kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 03-04-2008 voor het laatst bewerkt.

Eduardo Paolozzi

Britse beeldhouwer en grafisch kunstenaar, filmmaker en schrijver, geboren 7 maart 1924 Leith (bij Edinburgh), gestorven 22 april 2005

Paolozzi's ouders waren Italiaans. In 1943 gaat Paolozzi kunst studeren aan het Edinburgh College of Art.


Eduardo Paolozzi, BUNK! (1971) één van een serie zeefdrukken, van materiaal dat hij verzamelde toen hij in Parijs was

Na korte tijd in militaire dienst te hebben gezeten bezoekt hij in 1944 de St Martin's School of Art in Londen en van 1945 tot 1947 studeert Paolozzi beeldhouwen aan de Slade School of Fine Arts toen gestationeerd in Oxford. Terwijl hij in Oxford is ziet hij de etnografische beeldhouwkunst in het Pitt Rivers Museum en raakt bevriend met de toekomstige Independent Group medewerkers William Turnbull en Nigel Henderson. Hun bewondering voor de cultuur buiten de galerie en een enthousiasme voor hedendaagse Europese kunst en filosofie brengt ze tot elkaar. De invloed van kunst uit de niet westerse culturen is duidelijk in vroege werken als Fisherman and Wife (1946).

In 1947 heeft Paolozzi zijn eerste solotentoonstelling in The Mayor Gallery Ltd in Londen en in de zomer van datzelfde jaar verhuist hij naar Parijs, waar hij tot 1949 woont. Hier bezoeken Turnbull, Henderson en Edward Wright hem regelmatig. In Parijs ontmoet hij kunstenaars als Arp, Braque, Brancusi, Giacometti, Jean Hélion, Léger en Tristan Tzara. Hij voelt zich aangetrokken tot de surrealistische kunst en ideeën en is ook onder de indruk van de art-brut van Dubuffet.
In de late jaren '40 maakt Paolozzi verscheidene beeldhouwwerken geïnspireerd op het surealisme, waaronder Forms on a Bow (1949, koper), dat bestaat uit biomorfische vormen en een kennis van Giacometti's werk laat zien. Hij creëert ook een aantal collages, waaronder Composizione par Parere (1948), die het inconsequente naast elkaar geplaatste surrealisme met Paolozzi's interesse in beelden van moderne machines vermengt.

Van 1949 tot 1955 doceert Paolozzi textieldesign aan de Central School of Arts and Crafts. In 1951 kreeg hij de opdracht om Fountain (beton en staal, vernietigd) te maken voor het Festival of Britain in Londen.

In 1952 is Eduardo Paolozzi mede-oprichter van de Independent Group aan het Institute of Contemporary Arts (ICA) in Londen. Tijdens een bijeenkomst van deze groep in 1952 geeft Paolozzi zijn lezing 'Bunk', waarin hij een selectie dia's presenteert uit science fiction- en andere populaire tijdschriften. Deze serieuze benadering van de populaire cultuur ging vooraf aan de esthetiek van de Pop Art.


Tortured Life uit As Is When 1965

In 1953 organiseerde hij met Henderson, Ronald Jenkins en Alison and Peter Smithson uit deze groep, de expositie 'Parallel of Life and Art' in het ICA met de thema's massamedia, wetenschap en technologie. Het bevatte een variëteit aan beelden van wetenschappelijke illustraties en science fiction, samen met foto's van werken van Klee, Dubuffet en anderen.

In 1956 werkt hij mee aan een gedeelte van de This is Tomorrow expositie in de Whitechapel Art Gallery in Londen.

In zijn eigen werk uit de jaren '50 concentreert hij zich op de menselijke vorm, waarbij hij het als verdierlijkt en gekweld afbeeld. Werken als Man's Head (inkt, gouache en potlood, 1952-3) hebben de rauwe expressivitiet te vinden in het werk van Dubuffet. In zijn beeldhouwwerken neemt hij de afdrukken gemaakt door machines en andere metalen onderdelen in de maquettes van was op, welke vervolgens in brons gegoten werden.

Van 1955-1958 doceert Eduardo Paolozzi beeldhouwkunst aan de St. Martin's School of Arts Londen.

Tussen 1959 en 1977 heeft Paolozzi aan de Documenta 2, 4 en 6 in Kassel deelgenomen en in 1960 neemt hij deel aan de Biënnale van Venetië.


Wittgenstein at the Cinema admires Betty Grable, collage

Paolozzi voelt een affiniteit met Wittgenstein, bovenop de fascinatie voor diens ideeën. In het begin van de jaren 1960 ontwikkelt Paolozzi een nieuwe manier van beeldhouwen, door samenwerking met industriële techniek firma's en het uiteindelijke gebruik van aluminium. Dit leidt tot een strengere 'machine' stijl, gebruik makend van rechtlijnige blokelementen, soms geschilderd zoals in Wittgenstein at Casino. In contrast tot de beeldhouwwerken uit de voorafgaande tien jaar, zijn deze werken koel en precies, een nabootsing van de machineonderdelen.

Met de filmmaker Denis Postle, maakt Paolozzi in 1960-62 de zwart-wit animatiefilm The History of Nothing, waarin hij collage technieken toepast. Latere films, weer animatie, zijn onder meer Kafakon Kakkoon (1965), Mr Machine (1971) en 1984: Music for Modern Americans (1983).

Paolozzi schreef in deze periode ook boeken, waaronder Metafisikal Translations (1962), een fragmentarische tekst vol referenties aan zijn eerdere werk en Kex (1966), een lange ontwrichte vertelling gecombineerd met gevonden foto's.

Zijn eerste zijdezeefdrukken produceert hij in 1962. In de vroege jaren '50 heeft Paolozzi geëxperimenteerd met zeefdrukken en in de jaren '60 maakt hij een aantal werken met deze techniek, vaak in series, zoals As Is When (12 zeefdrukken, 1965), gebaseerd op het leven van en het werk van Ludwig Wittgenstein. De werken combineren hard-edge abstracte ontwerpen met figuratieve elementen alsook fragmenten van teksten van zijn werk of leven.


Newton, naar William Blake, 1995

In 1964 heeft hij een solo expositie in het Museum of Modern Art in New York.

In de late jaren zestig maakt hij een aantal gechromatiseerde stalen en gepolijste bronzen beeldhouwwerken in simpele golvende vormen, zoals Osaka Steel (gechromatiseerd staal, 1969).

In de jaren '70 experimenteert Paolozzi met hout in een aantal abstracte reliëf werken gebruik makend van een ingewikkeld netwerk van geometrische en biomorfe elementen. Voorts maakt hij helder gekleurde abstracte zeefdrukken, bijv. Ciao Picasso (1975) en beeldhouwwerken, die mechanische elementen combineren, zoals Poems for the Trio MRT (aluminium, 1964).

1974 is het jaar van de DAAD-beurs voor Berlijn.

In 1974 krijgt hij een eredoctoraat aan het Royal College of Art in Londen.


Untitled head

Hoewel hij eerder openbare opdrachten kreeg, produceert Paolozzi in de jaren tachtig een toenemend aantal beeldhouwwerken voor de openbare ruimte, zoals het hoofd van de expressionistische theaterdirecteur Erwin Piscator (1980–81) in Euston Square, Londen. Anderen zijn de mozaiek decoraties (1980-83) voor Tottenham Court Road metro station in Londen. Onder zijn privé werk uit die tijd waren een aantal verminkte hoofden, die eruit zagen als slecht in elkaar gezette delen, zoals het bronzen Untitled hoofd (1983). Het hoofd is in de jaren '80 ook het onderwerp voor collages en andere beeldhouwwerken.

Van 1981 tot 1989 heeft Eduardo Palozzi een leerstoel in de beeldhouwkunst aan de Kunstacademie van Berlijn en in 1989 is hij gastdocent aan het Royal College of Art.

websites: www.tate.org, www.independentgroup.org.uk


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 157.

Tweets by kunstbus