kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 11-01-2016 voor het laatst bewerkt.

Dante Gabriel Rossetti

Eigenlijk Gabriel Charles Dante Rossetti, Engels schilder en dichter, (12-5-1828 in Londen, 9-4-1882 in Birchington-on-Sea, Kent),

Mede-oprichter van de groep der Pre-Rafaëlieten.

Hij was de zoon van de Italiaanse dichter Gabriele Rossetti. Rossetti's familie was cultureel erg actief. Zijn vader gaf les in Italiaanse taal en cultuur in Londen. Hij was politiek vluchteling geworden, hij was in Italië niet welkom meer. De zus van Rossetti werd één van de belangrijkste lyrische schrijfsters uit die tijd en zijn broer was een toonaangevend criticus. Vanaf zijn veertiende jaar stond al vast dat Rossetti kunstenaar zou worden. Rossetti's belangstelling ging vooral uit naar Dante, Shakespeare en de Arthurlegendes. Ook was hij een groot bewonderaar van Edgar Allen Poe.

Hij kreeg zijn tekenopleiding bij Cotman en gedurende korte tijd bij Fort Madox Brown. In 1848 is hij bij Holman Hunt. Met Hunt en John Everett Millais sticht hij in 1848 The Prae-Raphaelite Brotherhood.

Duidelijk beïnvloed door de mystiek in de poëzie en de schilderkunst van William Blake, ontwikkelde hij een symbolisch-decoratieve stijl, die al de kant van de Jugendstil opgaat.

In 1848 stichtte hij met William Holman Hunt, John Everett Millais en anderen de Pre-Rafaëlieten, Pre Raphaelite Brotherhood , die streefden naar een vernieuwing van de kunst door natuurbeschouwing en door de vroege Italiaanse schilderkunst van voor Rafaël als voorbeeld te nemen. Dus Martini, Botticelli en de Venetianen Titiaan en Giorgione. De doelstelling van de Prerafaëlieten was een betere wereld creëren waarin gezocht werd naar een halt toeroepen aan de voortdurende mechanisatie, die het Victoriaanse Engeland overspoelde. Zij wilden een kunst met een duidelijke boodschap, waarin de natuur en de mens een rol speelden. Het religieuze en het sociale element nam een belangrijke plaats in in hun werk. Tevens protesteerden zij tegen de “beschaafde” academische schilderkunst. Rossetti werd na de oprichting van de PRB in 1848 de drijvende kracht achter de groep en achter The Germ, het blaadje dat de groep publiceerde en waarin hij de leiding had.

Wat Rossetti wilde doen was de geestelijke houding van de middeleeuwse voorbeelden te evenaren, het bijbelse verhaal met een vroom gemoed te lezen, en zich het tafereel voor ogen te brengen toen de engel bij Maria binnentrad en haar begroette: "Zij schrok van dit woord, en vroeg zich af, wat die groet kon beduiden" (Luc I, 29). Wij zien hier hoe Rossetti streefde naar eenvoud en oprechtheid in zijn nieuwe uitbeelding en hoe verlangend hij was ons het oude verhaal met een open gemoed te laten beleven.

Vanaf 1848 maakt hij steeds meer literaire illustraties. Onder andere bij Poe's ‘Raven' en Goethes Faust. Zijn manier van schetsen was een beetje ouderwets. Op de twee-dimensionale manier waarop in de vroege middeleeuwen ook gewerkt werd. Rossetti voorkomt met opzet elke diepte werking, een goed voorbeeld is ‘Gretchen in de kerk' uit 1848.

Rossetti was misschien wel ook de meest tragische figuur van de groep. Zijn kunst was sensueel en radicaal antinaturalistisch. En gedurende de jaren vijftig ontwikkelde hij een eigen symboliek en legde zich steeds meer toe tot het verheerlijken van de oermoeder en de femme fatale. Hij verliest zich in verre en fatale vrouwen in de Duitse en Engelse literatuur en herbeleefd 'Dante's verhouding met Beatrice' of 'Koning Arthur's verhouding tot Guinevere'. Rossetti heeft het er moeilijk mee dat een kunstenaar aan de ene kant zich zo veel mogelijk moet kunnen ontplooien en aan de andere kant toch afhankelijk is van kopers die zelf willen bepalen wat ze kopen. Rossetti kan dit dilemma niet echt aan en gaat zich steeds meer toeleggen op het maken van grote schilderijen van een soort vampierachtige vrouwen met een beetje erotische uitstraling. Schilderijen vol bloemen, muziek, kleur en vrouwen met vurige en wellustige lippen.

Vanaf 1860 schilderde Rosetti de voor hem zo karakteristieke vrouwenfiguren, geïnspireerd op Italiaanse Renaissance portretten. Geïnspireerd door Dante Alighieri's poëzie, zijn eigen droomwereld over de Middeleeuwen en het kleurenpalet van de Venetianen ontwikkelde hij in een krachtig couleur locale en typische lijnen een symbolisch romanticisme. In zijn werk fascineren de mysterieuze vrouwen, de middeleeuwse decors, de dromerige sfeer en de sensuele, roodharige femmes fatales met zwoele, getuite lippen, geplaatst in een rijke Venetiaanse omgeving vol verborgen symboliek. De werken symboliseren de erotische macht van de vrouw op de man. Deze schilderijen roepen lust en passie op. Hij vond de ideale vrouwenfiguur in zijn eigen vrouw en in die van William Morris, die model stonden voor zijn werken en die van zijn vrienden Hunt en Millais.

Rossetti was in de eerste plaats dichter; dat hij zich ook als schilder profileerde had aanvankelijk vooral tot doel in zijn levensonderhoud te voorzien, wat trouwens op den duur heel goed lukte. Maar wie zich ook in zijn gedichten verdiept, en dan vooral in de autobiografische reeks The House of Life, krijgt te zien wat de bronnen van zijn inspiratie waren: de liefde, de smart en alles daartussenin, gecombineerd met de poëtische vorm, het sonnet vooral, die de dichter niet alleen disciplineert, maar ook onverwachte diepten in hem blootlegt.

Rossetti geldt als één van de grootst Victoriaanse dichters. Zijn werk is gekenmerkt door een koortsachtige zinnelijkheid, een religieuze mystiek en de grote inspiratie die hij in zijn vrouw vond. Zo schreef hij de sonnettencyclus the house of life, die hij mèt haar begroef in 1862 (zij waren pas getrouwd sinds 1860), en pas in 1870 op aandringen van zijn vrienden weer werd opgegraven en gepubliceerd. Hij schreef ook tal van balladen, o.m. the staff and scrip en the Kings tragedy.
Rossetti kreeg in 1866 last van een oogziekte waar hij uiteindelijk aan onderdoor ging.

Rossetti was in zijn kunst niet sociaal bewogen. Hij beschouwde zichzelf meer als een hervormer van het esthetische gevoel. Zijn jeugdwerk Ecce ancilla Domini, een meesterwerk, is, hoewel realistisch in de details, vol gewilde archaïsmen: de matte tinten, de beperkte kleurschakering, het onhandige perspectief en de nadruk op de verticale lijnen, om nog maar niet te spreken van de Latijnse naam die hij aan het werk gaf. Tegelijk ligt er over deze aankondiging een zweem van teruggedrongen erotiek, wat later steeds is terug te vinden in het werk van Rossetti en grote invloed had op de andere Preraffaëlieten. Het is zelfs voelbaar in de politieke gravure van de boekillustrator Walter Crane. (Janson, 611)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 43.