kunstbus

Ben jij de slimste mens? Test je kennisniveau op YaGooBle.com.

Guido van de Werve

Website: Amsterdam, studeerde aan het Rotterdam conservatorium (1996-1997), daarna audiovisuele kunsten aan de Rietveld Academie (1998-2003) en was in 2006 resident bij de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam.

Hij groeide deels op als klassiek pianist en wende zich de directe manier waarop muziek communiceert aan. Toen hij later via performancekunst bij film (16mm en 35mm) terecht kwam, gebruikte hij sfeer als hoofdpersoon in zijn films om de directheid van muziek ook daar te kunnen bewerkstelligen.

Van der Werve put zijn inspiratie uit zijn directe omgeving (zijn favoriete afhaalchinees en zijn huis) en uit negentiende-eeuwse romantische cultuur en muziek. Zijn films met terugkerende elementen zoals muziek, performance, tekst en dans geven vooral zijn gemoedstoestand weer.

Van der Werve's werk wordt zowel in de film(festival)wereld als in de kunst(galerie)wereld vertoond. Zijn eindexamenfilm (Nummer twee, 2003) werd beloond met de René Coelhoprijs van het Nederlands Instituut voor Mediakunst, Montevideo/TBA. In 2005 was hij genomineerd voor de NPS Prijs voor de Korte film en de Prix de Rome (beeldende kunst).

Nummer 2, 2003, 3 min: In een gewone straat staat een jongen. Hij kijkt de lens in, zachtjes waait zijn haar in de wind. Hij stapt naar achter en wordt aangereden. Een overvalwagen van de politie komt aangereden, en loost bevallige balletmeisjes in tutu. Ze dansen, met op de achtergrond een hoopje mens. Van de Werve verwerkt toevallige gebeurtenissen en overpeinzingen in zijn filmpjes, en combineert dat alles tot een raadselachtig maar poëtisch geheel. Het lijkt een droom, surreëel, maar tegelijkertijd haarscherp en realistisch.

Websites: Guido van de Werve filmt een wereld waarin onverwachte acties plaatsvinden. Niet zelden worden zijn films absurdistisch en poëtisch genoemd. Van de Werve creëert werk dat vooral een bepaalde sfeer moet weergeven, dat dichtbij de belevingswereld van de kunstenaar zelf ligt. Muziek speelt daarbij een belangrijke rol. Van der Werve: “Ik werk met sfeer, omdat ik op een gevoelsmatige manier mijn belevingswereld wil vertalen. De sfeer in mijn werk komt overeen met een bepaalde gemoedstoestand waarin ik mij bevond, maar die bij mijn publiek een totaal andere associatie op kan roepen.”
Alle elementen van zijn films bestaan uit ervaringen van de kunstenaar zelf. Situaties waarin hij zich ooit bevond, die zich vastzetten in zijn gedachten, koppelt hij aan elkaar. Van der Werve, guitige bos krullen en een bedachtzame blik achter een metalen brilletje: “Ik woonde in Sint Petersburg aan de snelweg, en zag plots een man die overstak en werd aangereden. Deze gebeurtenis strookte totaal niet met mijn avondlijke bezoeken aan theater, opera en ballet.”
In Nummer twee komen deze uiteenlopende ervaringen samen. Deze film uit 2004 laat zien hoe Van de Werve omver wordt gereden. Dan verschijnt een ME-busje, waaruit een groepje ballerina’s opduikt. Midden op straat in zo’n typische jaren-zeventig-woonwijk uit zijn jeugd, voeren ze een ballet op.
Ondanks dat zijn films vervreemdend kunnen werken, is van de Werve niet speciaal op zoek naar het absurde. Hij probeert een vorm van schoonheid te creëren. Van der Werve: “Ik heb een hekel aan de saaiheid van videokunst. Videokunst is vaak tot op het bot gestripte informatie. Film heeft veel meer kleur en diepte. Ik vind het zelf leuker om naar de bioscoop te gaan dan naar een galerie en wil daarom mijn werk in bioscopen kunnen tonen. Mensen zijn veel meer bereid om zich te laten meevoeren door film in een bioscoop, dan door beeldende kunst zoals je die in galeries kan vinden.”
Van de Werve begon met het regisseren van performances. Zo ging hij gehuld in een duivenpak over straat met houterige bewegingen, vastgelegd in de film Walking Pigeon (2001): “Ik wilde toch meer de verhalende kant op, niet zozeer de performancekant. Mensen ervaren
mijn werk als filmisch. Toch voel ik me wel meer kunstenaar dan filmmaker.
” Hij zet de gebeurtenissen in scène, maar blijft daarbij zo dicht mogelijk bij de realiteit: “Ik maak geen fictie en zal dus ook nooit acteurs gebruiken. De bij elkaar gevoegde gebeurtenissen vormen een associatief geheel, juist doordat de elementen zo verschillen.” (Museum Bureau Amsterdam
Het jaar werd afgesloten met de expositie van twee nieuwe films van de grote Nederlandse belofte Guido van de Werve. De nieuwe krant NRC Next besteedde er een volle pagina voorbeschouwing aan: “Ervaringen uit zijn eigen leven schakelt Van der Werve aan elkaar tot een soms vervreemdend en poëtisch, associatief geheel. De directheid waarmee muziek aan de zintuigen appelleert, probeert hij ook met zijn films te bereiken. Op komische wijze dramatiseert Van der Werve de romantische positie van de kunstenaar. Het gaat hem om het neerzetten van een stemming, niet om het vertellen van een eenduidig verhaal. Torenhoge ambitie en menselijk onvermogen, daar lijkt het telkens om te gaan.” (Manon Braat, “Films van en over een hopeloze romanticus”, NRC Next, 16 november 2006).

Guido van de Werve is de winnaar geworden van de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs 2007. De prijs werd hem gisteren uitgereikt tijdens de live-uitzending van het NPS-programma De Kunst. Van de Werve werd door de jury geroemd om zijn beelden ‘die zich in het geheugen vastzetten’. Ongebruikelijke, komische en ontroerende video’s die, volgens de jury, onder voorzitterschap van Jeroen Krabbé, een ‘combinatie zijn van de schilderijen van Casper David Friedrich, de films van Charlie Chaplin en het werk van Bas Jan Ader’. Met name de twee laatste werken van Van de Werve rekende de jury nu al tot de klassiekers binnen de Nederlandse kunst: ‘Het heeft de helderheid van Mondriaan’. In deze twee films is te zien hoe de kunstenaar in de ijzige kou 24 uur lang op de Noordpool tegen de draaiing van de aarde beweegt (ondertitel: The day I didn’t turn with the world), en hoe hij 10 meter voor een ijsbreker uit over de bevroren pool loopt. (Nummer Negen), Guido van der Werve, Nederland, 2007, kleur, video, 9' min
Photography: Ben Geraerts
Screenplay: Guido van der Werve
Editing: Jan Karel Lameer, Guido van der Werve
Sound: Ben Geraerts
Music: Guido van der Werve
Production: Guido van der Werve voor Roofvogel
Screening copy: Roofvogel
Guido van der Werve weigert om met de wereld mee te draaien. Hij reist met een groep Russische wetenschappers mee naar de top van de aarde: 90 graden noorderbreedte, graden westerlengte. Op de as van onze wereld, draaide hij schuifelend 24 uur lang tegen de richting van de aarde in. In het midden van een groot totaalshot staat de eenzame kunstenaar, helemaal alleen op golven van ijs. Hij presenteert zich als iemand, die het leven aan zich voorbij laat gaan - maar in wezen is hij een romantische held, die de bovenmenselijke kracht van tijd ontmaskert en weet te vangen op film.

Filmografie
Guido van der Werve: The Rocket Movie 1 (2000), Suicide 8945 till 8948 (2001), The Walking Pigeon (2001), The Dance Movie 2 (2002), Number Two (2003), Number Three (2004), Number Four (2005), Number Five (b) (2006), Number Six (2006), Number Seven (2006), Number Eight (2007), Number Nine


Test je competentie op YaGooBle.com.

Pageviews vandaag: 115.