kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 28-04-2008 voor het laatst bewerkt.

Francesco Guardi

Francesco Guardi geportretteerd door Roberto Longhi (1764).

Venetiaans schilder, ged. 5 okt. 1712 Venetië - overleden 1 jan. 1793 aldaar.

Guardi schilderde voornamelijk stadsgezichten, zogenaamde 'veduten', gevoelige werken in gedempte kleuren.
Zijn schilderijen zijn gewoonlijk van een kleiner formaat dan die van zijn leermeester Canaletto maar levendiger en frisser. De wijze waarop hij het water, zonnige pleinen en gebouwen met kleine figuurtjes schildert doet hem qua picturale uitbeelding uitrijzen boven de nuchtere inventariseerder die Canaletto was.
De brede toets van de barok heeft volledig plaats gemaakt voor de fijne, puntige en speelse van het rococo.

Dogenpaleis in Venetië

Tot zijn meest bekende werken behoren Venetiaanse feesten (een serie van acht), Belvedere di Grado (1750, in samenwerking met zijn broers Giovanni en Niccolo), Drie jongensportretten; Het Dogenpaleis in Venetië (Nat. Gallery, Londen), het Venetiaanse galaconcert (1782, Alte Pinakothek, München), de scènes uit het leven van Tobias (Chiesa dell'angelo Raffaele, Venetië) en Ballonvaart (1784). (Summa)

Biografie
Francesco Guardi stamde uit een kunstenaarsfamilie: zijn vader Domenico en zijn broers Giovanni Antonio (1699-1760) en Niccolò (1715-1786) waren eveneens schilders. Zijn zuster Cecilia trouwde 27 nov. 1719 met Giovanni Battista Tiepolo.

Omstreeks 1730 ging Guardi werken in het familieatelier; waarschijnlijk nam hij er geleidelijk de leiding over van Giovanni Antonio. Uit deze samenwerking ontstonden tot ca. 1750 altaarstukken en religieuze taferelen.

In de 18de eeuw traden in Venetië Canaletto (Antonio Cana en zijn leerling Bernardo Belotto) en de spirituele Francesco Guardi als schilders van stadsgezichten op de voorgrond.
De techniek van zijn leerling en volgeling Francesco ontwikkelde zich ten volle in de 'vedute' (stadsgezichten) van Venetië, een genre dat door Canaletto in de mode gebracht was. Anders dan Canaletto, die de architectuur exact weergaf, was het Guardi allereerst te doen om het picturale effect, het weergeven van de atmosfeer in een geraffineerde belichting.

Aan het eind van zijn leven kwam hij tot vereenvoudiging van het motief, waarbij het vooral ging om de schittering van het licht op het water en de architectuur.

Guardi liet een omvangrijk oeuvre na, waaronder ook enkele historiestukken, fantasielandschappen ('capricci') en een aantal zeer knappe tekeningen, die als voorstudies gediend hebben.

Francesco's zoon Giacomo (1764-1835), die het atelier van zijn vader voortzette, schilderde vedute en capricci, die slechts zwakke imitaties van die van zijn vader zijn.

Websites:
. In De historische ervaring (1993) beschrijft geschiedfilosoof Ankersmit aan de hand van het schilderij Arcade met lantaarn van Francesco Guardi hoe een historische ervaring tot stand kan komen. - (oeuvre en schrijversleven kan blijken uit een passage uit zijn tweede roman, De ontmoeting (1953) De hoofdpersoon Cascol, Dubois' alter ego, ontdekt, als de auteur, maar dan in Venetië zelf, met een schok het werk van Guardi: ‘Er is in Guardi geen boosaardigheid, geen wrok, er is een sceptische glimlach, waarvan men de betekenis eigenlijk moeilijk verwoorden kan omdat die in de glimlach zelf ligt opgesloten... Hij ziet een boom met de grilligheid van stam en tak, ergens op een heuvel, hij ziet de regatta met wapperende vaandels voorbijglijden in het Canal Grande, hij ziet een oud huis met grauwe, verweerde muren, hij ziet het dansen en feesten en de grilligheid van de mens, niet anders dan die van boom, van wolk en pilaar. Hij ziet en hij heeft begrepen. Onnodig er nog iets aan toe te voegen. Hij voelt zich niet terneergeslagen, integendeel, hij blijft het leven liefhebben en bewonderen, hij glimlacht met iets van weemoed misschien, maar die verdringt hij zo snel mogelijk. Zo is het leven, zo is de tijd. Men kan niet anders doen dan leven, men kan niet anders doen ten slotte dan sterven zonder hoop en zonder spijt, in het voorbijgaan niet meer dan een boomtak, wolk, instortende pilaar.’ - (Pierre Hubert Dubois, www.dbnl.org)


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 331.