kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 13-08-2008 voor het laatst bewerkt.

Eylem Aladogan

Eylem Aladogan (Tiel, 1975)

Beeldend kunstenaar Eylem Aladogan woont en werkt in Amsterdam.

Eylem Aladogan is afgestudeerd aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam en heeft daarna verschillende residenties gedaan zoals de Internationale Austausch Ateliers in Basel (2003) en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten (2004-2005).

In 2005 werd ze onderscheiden met de ABN-Amro Kunstprijs voor haar monumentale oeuvre die ze op jonge leeftijd heeft weten op te bouwen.
‘In haar indrukwekkende installaties en tekeningen komen de fascinatie van Eylem Aladogan voor de relatie tussen techniek en cultuur, voor dood, genetische manipulatie en ruimtevaart tot uitdrukking. In al haar werken getuigt Aladogan volgens de jury bovendien van een professionele houding en een perfectionistische aanpak. De jury is dan ook vol lof over het monumentale oeuvre dat Eylem Aladogan op jonge leeftijd al heeft opgebouwd. Aladogan weet met haar futuristisch ogende environments de ruimte naar haar hand te zetten en overtuigend te transformeren tot een zeer persoonlijke beeldwereld waarin de zakelijkheid van de vormentaal zich vermengt met oergevoelens en diepere betekenissen’, Pietje Tegenbosch (publicatie juryrapport Realms 1999-2005)

Met haar afstudeerproject Birds (1999) nam ze deel aan verschillende internationale tentoonstellingen waaronder Excorcism Aesthetic Terrorism (stadscollectie Rotterdam 2000) in Museum Boijmans van Beuningen (met o.a. Bruce Nauman en Bourgeouis). ‘..Zo heeft Eylem Aladogan een angstaanjagend beeld achtergelaten. Op een enorme granieten tafel liggen zeven grote (kleien) vogels als een zilverreiger, een aalscholver, een zwaan. Ze zijn bijna niet van echt te onderscheiden, ook omdat ze langzaam beginnen te stinken, op de vleugels groeien schimmels en kleine paddestoelen. Deze vogels zijn stervende, ze zijn grijs en grauw en vleugellam, en dat beeld werkt al op het schuldgevoel. Maar het aangrijpends is nog wel dat het sterven in stand wordt gehouden. Om de zo veel tijd gaan sprinklers aan, die de vleugels nat houden, en de vogels voor uitdroging behoeden. Zo duurt de sterfscène in deze opera voort, wat tot een bijna ondraaglijke spanning leidt, maar ook de kans schept je tot dit beeld te verhouden.’, Maartje Den Breeijen het Parool 2000.

Eylem Aladogan maakt (ambachtelijke) sculpturale installatiewerken.
Met haar ‘sculptural environments’ creëert Aladogan een ruimte waarbinnen verschillende installatiewerken een wisselwerking met elkaar vormt en een nieuwe betekenis geeft aan de werkelijkheid waarvan ze is afgeleid.
‘Ik probeer in mijn werken een geconcentreerde dynamiek te scheppen binnen een architectonische en organische ruimte. Afzonderlijk en in de samenhang probeer ik (in metafysisch overdracht) een juiste evenwicht in polariteiten te bereiken. Het komen tot dit niveau probeer ik ook als een uitdaging aan te gaan wanneer ik mijn werken maak. Mijn doel is uiteindelijk een juiste spanning in evenwicht te creëren en te behouden en deze binnen de ruimte te ervaren. Abstractie en realiteit voert hierin in visueel opzicht een onlosmakelijk spanningsboog’.

Het psychologisch aspect dat zich manifesteert binnen haar werk heeft zich (ten opzichte van haar eerdere werken) verschoven naar een meer persoonlijke niveau. Met haar succesvolle solotentoonstelling Army of Me (2004 in het SMBA) verlegt ze haar koers binnen deze ontwikkeling. Persoonlijke ondervindingen in haar leven lopen parallel, of beter gezegd, vertaalt ze door het gebruik maken van herkenbare elementen uit de werkelijkheid (zoals de militaire oorlogsvoering). De herkenbare elementen uit de werkelijkheid ondergaat in haar ‘sculptural environments’ echter een zodanige metamorfose dat er een nieuwe betekenis ontstaat ten opzichte van de werkelijke wereld. ‘Anders dan bij veel collega’s is er bij Aladogan echter geen sprake van reproductie van de werkelijkheid. Haar werk is niet realistisch van karakter, niet documentair of pseudo-documentair – vandaag de dag een allesoverheersende trend die zich vooral uit in het overvloedige gebruik van fotografische en filmische middelen. Als karakterisering komt, hoe anachronistisch dat ook moge klinken, eerder de term symbolistisch in aanmerking, maar dan in de oorspronkelijke betekenis van het woord. Bij het laat-negentiende-eeuwse symbolisme ging het niet zoals vaak wordt gedacht om eenduidige symbolen maar om sfeer, suggestie, verbeelding. Dat gaat ook op voor haar werk. Typerend is dat de gegevens uit de werkelijkheid die zij verzamelt, in afbeeldingen of anderszins, een metamorfose ondergaan, dat ze worden omgevormd of met elkaar versmelten tot een nieuw geheel en daarmee open komen te staan voor een nieuwe betekenisverlening’, Carel Blotkamp Stedelijk Museum Bulletin 2004.

Het gebruik maken van uitzonderlijke materialen en technieken speelt hierin een essentiële rol. ‘De eigenschappen en beperkingen van het materiaal van bijvoorbeeld keramiek, glas, metaal, etcera, maakt in mijn werken letterlijk deel uit van de inhoud van het werk, het bepaald hierin de ‘state of mind’, vertelt Eylem Aladogan.
‘...Die metamorfose krijgt heel concreet gestalte op het materiële vlak. Er komt bij Aladogans kunst ongetwijfeld veel denkwerk te pas, er worden allerlei mogelijkheden overwogen en verworpen of juist verder ontwikkeld, maar cruciaal is de uitvoering. Daarin gaan traditionele ambachtelijke technieken zoals het bewerken van klei een verbinding aan met een uiterst sophisticated gebruik van moderne technologie’, Carel Blotkamp Stedelijk Museum Bulletin 2004.


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 25.