kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 02-03-2011 voor het laatst bewerkt.

Daniel Spoerri

Daniel Spoerri (1930)

Roemeens-Zwitsers beeldend kunstenaar, (eig. Daniel Isaac Feinstein),

Spoerri, geboren in Galati Roemenië in 1930, was oorspronkelijk danser, mimespeler en choreograaf. Later werd hij objectkunstenaar en een van de voornaamste vertegenwoordigers van het Nouveau-realisme.

Spoerri imigreert in 1942 naar Zwitserland.

Aanvankelijk opgeleid tot missionaris. Van 1950 tot 1954 geniet hij een opleiding als danser.

Van 1955 tot 1957 is hij eerste danser bij de Opera van Bern (1954-59).

In 1957 is hij assistent van K. Bremer bij het theater van Darmstadt.

In deze periode schrijft Daniel Spoerri artikelen over experimenteel theater.

In 1959 verhuist Spoerri naar Parijs.

In 1960 is hij medeoprichter van de Nouveaux réalistes.

Tableau-piège: Restaurent de la City-Galerie, 1965

Spoerri begint aan zijn 'trap pictures', ('tableaux-pièges'), waarin hij objecten die willekeurig op hun ondergrond, zoals een tafel, bevestigt en tot kunstwerk uitroept. De enige verandering die hij meestal aanbrengt is, dat hij het vlak waarop de voorwerpen zich bevinden, in plaats van horizontaal verticaal opstelt. Daarnaast maakte hij 'eat art' (kunstwerken in suiker, koek, chocolade, enz.), waarmee hij de 'eeuwigheidswaarde' van het kunstwerk aan de orde wilde stellen.

Daniel Spoerri ging regelmatig naar de Marché aux Puces. Daar had je mensen die op tapijtjes een hoop ouwe troep aanboden. Dan kocht-ie de hele handel op, haalde een busje lijm uit zijn zak en plakte alles vast. En dat ging dan zo in zijn deux-chevaux.

In 1961 had Daniel Spoerri zijn eerste solotentoonstelling in Galleria Schwarz in Milaan, en neemt hij deel aan de tentoonstelling 'The Art of Assemblages' in New York.

Hij werd in 1963 beroemd met zijn Menus-pièges: twaalf dagen werd het publiek in de Parijse Galerie J. uiteenlopende menu's voorgezet, samengesteld door verschillende kunstenaars en schrijvers, variërend van exotische heerlijkheden tot broodsoep ('Menu prison'). Na afloop fixeerde Spoerri de resten van de dis op het tafellaken en hing dat vervolgens als schilderij aan de muur. In de bediening zette hij dan bijvoorbeeld de toen bekende kunstcriticus Pierre Restany. Zat je te eten en kon je roepen: 'Pierre, viens ici!' Maar dan opeens kwam Daniel langs en zei: 'Afblijven verder!' Kwam-ie met zijn lijmpot: alles vast, plastic over de asbak en hup weer een tafel klaar en aan de muur. Later heeft-ie in Düsseldorf nog zijn eigen restaurant met hetzelfde systeem geopend. Voor hem was het echt het fixeren van een moment. Een tranche de vie. Een momentopname.

In 1968 opent hij zijn eigen 'Eat Art Restaurant' in Dusseldorf en geeft het tijdschrift 'Eat Art Edition' uit.

Spoerri erkent het toeval als een belangrijk uitgangspunt voor zijn werk. In de jaren 70 leidde hij in Düsseldorf een restaurant, waar hij zelf de exclusieve gerechten bereidde. De gasten konden na het diner hun tafel met overblijfselen door Spoerri tot kunstwerk laten vereeuwigen.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 65.