouwenrollen, maar ik heb mezelf nooit echt als feministe beschouwd. Ik probeer niet een sociale uitspraak te doen, of dat heb ik al gedaan en ik voel geen behoefte daar opnieuw op in te gaan.
Uit: Sandy Nairne, State of the Art. Londen 1987

1980 Kleurenfoto's met backscreen-projecties, waarin behalve de associatie met de film ook mode-advertenties en illustraties voor damesromannetjes een rol spelen evenals de pin-up girl. Uitdagende beelden, die soms het publiek een kwetsbare kant laten bewonderen, die in strijd lijkt met de wetenschap dat Cindy Sherman het beeld maakt en het beeld is.

Solotentoonstelling in MetroPictures, New York.

1982 Solotentoonstelling in het Stedelijk Museum, Amsterdam. Neemt deel aan Documenta 7, Kassel, en aan de biennale van Venetie.

1983 Ontvangt een Guggenheim-beurs.

Shermans beelden dringen aan de beschouwer die eliminatie van imago en identiteit op, die vrouwen voortdurend ervaren: alsof het sexy zwarte jurkje ervoor zorgt dat je een femme fatale bent terwijl 'femme fatale' nou precies een imago is: het heeft een toeschouwer nodig om in werking te treden. Het is ook maar één splinter van de spiegel, die bijvoorbeeld is afgebroken van 'aardig meisje' of 'moeder'. (...)
Deze valse speurtocht naar de 'werkelijke' vrouw is precies waar het werk over gaat. De poging om de 'ware' Cindy Sherman te vinden is net zo onmogelijk als voor iedereen, maar wat zo interessant is, is de bezeten neiging die identiteit te vinden.
Uit: Judith Williamson, Images of Women in: Screen, Londen nov./dec. 1983

In 1983 verbreedde Cindy Sherman de reikwijdte van haar beelden door meer gebruik te maken van theatrale kostuums, opvallender lichteffecten en extreme gebaren. Soms parodieert ze hoe ver modeontwerpers willen gaan om het speciale van hun producten te accentueren. Toen de modeontwerpster Dorothée Bis haar vroeg om zes foto's van haar ontwerpen voor Vogue te maken, bleken de belangen toch te veel uiteen te lopen. Cindy Sherman vond dat ze hiervoor te veel compromissen moest sluiten;
Ze verwachtten van mij dat ik met hun kleren zou doen wat ik eerder had gedaan -een soort lieve, grappige plaatjes maken. Vanaf het begin was er al iets dat mij niet lekker zat, alsof er wrijvingen waren. Ik koos een paar kleren uit die ik wilde gebruiken. Ik kreeg volslagen verschillende kleren toegestuurd, die ik vervelend vond om te gebruiken. Ik begon er echt een geintje van te maken, niet van de kleren eigenlijk maar veel meer van de mode. Ik begon littekenweefsel op mijn gezicht te gebruiken om echt lelijk te worden en dat spul, dat je op je tanden doet om ze rot te laten lijken. Ik vond het echt een pracht idee dat dit voor de Franse Vogue zou zijn, tussen al die geweldige vrouwen in het tijdschrift zou ik al die zieke vrouwen zijn.
Ik dacht aan een paar foto's die een vriend mij gaf van vrouwen in hun lingerie of badpakken, die lichaamsdelen zoals handen of armen misten. Dat was dus de richting die ik op dacht te gaan.
Ik probeer altijd een heleboel elementen of sleutels te geven die een beschouwer op kan pikken en of ze nu op de belichting, het kostuum, het karakter of de stemming van de foto betrekking hebben, hopelijk zal het iets in hun onderbewustzijn prikkelen, of dat nu voortkomt uit hun nachtmerries, dromen, fantasieën of films of verhalen die zij hebben gelezen.
Ik wilde heel duidelijk maken wat mijn gedachten bezighield en proberen om anders en uitdagend te zijn. Ik ben altijd zo goed door het publiek ontvangen dat het me begon te hinderen. Ik wilde iets maken dat niet zo makkelijk bij het publiek zou vallen. Desalniettemin viel het toch tamelijk goed.

Fantasie is een onderdeel van Shermans kunst maar ook de theoretische analyse van de rol die we spelen en van ons eigen ik dat ons als model wordt voorgehouden ....
Ze weet dat fotografie het moderne equivalent van het masker is en dat het de gelegenheid biedt om alles van onszelf te laten zien - behalve één ding. Het is hedendaags kabuki (traditioneel Japans theater met vaste rolpatronen) wat ze opvoert. Hoe Cindy Sherman de fotografe er werkelijk uitziet, zou het magische evenzeer verstoren als een kabuki- acteur in de bank zonder zijn kostuum.
Uit: Ingrid Sischy, On Location. in: Artforum dec. 1985

Van 1985 tot 1989 maakte Sherman een serie die gebaseerd was op het vrouwenbeeld zoals verspreid in sprookjes (Disaster/Fairy tales). Na korte tijd afschrikwekkende horrorfoto's te hebben gemaakt, heeft Sherman zich gericht op parafrases van vrouwenportretten uit de kunstgeschiedenis (History Portraits, 1988-1990)

1984-1986 Rondreizende overzichtstentoonstelling van het Akron Art Museum (Ohio).
1989 Ontvangt de Medal for Photography van Skowhegan. Neemt deel aan de tentoonstelling 'Bilderstreit' in Keulen.
1991 Solotentoonstelling in de Kunsthalle van Basel.

In haar serie Sex Portraits (1992) worden arrangementen van poppen, prothesen en maskers gebruikt om het vrouwenbeeld in pornografische afbeeldingen aan de kaak te stellen. De Horror Pictures (1995) bestaan uit afschrikwekkende close-ups van gemaskerde of geschminkte gezichten die aan horrorfilms zijn ontleend.

1997 Maakt haar eerste film, Office Killer.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 20.