kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Didier Vermeiren

Didier Vermeiren (B, 1951)

Didier Vermeiren werkt sinds het midden van de jaren zeventig met een grote vastbeslotenheid aan wat stilaan een monumentaal oeuvre genoemd mag worden.

Sinds het begin van de jaren negentig tracht Didier Vermeiren in zijn fotografisch werk een sculptuur vanuit een oneindig aantal hoekpunten te fotograferen. Door een lange belichting te hanteren gaat het volume van het beeld bewegen en verliest de sculptuur schijnbaar zijn zwaartekracht.

Didier Vermeiren vertegenwoordigde België op de Biënnale van Venetië in 1995, en kreeg hetzelfde jaar solotentoonstellingen in Kunsthalle Zürich en Galerie Nationale du Jeu de Paume te Parijs. In 1998 volgde een presentatie in La Criée, centrum voor hedendaagse kunst te Rennes.

Vermeiren ontving in 2000 de J.C. van Lanschotprijs voor beeldhouwkunst. Deze prijs werd eerder toegekend aan de kunstenaars Peter Struycken, Carel Visser, Ger van Elk en Panamarenko.

Galleria Massimo Minini te Brescia presenteerde de eerste ‘solides plastiques' in 2002.
In het internationaal erkende oeuvre waren tot dan twee groepen werken te onderscheiden, de zogenaamde ‘sokkels' en ‘chariots'. Rond 2003 is daar dan een derde groep aan toegevoegd, de serie 'solides plastiques'. De naam heeft betrekking op de transformatie van klei, van zacht en kneedbaar tijdens de verwerking tot hard en solide na het bakproces. Sculpturen verwijzen bij Vermeiren steeds naar andere sculpturen. Klei, een essentieel maar uiteindelijk onzichtbaar element uit het productieproces, wordt nu beeld. Binnen het veld en de geschiedenis van de beeldhouwkunst verdiept Didier Vermeiren een bewust afgebakend territorium nauwkeurig verder. De beelden belichten de verschillende verhoudingen tussen lichaam en massa, sculptuur en sokkel, vorm en gietvorm, stilstand en beweging, de positie van de sculptuur in de ruimte en de relatie met de toeschouwer.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 2131.