kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 09-01-2010 voor het laatst bewerkt.

Eleanor Siddal

Eigenlijk: Elizabeth Eleanor Siddall, een Engels kunstenaarsmodel, dichter en kunstenaar geboren 25 juli 1829 Londen, overleden 11 februari 1862 aldaar.

biografie
Elizabeth Siddal was de dochter van een messenmaker en kleine zakenman uit Sheffield. Er is weinig bekend over haar opvoeding. Zij werd voor het eerst opgemerkt door Walter Deverell in 1849, toen zij werkzaam was als hoeden- en kleermaakster in Cranbourne Alley in Londen.

Siddal werd door Deverell als model in dienst genomen en werd door hem geïntroduceerd bij de Preraffaëlieten.

Haar zwager William Michael Rossetti, beschreef haar als een "zeer mooi schepsel, met een houding tussen waardigheid en lieftalligheid met iets dat bescheiden zelfrespect overtreft en gebruik maakt van een minachtende reserve; lang, fijngevormd, met een trotse hals en regelmatige ietwat ongewone trekken, groen-blauwe niet-sprankelende ogen, grote perfecte oogleden, een schitterende teint en een kwistige overvloedige weelde van koperachtig gouden haar."

Ze werd uitgebreid geschilderd en getekend door de Preraffaëlieten, waaronder Walter Deverell, William Holman Hunt, John Everett Millais (waaronder Millais' 1852 schilderij Ophelia) en de meeste vroege schilderijen van vrouwen van Dante Gabriel Rossetti.

Nadat ze zich verloofd had met Rossetti nam ze vanaf 1852 lessen bij hem en verminderde haar activiteiten als model voor anderen. Rossetti moedigde haar ernstige enigszins naïeve stijl aan.
In Rossetti's opleiding was ingesloten een enthousiasme voor het werk van William Blake en Middeleeuwse manuscripten, evenals het verwerpen van de gangbare stromingen die beoefend werden aan de koninklijke academie.

Rond 1855 bracht Rossetti Siddal's werk onder de aandacht van kunstcriticus John Ruskin, die zeer ingenomen was met haar werk en alles kocht wat ze tot nu toe gemaakt had. Ruskin begon haar carrière te susidiëren en betaalde Siddal 150 pond per jaar in ruil voor al haar tekeningen en schilderijen.
Ook maakte Ruskin zich druk over haar schommelende gezondheid. Hij beval zijn eigen dokter bij haar aan en stuurde haar op een uitstapje naar Zuid-Frankrijk.
In deze periode begon zij ook gedichten te schrijven, vaak met donkere thema's over verloren liefde of de onmogelijkheid van ware liefde. De criticus William Gaunt schreef in The Pre-Raphaelite Dream: "haar tekeningen waren net zo authentiek in hun middeleeuwse geest als veel meer zeer afgewerkte en vakkundige werken van Preraffaëlitische kunst".

Haar tentoonstellingsdebuut was tijdens het Salon van de Preraffaëlieten in 1857 met tekeningen rond literaire thema's, een zelfportret en het waterverfwerk Clerk Saunders, dat kort daarop ook deel uitmaakte van de British Art Show die door de U.S.A toerde. In 1857-58 bezocht ze Sheffield en Matlock voor haar artistieke vervolmaking.

Door Rossetti raakte Eleanor Siddal bevriend met verscheidene andere vrouwelijke kunstenaars uit die tijd, waaronder Anna Mary Howitt (1824-1884), Barbara Leigh Smith Bodichon (1827-1891) evenals Bessie Parkes en Emma Brown, vrouw van Ford Madox Brown. De Brown's schijnen een kalmerende rol gespeeld te hebben in de tumultueuze aan-uit-relatie tussen Siddal en Rossetti.

Verscheidene niet gerealiseerde trouwbeloften leidden in 1858 tot een scheiding van twee jaar tussen Siddal en Rossetti en
Elizabeth reisde naar Parijs en Nice voor haar gezondheid. In 1860 keerde ze terug naar Engeland om met Rosetti te trouwen. Daar bleef ze verder werken. Ze maakte vooral romantische middeleeuwse waterverfschilderijen.
Het huwelijk vond plaats op woensdag 23 mei 1860 in St. Clement's Church in de kustplaats Hastings. Er waren geen familie en vrienden aanwezig, alleen een paar getuigen die hij in Hastings had gevraagd. Op het moment van hun huwelijk was Lizzie zo verzwakt door haar ziekte dat ze naar de kerk gedragen moest worden, ondanks dat het maar 5 minuten lopen was vanwaar ze verbleef. Rossetti doneerde als dank een schilderij aan de kerk, wat daar nog steeds is.

Hierna, zodra Siddall zich goed genoeg voelde, gingen de Rossetti's op huwelijksreis naar Frankrijk. In de voorgaande 10 jaren die hij met haar verloofd was, had hij hun verloving verscheidene keren plotseling verbroken. De stress veroorzaakt door deze incidenten had haar zeer aangegrepen. Ze was inmiddels zeer depressief en vanwege haar longziekte had ze toegang tot laudanum, waaraan ze verslaafd was geraakt.

In 1861 werd Elizabeth Siddal zwanger en ze was dolgelukkig. Haar zwangerschap eindigde echter in een doodgeboren dochter. Siddal stierf in 1862 aan een overdosis laudanum, kort nadat ze voor de tweede keer zwanger was geworden. Rossetti vond haar bewusteloos en stervende in haar bed. Hoewel de lijkschouwer bepaalde dat haar dood een ongeluk was, werd er gesuggereerd dat Rossetti een zelfmoordbrief had gevonden. Verteerd door verdriet en schuld bezocht Rosetti Ford Madox Brown (schilder van morele en historische onderwerpen) van wie men zegt dat hij hem instrueerde de brief te verbranden. Volgens de wet van die tijd was zelfmoord illegaal en immoreel en zou een schandaal veroorzaken voor de familie en haar zou een Christelijke begrafenis ontzegd worden.

Overstelpt door verdriet, stopt Rossetti een klein dagboek in de kist van Elizabeth, waarin de enige exemplaren van zijn vele gedichten,
Hij schoof het tussen haar rode haar. Zij werd begraven in Highgate Cemetery in Londen. In 1869 was Rossetti verslaafd aan drugs en alcohol.
Hij was ervan overtuigd dat hij blind werd en niet kon schilderen. Hij begon weer gedichten te schrijven. Voor de publicatie van zijn nieuwe gedichten raakte hij geobsedeerd door het terughalen van de gedichten die hij in Elizabeth's haar had geschoven.
Rossetti en zijn zaakgelastigde de beruchte Charles Augustus Howell, vervoegden zich bij de minister van Binnenlandse Zaken voor een bevel tot opgraving om het manuscript terug te halen. Dit gebeurde in het holst van de nacht om aandacht en nieuwschierigheid van het publiek te vermijden en zonder de aanwezigheid van Rossetti. Howell meldde aan Rossetti dat haar lichaam opmerkelijk goed bewaard was gebleven en haar tere schoonheid intact.
Er werd gezegd dat haar haar door was blijven groeien zodat de kist gevuld was met haar koperachtige haar. Het manuscript werd teruggehaald, hoewel een worm zich door het boek had heengegraven waardoor sommige gedichten moeilijk te lezen waren. Rossetti publiceerde de oude gedichten met zijn nieuwe. Vanwege hun erotisme werden ze door sommige critici niet goed ontvangen.

Later verzamelde Rossetti haar werk en fotografeerde haar tekeningen en schetsen. Haar reputatie als kunstenaar is echter altijd in de schaduw blijven staan van die als model, tragische muze en minnares. - (Artmagick.com)

Werken:
. Clerk Saunders, 1857, waterverf, 28x20, Cambridge, Fitzwilliam Museum


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 1876.