kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.
Dit artikel is 22-05-2008 voor het laatst bewerkt.

Giovanni Anselmo

Italiaanse autodidactisch objet-trouve en conceptkunstenaar, geboren 1934 Borgofranco d'Ivrea

Men kan het werk van Anselmo plaatsen tussen de Arte Povera en de conceptuele kunst. Zijn oeuvre oogt vaak sober en minder poëtisch als dat van de overige Arte Povera kunstenaars. In zijn werk spelen natuurlijke processen vaak een grote rol, waaronder de zwaartekracht en het rottingsproces. Hij maakt onder andere gebruik van graniet, hout, metaal, antraciet, bladeren, vlees en neon, die hij in sterk contrasterende verhoudingen combineert. In de manier waarop die materialen op elkaar inwerken, spelen natuurlijke processen en -verschijnselen als zwaartekracht en magnetisme dikwijls een belangrijke rol. In de jaren ’70 maakt Anselmo ook gebruik van taal, waarbij geschreven, geprojecteerde, gefilmde of gefotografeerde woorden een brug slaan tussen idee en beeld.

Biografie
1965 - 1968 Anselmo Giovanni construeert een serie drie-dimensionale objecten zonder titel, die natuurlijke basisconcepten als energie en kracht uitbeelden.

De beklimming van de vulkaan Stromboli in augustus 1965 was het bepalende idee voor de kunst van Giovanni Anselmo. Toen hij bij het krieken van de dag de rand van de krater bereikte, projecteerde de achter hem opgaande zon zijn schaduw niet – zoals gebruikelijk – op de grond maar in het oneindige. Anselmo fotografeerde deze ervaring en wijdde zich sindsdien aan het doel om het immateriële ervaarbaar te maken en met behulp van het zichtbare het onzichtbare te tonen.

1967 Exposeert twee beeldhouwwerken op een tentoonstelling in de Galleria Sperone, Turijn.

Twee aspecten zijn in het werk van Anselmo van bijzondere betekenis: energie en zwaartekracht. Beroemd is bijvoorbeeld zijn werk “Struttura che mangia / Structuur, die eet” (1968), een grote blok graniet waaraan een kleinere is vastgemaakt. Tussen de beide stenen is een krop sla geklemd zodra die verwelkt en opdroogt, gaat de spanning verloren en valt het kleine blok op de grond – een catastrofe door het verlies van energie.

Over de door een enorme inzet van energie mogelijk geworden overwinning van de zwaartekracht gaan die werken waarbij Anselmo blokken steen met behulp van staaldraden aan de plafonds en zuilen van een tentoonstellingsruimte hangt. De stenen, wier fysische verschijning voor de kijker een immens gewicht suggereert, spotten met de wet van de zwaartekracht en maken er ons tegelijkertijd weer op een nieuwe manier bewust van.

metaal, katoen, Collectie S.M.A.K.
Torsione uit 1968 bestaat uit metaal en katoen. De twee uiteinden van een langwerpig stuk bruine stof zijn aan een metalen ring bevestigd, die op zijn beurt via een metalen plaat aan de muur hangt. Door de u-vormige opening die de stof zo vormt, wordt een metalen staaf geschoven. Twee installateurs draaien de staaf zo lang mogelijk in de zelfde zin rond. Dat wil zeggen, tot het getorste katoen een tegenkracht ontwikkelt die gelijk is aan de maximale kracht die de installateurs samen op de metalen staaf kunnen uitoefenen. Deze gevaarlijke handeling vraagt een grote voorzichtigheid van de installateurs, en een juist inschattingsvermogen van hun samengebundelde krachten. Vervolgens laten ze de constructie in deze toestand van uiterste spanning tegen de muur hangen. De expressie en betekenis van dit kunstwerk vloeien volledig voort uit de aard van de gebruikte materialen, de handelingen die erop uitgeoefend zijn, en de natuurlijke krachten die er hier en nu, als gevolg van die handelingen, op inwerken.
In zijn zoektocht naar de herdefiniëring van schilderkunst concentreert Anselmo zich op het moment waar de gebalde energie op haar maximum gekomen is. De draaiing van het bruine doek door de omwentelingen omheen de metalen staaf, wordt bevroren door de muur. De materialen op zich spelen een minder belangrijke rol. Ze dienen enkel om het moment in de ruimte weer te geven. De perceptie van die ruimte echter is echter cruciaal. De lijnen van de sculptuur sturen de blik en bepalen de ervaring en het emotionele engagement van de toeschouwer.

Vanaf 1969 wordt de conceptuele aard van zijn werk benadrukt en richt hij zich op abstractere concepten, zoals oneindigheid en onzichtbaarheid. Woorden zijn een grote rol gaan spelen in zijn oeuvre.

Anselmo neemt deel aan de Documenta 5 en 7, Kassel, in 1972 en 1982.

Vanaf 1974 omvatten zijn installaties geprojecteerde beelden, tekeningen of granieten blokken, zoals in particolare, een werk met 20 diaprojectoren.

Zijn werk is weer ruimtelijk sinds 1982. Woorden blijven belangrijk, ze zijn nu onderdeel geworden van het werk dankzij de titels.

1992 Bijzondere eervertonen op de Biennale van Venetie.

Il panorama con mano che lo indica, 1982
Anselmo's sculpturen confronteren de toeschouwer met de ervaring van de materie (ijzer, stoffen, graniet, staal, leder) en de energie die erin schuilt, om hem/haar vervolgens met zijn recentere werk Il Panorama... 'nader tot de sterren' te voeren.

“Dove le stelle si avvicinano di una spanna in più ...” (2004) bestaat uit ongeveer 40 op de grond liggende blokken graniet en uit kleurvelden in ultramarijn die direct op de muur geschilderd worden. Wanneer het diepe blauw een onbepaalde verte aanduidt, een ergens anders, dan zijn de stenen als het ware de eerste trede waarlangs de kijker dit andere niveau kan benaderen. Met hun hulp lukt het ‘van hier naar daar’ – van het materiële naar het immateriële.

Websites: www.museumkurhaus.de


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 179.