kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Francesco Clemente

Italiaanse schilder, geboren in 1952 te Napels,

In zijn schilderijen combineert Clemente abstracte vormen met figuratieve elementen. Samen met Chia en Cucchi behoort hij tot de voornaamste vertegenwoordigers van de Italiaanse Transavanguardia.

Francesco Clemente brengt zijn jeugd door in Napels. Hij studeert er Latijn, Grieks, moderne literatuur en filosofie. Door de jaarlijkse reizen die hij met zijn ouders maakt komt hij reeds op vroege leeftijd in contact met verschillende culturen en artistieke tradities. Hij begint op achtjarige leeftijd op eigen houtje te schilderen en tegen zijn wil publiceert men in 1964 zijn eerste gedichten die vanaf zijn vierjarige leeftijd door zijn moeder opgeschreven worden.

1968 Leert in Rome Twombly kennen, wiens werk een grote indruk op hem maakt.

In 1970 verhuist hij naar Rome waar hij een korte tijd architectuur studeert en in contact komt met kunstenaars, dichters, filmmakers en acteurs.

Drie kunstenaars waren van grote betekenis voor de vroege ontwikkelingen in zijn werk: Joseph Beuys wiens werk hij leert kennen in Rome, Alighiero Boetti die hij regelmatig ontmoet en met wie hij in 1974 naar Afghanistan reist en Cy Twombly die sedert 1957 in Rome leeft en wiens interesse in de Griekse en Romeinse geschiedenis hij deelt.

1971 Exposeert zijn eerste collages in de Galleria Valle Giulia, Rome.

1973 Bezoeken aan India en Afghanistan waar hij later talloze malen zal verblijven. Elementen uit deze vreemde culturen verschijnen in zijn schilderijen.

Sinds 1975 verblijft hij regelmatige periodes in Madras en Indië en vanaf 1978 heeft hij er een atelier. Hij bestudeert er Oosterse talen en religies alsook het werk van lokale kunstenaars met wie hij regelmatig samenwerkt.

In een artikel in Flash Art uit 1979 associeert de criticus Achille Bonito Oliva Clemente met de schilders Chia, Cucchi en Paladino die hij identificeert als de 'Transavanguardia'. Francesco Clemente laat zich opvallend onderscheiden van zijn tijdgenoten door het caleidoscopisch karakter van zijn kunst en de psychologische drijfveer die erachter zit. Hij is geïnteresseerd in kunst die geen schaal heeft.

1980 Bezoekt New York. Eerste solotentoonstelling in de Sperone Westwater Gallery.

1982 Richt een atelier in New York in. Neemt deel aan Documenta 7, Kassel.

Beweging en dislocatie zijn van fundamenteel belang voor Clemente. Het nomadisch bestaan van Clemente tussen Rome, Madras en New York heeft veel invloed op zijn werk. Het voedt de voortdurende verandering van voorstelling en techniek in een oeuvre dat overwegend autobiografisch is. Hij maakt fresco's in Italië, houtsneden in Japan en miniaturen in Indië. Clemente beweegt zich overwegend tussen New York, de kunstmetropool van zijn tijd, en de esoterische wereld van Madras die hem ver weghoudt van de bezorgdheden van de Europese en Amerikaanse kunstwereld. Hieruit ontstaat er een karakteriserende soort creatieve dubbelzinnigheid.

Het overgrote deel van zijn werk bestaat uit figuratieve tekeningen en pastels naast schilderijen, fresco's, beeldhouwwerken, mozaïeken, etsen en foto's. De voorstelling van het menselijk lichaam in talloze transformaties is zeer erotisch. Clemente laat de fysische mens naar voor treden als bemiddelaar tussen de innerlijke wereld en de kosmos daarbuiten.

Hijzelf is de protagonist van zijn voorstellingen. Hij stelt zichzelf voor, de toeschouwer aanstarend met opvallende amandelvormige ogen, brede mond en kort geknipt haar. De portretten zijn dikwijls gefragmenteerd of vermengd met planten en dierlijke of vrouwelijke vormen in een dromerige atmosfeer.

De grote drijfkracht achter zijn werk is psychologisch. Hij onderzoekt de menselijke conditie, de fundamentele driften en ervaringen van de geboorte tot de dood. De voorstelling van het menselijk lichaam is expliciet sexueel met het accent op de lichaamsopeningen en de scatologische functies. De fysische mens treedt naar voor als bemiddelaar tussen de innerlijke wereld van de psyche en de kosmos daarbuiten. Het verwrongen karakter van zijn portretten lijkt een reflectie te zijn van zijn houding tegenover literatuur en filosofie. Hij heeft namelijk het meeste vertrouwen in diegenen die 'gedacht hebben met hun lichaam'. De voorstellingen kunnen dus niet letterlijk als zelfportretten beschouwd worden. Meestal gebruikt hij het lichaam om een filosofisch thema naar voor te brengen in een complexe structuur.

Zijn oeuvre omvat een netwerk van verbanden en verwijzingen tussen de autobiografische analyse, muterende zelfportretten, erotische fantasieën en vreemde anatomische expressies gecombineerd met een fascinatie voor metafysische systemen (Christendom, alchemie, astrologie en mythologie) allemaal bedekt met een herinterpretatie van diverse artistieke bronnen (Oudheid, Renaissance, Surrealisme, Hindoeïsme, Expressionisme). Met al deze elementen creëert hij een labyrint dat zich niet altijd eenvoudig laat ontcijferen. Door zijn uitgesproken interesse in Latijnse verhalen laat hij zich ook inspireren door literaire bronnen. Toch is zijn werk via deze bronnen ook niet te verklaren. Het is niet narratief of illustratief in de traditionele betekenis. Een gedachte die veel naar voor komt is deze van de transformatie of metamorfose. Meestal is hij zelf het subject van deze transformaties en stelt hij zich voor als in een overgangsstadium tussen man en vrouw, mens en dier, mens en object of als composiet van figuren. Hij werkt daarbij met een stilistische verscheidenheid gaande van een zeer directe en vrije tot een opvallend bestudeerde en verfijnde vormentaal. Zijn werk is opgebouwd uit wat hij 'gemeenplaatsen' noemt, namelijk fragmenten van ervaringen die samenkomen in een relatieveld. Clemente situeert zijn werk tussen idee en voorstelling. Deze houding is niet afhankelijk van een sociologie, een stijl of tijdgebeuren. Het is een breed filosofisch discours.

Zie de voornaamste bron op neo-expressionisme


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 5374.

Tweets by kunstbus